1. ۱دختری بود روستازادهمست و زیبا و شوخ و آزاده
2. ۲قامتی داشت جالب و موزونصورتی نغز و نازک و گلگون
3. ۳چشم گیرنده‌ی سیاهی داشتفتنه در برق هر نگاهی داشت
4. ۴مژه‌اش بی‌زبان سخن می‌گفتراز آن چشم پرفتن می‌گفت
5. ۵ابرویی داشت همچو نکهت ماهماه نو گر بود ز مشک سیاه
6. ۶گیسوان بود همچو مشک ترشریخته حلقه‌حلقه تا کمرش
7. ۷لب لعلش چو برگ گل شادابتشنه از دیدنش شدی سیراب
8. ۸سخنش کز لبش گهر می‌ریختهمه از برگ گل شکر می‌ریخت
9. ۹بسکه بود آن لب و دهن شکرینگوش می‌شد ز حرف وی شیرین
10. ۱۰مو به مو مظهر عفاف و حیاسر به سر آیه‌ی وداد و وفا
11. ۱۱بر رخ وی حیا خجسته نقابکه حیا اصل عفت است و حجاب
12. ۱۲داشت در زیر آسمان کبودآشیانی سیاه و دوداندود
13. ۱۳بوریایی و کوزه‌ی آبیدیگدانی و بستر خوابی
14. ۱۴روز از کوه خار می‌آوردکلبنی خار بار می‌آورد
15. ۱۵عصرها پیش چشمه‌ای تنهاخارها می‌کشید از کف پا
16. ۱۶شامگاهان سبو نهاده به دوشآب می‌برد سوی خانه خموش
17. ۱۷هم پدر مرده بود هم مادربه یتیمی نموده عمر به سر
18. ۱۸جز طبیعت نداشت غمخواریمونسی، همدمی، پرستاری
19. ۱۹اخترانش فسانه می‌گفتندآبشاران ترانه می‌گفتند
20. ۲۰باد می‌داد گیسویش را تابآینه می‌نهاد پیشش آب
21. ۲۱ابرها سایه کرده بر سر ویبادها رفته گرد بستر وی
22. ۲۲آرزویش جوان و خونش گرمپنجه‌ها کرده با پلنگان نرم
23. ۲۳کرده با کبک همنوایی‌هابا غزالان غزل‌سرایی‌ها
24. ۲۴بیضه آورده ز آشیان عقابسینه داده به سینه‌ی سیلاب
25. ۲۵گرگ را چشم برکشیده به چنگراه برده به خوابگاه پلنگ
26. ۲۶پسر کوه و زاده‌ی صحراآمر موج و حاکم دریا
27. ۲۷دشت‌ها دشت‌ها به فرمانشکوه‌ها سر به خط پیمانش
28. ۲۸پی ز پولاد، پیکر از آهنمشت خاراشکاف و کوه‌شکن
29. ۲۹خنجر آبداده‌اش به کمرمی‌نمودی چو ماه نو به نظر
30. ۳۰گوسپندان چو هاله بر گردشاو چو استاد و جمله شاگردش
31. ۳۱در حساب گذشت لیل و نهاروقت خود با ستاره کرده عیار
32. ۳۲شامگاهی و نوبهاری بودشاد و فرخنده روزگاری بود
33. ۳۳باد با کوه داشت سرگوشیابر با خاک در هم‌آغوشی
34. ۳۴دشت از سبزه آسمان گشتهکوه صدپرده پرنیان گشته
35. ۳۵لاله آتش فگنده در صحراچون شرر جسته از دل خارا
36. ۳۶ابر پیغام آن جهان می‌گفتراز در گوش خاکیان می‌گفت
37. ۳۷آب در دره جستجوها داشتبا گل و سبزه گفتگوها داشت
38. ۳۸بسکه نمناک بود کوه و فضاآب می‌ریخت کبک را ز صدا
39. ۳۹نرم گشته عقاب را چنگالبرده شاهین به کوه سر ته بال
40. ۴۰باد گلبوی و خاک عشرت‌خیزدشت آرام و دره شوق‌انگیز
41. ۴۱اندر آن شام خرم و خندانگشت دختر به سوی چشمه روان
42. ۴۲آن شبان نیز از قضا آن روزسوی ده شد ز دشت جلوه‌فروز
43. ۴۳نی سوزان وی در آن کهساراز دل سنگ می‌کشید شرار
44. ۴۴چون نوایش به دره می‌پیچیدبرگ برگ از نشاط می‌بالید
45. ۴۵چون سرود بهشت جان می‌داددل پژمرده را روان می‌داد
46. ۴۶نغمه‌اش دلفریب‌تر گردیدسوی چشمه قریب‌تر گردید
47. ۴۷دل دختر ز شوق شد بی‌تابرفتش از یاد هم سبو هم آب
48. ۴۸هر نوایی که می‌دمید از نیشعله می‌زد به پای تا سر وی
49. ۴۹خویش را یافت گونه‌ای دیگرخواست چون مرغ برگشاید پر
50. ۵۰لیک مبهوت ماند بر لب آباز سرش عقل رفت و از تن تاب
51. ۵۱نغمه بر رگ‌رگش اثر انگیختبر دلش حالتی دگر انگیخت
52. ۵۲خواست گردد ز جای خویش بلنددید بر گردنش فتاده کمند
53. ۵۳صید آن دلنشین نوا گردیدبینوایی ز خود جدا گردید
54. ۵۴مست و مغرور می‌گذشت شبانتن جوان، دل جوان، دماغ جوان
55. ۵۵بر نهاده به گوشه‌ی لب نیوی ز نی مست گشته، نی از وی
56. ۵۶با نی خود به نغمه‌پردازیبا دل خویش در هم‌آوازی
57. ۵۷بی‌خبر از جهان و نیرنگشنه سر صلح و نی غم جنگش
58. ۵۸نشنیده ز عاشقی بوییدل نبسته به تار گیسویی
59. ۵۹شور عشقی نکرده تسخیرشچین زلفی نکرده زنجیرش
60. ۶۰بر لب چشمه نارسیده ز دوردید ماهی نشسته همچون حور
61. ۶۱خیره گردید چشم بینایشلرزه افتاد بر سراپایش
62. ۶۲لب جانبخشش از نوا افتادنی ندانم که خود کجا افتاد
63. ۶۳دو نگه چون دو ناوک جان‌سوزشد به عمق دو دل شررافروز
64. ۶۴زیر لب هر دو رازها گفتندشرح ناز و نیازها گفتند
65. ۶۵عشق پیوند جاودانی بستوان دو دل را به یکدگر پیوست
66. ۶۶عقل بنمود زان میانه فرارعشق بر جای آن گرفت قرار
67. ۶۷پسری داشت کدخدای دهبود بر اهل قریه فرمانده
68. ۶۸دل او سخت بود چون سندانخصلت او درشت چون سوهان
69. ۶۹خنده بیگانه از لب زشتشچین‌ها بر جبین چون خشتش
70. ۷۰چشم نی، چون دو گور تیره و تاربرق الفت از آن نموده فرار
71. ۷۱نه زبان، حربه‌ی لجاج و عنادنه دهن، حفره‌ی شرور و فساد
72. ۷۲دلش از ذوق آدمیت دورخلقش از کسب مردمی مهجور
73. ۷۳سر به سر ظلمت و سیه‌کاریتیره‌روزی و مردم‌آزاری
74. ۷۴از پدر یافته خزانه‌ی مالنه خزانه، هزار خانه وبال
75. ۷۵داشت کاخی چو قلعه‌ی نمروددر آن بود روزها مسدود
76. ۷۶باغ‌ها داشت بی‌سر و سامانآب آن اشک چشم بیوه‌زنان
77. ۷۷مکر می‌زاد از سراپایششیطنت بود در هر ایمایش
78. ۷۸همه‌تن شهوت و هوس‌رانیظلم و تزویر و خانه‌ویرانی
79. ۷۹یک دماغ و هزار شهر غروراز مروت هزار منزل دور
80. ۸۰سیر از خون مردم مظلوممردم رنج‌دیده‌ی محروم
81. ۸۱سفری رفته بود باز آمدصعوه‌ای رفته بود، باز آمد
82. ۸۲شهرت حسن آن پری چو شنیدمارآسا به دور خود پیچید
83. ۸۳دام گسترد و حیله‌ها انگیختگونه‌گونه وسیله‌ها انگیخت
84. ۸۴وعده‌ها داد از عمارت‌هاملک‌ها، مال‌ها و ثروت‌ها
85. ۸۵گفت من می‌دهم به کابینشهرچه خواهد به جان شیرینش
86. ۸۶نه همین خانه و زمین دهمشزر و سرمایه، عقل و دین دهمش
87. ۸۷الغرض هرچه کرد رام نشدمرغ صحرا اسیر دام نشد
88. ۸۸گفت دختر دلی است در بر منکه بود وقف عشق دلبر من
89. ۸۹عشق آیین بوالهوس نبوددل نشیمنگه مگس نبود
90. ۹۰دل من مرغ نیست تا هر شامبنشیند به گوشه‌ی هر بام
91. ۹۱دل یکی داده‌اند و یار یکیغم بسیار و غمگسار یکی
92. ۹۲پسر کدخدا چو شد ناکامروز روشن به چشم وی شد شام
93. ۹۳بهر آن مرغ مضطر معصومطرح بنمود نقشه‌ای بس شوم
94. ۹۴سال‌ها نزد وی دو چاکر بودهر دو وی را به از برادر بود
95. ۹۵ساده بودند و ناتوان و فقیرهر دو در کوی کدخدا چو اسیر
96. ۹۶مغزشان ساده، جسمشان رنجورناتوان و ضعیف و خسته و عور
97. ۹۷چشم بر حکم و گوش بر فرمانوقف گردیده بهر یک لب نان
98. ۹۸آن یکی آرزوی همسر داشتسال‌ها این خیال بر سر داشت
99. ۹۹لیک از غربت و پریشانیاین مرادش نمی‌شد ارزانی
100. ۱۰۰چاکر ساده را به دام افگنددر دلش آرزوی خام افکند
101. ۱۰۱گفت تو یار غمگسار منیراه‌آموز و رازدار منی
102. ۱۰۲چند سوزم در آتش هجرانهمتی کن ازین غمم برهان
103. ۱۰۳هرچه خواهی ترا همان بخشممزرع و باغ و آشیان بخشم
104. ۱۰۴ساده‌ی زار این سخن چو شنیدبرق امید در دلش تابید
105. ۱۰۵گفت با من اگر کنی یاریکه مرا دختری به عقد آری
106. ۱۰۶هرچه فرمان دهی کنم انجاماز تو فرمان، ز چاکرت اتمام
107. ۱۰۷کدخدازاده زین سخن جان یافتآنچه دشوار بود آسان یافت
108. ۱۰۸قدرت حیله را به کار انداختعقل بیچاره را مهار انداخت
109. ۱۰۹آنقدر عشوه و فریبش دادکه شدش عقل و دین و دل بر باد
110. ۱۱۰مرگ او مایه‌ی حیات من استاین یگانه ره نجات من است
111. ۱۱۱پس دهیمش به پنجه‌ی قانونکه به کیفر ستاند از وی خون
112. ۱۱۲دختری هم دهم ترا از دهکز برادر بود ترا بس به
113. ۱۱۳هم تو آسوده می‌شوی هم منمن ز معشوقه برخورم، تو ز زن
114. ۱۱۴در دل شب که این سپهر کبودبود از نور ماه سیم‌اندود
115. ۱۱۵کوه و دشت و دره و ماهورشده در برف سر به سر مستور
116. ۱۱۶سرد گشته شرار در دل سنگیخ گرفته نگه به چشم پلنگ
117. ۱۱۷در دل آن شب مخوف و شومریخت خون برادر مظلوم
118. ۱۱۸تیر بر قلب مهربانش زدتیغ بر رشته‌ی روانش زد
119. ۱۱۹سینه‌اش را که بود مهد امیدبه دم خنجر عناد درید
120. ۱۲۰دل او را که بود باغ مرادداد از صرصر جفا بر باد
121. ۱۲۱چون به پای آمد آن سیه‌کاریناله سر داد و گریه و زاری
122. ۱۲۲لکه‌ی خون آن شهید جوانکرده بر دامن شبان بهتان
123. ۱۲۳حرف در پیشگاه قانون شدآن حقایق تمام وارون شد
124. ۱۲۴شد به تحریک کدخدازادهچار شاهد به کذب آماده
125. ۱۲۵چار ایمان‌فروش بی‌وجداننزد قاضی شدند همدستان
126. ۱۲۶همه گفتند نشهد باللهکه در این قصه‌ایم جمله گواه
127. ۱۲۷که شبان است قاتل و سفاکخائن و دزد و ظالم و ناپاک
128. ۱۲۸حکم دادند تا قصاص شودعبرتی بهر عام و خاص شود
129. ۱۲۹تیغ راندند بر گلوی شبانسر بیچاره شد به خون غلتان
130. ۱۳۰سرو آزاد واژگون گردیدتن پاکش به خاک و خون گردید
131. ۱۳۱اندر آن لحظه‌ای که جان می‌دادجان پی یار دلستان می‌داد
132. ۱۳۲بسته‌ای باز کرد از بازوگفت اینجاست چند تار مو
133. ۱۳۳یادگار عزیز یار من استزلف دلدار غمگسار من است
134. ۱۳۴آمد آن دلنواز شیرین‌لببر سر خاک یار در دل شب
135. ۱۳۵دید در نور ماه صحراییسهمگین وادی غم‌افزایی
136. ۱۳۶دشت را دید لاله‌گون گشتهجابه‌جا سرخ همچو خون گشته
137. ۱۳۷سنگ خون، خاک خون، فضایش خونمبدأش خون و منتهایش خون
138. ۱۳۸همه‌جا چیره گشته خاموشیهمه در پرده‌ی فراموشی
139. ۱۳۹گاه‌گاهی ز سینه‌ی کهسارمرغ شب می‌کشید ناله‌ی زار
140. ۱۴۰ناله‌ای، شعله‌ای که جان می‌سوختجان چه گویم که خود جهان می‌سوخت
141. ۱۴۱با خود از درد گفتگو می‌کردخاک را می‌گرفت و بو می‌کرد
142. ۱۴۲از کهن جامه‌های خون‌آلودیافت خاکی که در غمش فرسود
143. ۱۴۳لرزه افتاد بر سراپایشخیره گردید چشم بینایش
144. ۱۴۴من ندانم بیان که چون گردیدخاک یا آب یا که خون گردید
145. ۱۴۵روی بر تربت نگار نهادچهره بر خاک پاک یار نهاد
146. ۱۴۶سجده‌ی عشق چون به جا آوردروی در حضرت خدا آورد
147. ۱۴۷گفت ای بانی بلندسپهرروشنی‌بخش مشعل مه و مهر
148. ۱۴۸ای خداوند دشت‌های وسیعرفعت‌افزای کوهسار رفیع
149. ۱۴۹ای دل سنگ پرشرار از توجگر لاله داغدار از تو
150. ۱۵۰مرغ شب را تو ناله آموزیآتش ارغوان تو افروزی
151. ۱۵۱ماه و انجم در اختیار تواندگوسپندان مرغزار تواند
152. ۱۵۲گرگ‌های درنده را هر شبدورباش تو کرده است ادب
153. ۱۵۳تو کشی چشمه‌سار از خارانرم و نوشین و نغز و جان‌افزا
154. ۱۵۴کبک از تو به خنده‌ی شکرینچنگ از توست چنگل شاهین
155. ۱۵۵آهوان رمنده رام تواندهمه بنهاده سر به دام تواند
156. ۱۵۶گل ز تو، گلبن از تو، خار از توخزان از تو، هم بهار از تو
157. ۱۵۷به نگاهی که می‌کند به نیازصید در چنگل درنده‌ی باز
158. ۱۵۸به شکست دل جوانمردیکه کشد احتیاج نامردی
159. ۱۵۹به شب سرد بینوای فقیرگرسنه تا سحر به روی حصیر
160. ۱۶۰به لب خشک مادر نادارکه بود کودکان وی بیمار
161. ۱۶۱نه طبیبی بود نه درمانینه دوایی نه لقمه‌ی نانی
162. ۱۶۲به شبانی که در دل شب‌هابا تو دارد ز صدق یارب‌ها
163. ۱۶۳به دل بره‌ای که در صحراشامگاهان ز گله مانده جدا
164. ۱۶۴مانده از پاسبان خود مهجورچشم گرگ درنده دیده ز دور
165. ۱۶۵به کشاورز سوخته‌خرمنکه برد بار یأس در دامن
166. ۱۶۶به تمنای مرغ آزادیکه بیفتد به چنگ صیادی
167. ۱۶۷که چو کردم ز زندگی آزاددلم از وصل او نمایی شاد
168. ۱۶۸این دعا می‌نمود از سر سوزتا سحر برگشاد پرده‌ی روز
169. ۱۶۹دختر دردمند تیره‌نهادهمچو بسمل به روی قبر افتاد
170. ۱۷۰در دل دردمند خون‌آلوددشنه‌ی آبگون نمود فرود
171. ۱۷۱ای بسا سال‌ها که ابر بهارسایه افکند بر سر کهسار
172. ۱۷۲ای بسا عمرها که در دل سالماه نو بدر گشت و بدر هلال
173. ۱۷۳تا کنون هم که ماه می‌تابدزیر سروی سه قبر می‌یابد
174. ۱۷۴قبر محزون دختری معصومکه به تیغ ستم شده محکوم
175. ۱۷۵پهلویش قبر مرد ناکامیخوابگاه شبان گمنامی
176. ۱۷۶دورتر قبر خادم دلریشکشته‌ی دشنه‌ی برادر خویش