1. ۱خندهٔ سر به مهر زد دم صبحالصبوح ای حریفِ محرمِ صبح
2. ۲ناف شب سوخت تفِ مجمر روزگوی زر یافت جیب مُلحَم صبح
3. ۳به سر تازیانهٔ زرینشاه گردون گرفت عالم صبح
4. ۴صبح شد مریم، آفتابْ مسیحقطرهٔ ژاله، اشک مریم صبح
5. ۵طاس زرین کش آفتاب‌آساکآفتاب است طاس پرچم صبح
6. ۶پی پیِ عشق گیر و کم کمِ عقللب لبِ جام خواه و دم دمِ صبح
7. ۷سیم کش بحر کش ز کشتی زرخوان فکن خوانچه کن مسلّم صبح
8. ۸عاشقان را ز صبح و شام چه رنگکم زنِ عشق باش و گو کمِ صبح
9. ۹از تنِ عقل پنج یک برگیرسه یکی خور به روی خرم صبح
10. ۱۰ید بیضای آفتاب نگرزر فشان ز آستین معلم صبح
11. ۱۱که آسمان پیش شه به نوروزیدر جُل زر کشید ادهم صبح
12. ۱۲بوالمظفر خدایگان ملوکملک بخش و ظفرستان ملوک
13. ۱۳بُرقَع صبح چون براندازندکوه را خلعه در سر اندازند
14. ۱۴بردرند از صبا مشیمهٔ صبحطفل خونین به خاور اندازند
15. ۱۵ترک سبوح گفته وقت صبوحعابدان سُبحه‌ها دراندازند
16. ۱۶نوعروسانِ حجلهٔ نوروزنورهانِ زر و زیور اندازند
17. ۱۷زآن مربع نهند منقل راتا مثلث در آذر اندازند
18. ۱۸قفس آهنین کنند و در اومرغ یاقوت پیکر اندازند
19. ۱۹در مشبک دریچه پنداریکافتاب زحل خور اندازند
20. ۲۰یا در آن خانهٔ مگس گیرانسرخ زنبورِ کافر اندازند
21. ۲۱بر لب خشک جامِ رعنافَشعاشقان بوسهٔ تر اندازند
22. ۲۲گرچه میران لشکرند همهجرعه بر میر لشکر اندازند
23. ۲۳چون همه جان شوند چون می و صبحجان به شاه مظفر اندازند
24. ۲۴سر سامانیان و تاج کیانملک ابن الملک میان ملوک
25. ۲۵ساقیا توبه را قلم درکشبر در میکده علم برکش
26. ۲۶زهد را بند آهنین بَرنِهعقل را میل آتشین درکش
27. ۲۷خانهٔ دل سبیل کن بر میرقم لایباع بر در کش
28. ۲۸جان، سگِ طوق‌دارِ مجلسِ توستهم تو داغ سگیش بر سر کش
29. ۲۹گر به دل قانعی دو اسبه درآیور به جان خُشنُدی خر اندر کش
30. ۳۰خود پرستی چو حلقه بر در نهبی‌خودی را چو حُلّه در بر کش
31. ۳۱گر نه‌ای زهر، سینه کمتر سوزور نه‌ای دهر، کینه کمتر کش
32. ۳۲دست گیر آفتاب را چون صبحدر سماعِ خوشِ قلندر کش
33. ۳۳روز و شب چون خط مزوَر نیستخیز و خط بر خط مزور کش
34. ۳۴پیش دریا کشی چو خاقانییاد شه گیر و کشتی زر کش
35. ۳۵افسر خسروان جلال الدینظل حق آفتاب جان ملوک
36. ۳۶ترک من کآفتاب هندوی توستعید جان‌ها هلال ابروی توست
37. ۳۷جو جو از زر منم در آن بازارکه ترازوش زلف جادوی توست
38. ۳۸جو زرین چه سنجدت که به نقدقرص خورشید در ترازوی توست
39. ۳۹پیش چشمت خیال هستی منسایهٔ مویْ، بندِ گیسوی توست
40. ۴۰از فلک، زخم‌هاست بر دل منکآنهم از دستبرد نیروی توست
41. ۴۱نکنم مرهم جراحت خویشکآن جراحت به مُهر بازوی توست
42. ۴۲نالش از آسمان کنم نی نیکآسمان هم به نالش از خوی توست
43. ۴۳پهلو از من تهی مکن که مراپهلوی چرب هم ز پهلوی توست
44. ۴۴وصل و هجرت مرا یکی است از آنکدرد تو، هم‌مزاج داروی توست
45. ۴۵جان سپند تو ساخت خاقانیچه کند چشم عالَمی سوی توست
46. ۴۶لؤلؤ افشان تویی به مدحت شاهعقد پروین بهای لؤلوی توست
47. ۴۷حِرزِ امت، سپاهدارِ عجمکهف ملت، نگاهبان ملوک
48. ۴۸زخم هجرت میان جان بگسستمددِ مرهم از میان بگسست
49. ۴۹از همه تا همه دلی که مراستبه همه دل، امید جان بگسست
50. ۵۰بر سر کویت از درازی راهمرکب ناله را عنان بگسست
51. ۵۱جور تو حلقهٔ جهان بگرفترفت و زنجیرِ آسمان بگسست
52. ۵۲کِشتهٔ صبرم آشکارا سوخترشتهٔ جانم از نهان بگسست
53. ۵۳پیش خاکِ درِ تو چشم از درصد طویله به رایگان بگسست
54. ۵۴نفَس من ز درد همنفَسانچند نوبت به یک زمان بگسست
55. ۵۵بر سرِ چاهِ بختم آمد چرخمدد جویِ عمر از آن بگسست
56. ۵۶آب خون کرد و چاه سر بگرفتدلو بدْرید و ریسمان بگسست
57. ۵۷دست‌خون مانْد با تو خاقانیطمع هستی از جهان بگسست
58. ۵۸جوشن چرخ را به تیر ضمیردر ثنای خدایگان بگسست
59. ۵۹شهریارِ فلکْ‌غلام که، هستهر غلامیش پهلوان ملوک
60. ۶۰لعلت از خنده، کان همی ریزددل بر آن لعل، جان همی ریزد
61. ۶۱چون بخندی خبر دهد دهنتکه سُها اختران همی ریزد
62. ۶۲دست بالاست کار تو که فلکزیر پایت روان همی ریزد
63. ۶۳نیزه بالاست خون ز غمزهٔ توکه به مشکین سنان همی ریزد
64. ۶۴آسمان هم ز جور تو چون منخاک بر آسمان همی ریزد
65. ۶۵نه از آن طِیره‌ام که طرهٔ توخون من هر زمان همی ریزد
66. ۶۶لیک از آن در خطم که از خط تونافه‌ها رایگان همی ریزد
67. ۶۷به چه زَهره، زبان حدیث تو کردکآب رویم زبان همی ریزد
68. ۶۸چشم من شد گناه شوی زبانکآب سوی دهان همی ریزد
69. ۶۹ابر خون‌بار چشم خاقانیصاعقه بر جهان همی ریزد
70. ۷۰صدف خاطرش جواهر نطقبر سر اخسِتان همی ریزد
71. ۷۱خانه زادند و بندهٔ درِ شاهخانه دارانِ خاندانِ ملوک
72. ۷۲جوشن سرکشی ز سر برکشتیر هجرانم از جگر برکش
73. ۷۳یا فرو بر تنم به آب عدمیا دلم ز آتش سقر برکش
74. ۷۴رگ جانم گشاده گشت، ببندپیشتر، نوک، نیشتر برکش
75. ۷۵موج خون منت به کعب رسیددامن حُلّه بیشتر برکش
76. ۷۶بوسه‌ای کردم آرزو، گفتیکه ترازو بیار و زر برکش
77. ۷۷زر ندارم ولیک جان نقد استشو بها بر نه و شکر برکش
78. ۷۸گر بدان کفه زر همی سنجیجان بدین کفهٔ دگر برکش
79. ۷۹دامن دوست گیر خاقانیوز گریبان عشق سر برکش
80. ۸۰رایت نطق را عَرابی‌واربر در کعبهٔ ظفر برکش
81. ۸۱از پی محرمان کعبهٔ شاهآبی از زمزم هنر برکش
82. ۸۲صِلتش بزم هشت خوان بهشتصولتش رزم هفت‌خوان ملوک
83. ۸۳جو به جو جور دلستان برگیردل جو جو شده ز جان برگیر
84. ۸۴به گمان یوسفیت گم شده بودیوسفت گرگ شد گمان برگیر
85. ۸۵بر سر خوان زندگی، خورشتچون جگر گوشه‌ای است، خوان برگیر
86. ۸۶نیست در حلقهٔ جهان یک اهلپای اهلیت از میان برگیر
87. ۸۷اهل دل کس نیافت ز اهل جهانبرو ای دل، دل از جهان برگیر
88. ۸۸دو به دو با حریف جان بنشینیک به یک غدر آسمان برگیر
89. ۸۹بس خراب است لهوخانهٔ دهربُنْگهِ عمر ز آسمان برگیر
90. ۹۰بر در نقبِ این خرابه، تو راتا نگیرند، نقب از آن برگیر
91. ۹۱گل انصاف کار خاقانیخسک از راه دوستان برگیر
92. ۹۲چون منوچهر خفته در خاک استمهر ازین شوم خاکدان برگیر
93. ۹۳میوهٔ دولت منوچهر استاخستان افسر کیان ملوک
94. ۹۴دل به گرد زمانه می‌نرسدمرغ همت به دانه می‌نرسد
95. ۹۵از زمانه چه آرزو خواهمکه به نقش زمانه می‌نرسد
96. ۹۶پیشگاه مراد چون طلبمکه به من آستانه می‌نرسد
97. ۹۷جان دو اسبه دوان پی دل و عمربه یکی زین دوگانه می‌نرسد
98. ۹۸من چو هندو نیَم مرا از بختطرب زنگیانه می‌نرسد
99. ۹۹آه کز چرخِ آهِ یاوگیانناوکی بر نشانه می‌نرسد
100. ۱۰۰غرقهٔ خون هزار کشتی هستکه یکی بر کرانه می‌نرسد
101. ۱۰۱نسیه بر نام روزگار نویسز آن که نقد از خزانه می‌نرسد
102. ۱۰۲میوه، آن بِه که آفتاب پَزَدسایه پروردِ خانه می‌نرسد
103. ۱۰۳پرْ بریده است مرغِ خاقانیز آن سوی آشیانه می‌نرسد
104. ۱۰۴شمعِ اقبال، شه چنان افروختکه فلک بر زبانه می‌نرسد
105. ۱۰۵صولتِ جان ربای او بِرْبودگوی دولت ز صولجان ملوک
106. ۱۰۶عدل او زَهرهٔ ستم بشکافتبذل او نافهٔ کرم بشکافت
107. ۱۰۷ظلم را چون هدف جگر بدریدبخل را چون صدف شکم بشکافت
108. ۱۰۸قهرش از بهر قطع نسل عدورَحِمِ مادرِ عدم بشکافت
109. ۱۰۹بختش انگشتری ودیعت دادماهی از بهر آن شکم بشکافت
110. ۱۱۰آسمان نبوت ار مه راچون گریبان صبحدم بشکافت
111. ۱۱۱تیغ شه زَهرهٔ زحل بدریدجگر آفتاب هم بشکافت
112. ۱۱۲تیغ او دست موسوی است از آنکنیل را چون سر قلم بشکافت
113. ۱۱۳ای چراغ یزیدیان که دلتچون علی خیبر ستم بشکافت
114. ۱۱۴تارک ذوالخمارِ بدعت راذوالفقار تو لاجرم بشکافت
115. ۱۱۵برشکافی دماغ خصم چنانکناف سهراب، روستم بشکافت
116. ۱۱۶جز به نام تو داغ بر ران نیستمرکب بخت زیر ران ملوک
117. ۱۱۷روضهٔ آتشین بَلارَکِ توستباد جودی شکاف ناوک توست
118. ۱۱۸تخت جمشید و تاج نوشروانآرزومند پای و تارک توست
119. ۱۱۹بخت تو کودک و عروس ظفرانتظار بلوغ کودک توست
120. ۱۲۰ملک الموتِ مال و عیسیِ حالبذلِ بسیار و حرصِ اندک توست
121. ۱۲۱مشتری چک نویس قدر تو بسکه سعادت سجل آن چک توست
122. ۱۲۲با یتیمی چو مصطفی می‌سازچه کنی جبرئیل اتابک توست
123. ۱۲۳در جهان مالک جهان سخنمادح حضرت مبارک توست
124. ۱۲۴شد عطارد به نطق صد یک اوچون به خُلق، آفتابْ صد یکِ توست
125. ۱۲۵گر بمانم ز آستان تو دورعار دارم ز آستان ملوک
126. ۱۲۶چون تو گردون سریر نتوان یافتچون من اختر ضمیر نتوان یافت
127. ۱۲۷آفتابی و جز به درگاهتاختران را مسیر نتوان یافت
128. ۱۲۸جز به صدرت عیار دانش راناقدان بصیر نتوان یافت
129. ۱۲۹گفتی از رسم سی هزار درمکم ز سی نیزه‌گیر نتوان یافت
130. ۱۳۰لیک از صد هزار نیزه و تیراین قلم را نظیر نتوان یافت
131. ۱۳۱سخن این است ناگزیرِ جهانعوض ناگزیر نتوان یافت
132. ۱۳۲تا چو تیغم به زر نیارائیخاطرم را چو تیر نتوان یافت
133. ۱۳۳چشمهٔ خاطر است سنگْ انبارآب از او خیر خیر نتوان یافت
134. ۱۳۴بلبلی را که سینه بخراشیاز دم او صفیر نتوان یافت
135. ۱۳۵قلمی را که موی در سر ماندکار ساز دبیر نتوان یافت
136. ۱۳۶خانهٔ پیرزن که طوفان برددر تنورش فطیر نتوان یافت
137. ۱۳۷پدرت دیده‌ای که چون می‌داشتساحری را که شد زبان ملوک
138. ۱۳۸در کمال تو چشم بد مرسادنرسد در تو چشم و خود مرساد
139. ۱۳۹بر رکاب فلک جنیبت توآفتی کز فلک رسد، مرساد
140. ۱۴۰دختر بخت را جز از در توبر فلک بانگ نامزد مرساد
141. ۱۴۱آن که عمرت هزار سال نخواستروزش از یک به ده، به صد مرساد
142. ۱۴۲بر امید کلاه دولت توحاسدان را قبا نمد مرساد
143. ۱۴۳دشمنت را که جانش معدوم استحال بد جز به کالبد مرساد
144. ۱۴۴ز ابلق چار کامهٔ شب و روزران یک رانت را لگد مرساد
145. ۱۴۵جیفهٔ دشمنان جافی تواز زبانی به دام و دد مرساد
146. ۱۴۶صدر عالیت کعبهٔ خرد استرخنه در کعبهٔ خرد مرساد
147. ۱۴۷این دعا ورد جان خاقانی استکای ملک ز آسمانت بد مرساد
148. ۱۴۸صولتت باد سایه‌دارِ ظفردولتت باد دایگانِ ملوک