در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
خاقانی شروانی
خاقانی شروانی
۵۲۰–۵۹۵ ق.شروان
افضلالدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگترین قصیدهسرایان تاریخ شعر و ادب فارسی بهشمار میآید. از القاب مهم وی حسان العجم میباشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قویطبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیدهسرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
جستجو در آثار خاقانی شروانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۴۰۱ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
ای آتشِ سودایِ تو خون کرده جگرها • بر باد شده، در سرِ سودایِ تو، سرها
۲
غزل شمارهٔ ۲
طبعِ تو دمساز نیست عاشقِ دلسوز را • خویِ تو یاریگر است یارِ بدآموز را
۳
غزل شمارهٔ ۳
خوش خوش خرامان میروی، ای شاه خوبان تا کجا • شمعی و پنهان میروی پروانه جویان تا کجا؟
۴
غزل شمارهٔ ۴
رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا • چشم و چراغ مرا جائی شگرف و چه جا
۵
غزل شمارهٔ ۵
ز خاک کوی تو هر خار سوسنی است مرا • به زیر زلف تو هر موی مسکنی است مرا
۶
غزل شمارهٔ ۶
به زبان چرب جانا بنواز جان ما را • به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
۷
غزل شمارهٔ ۷
به سر کرشمه از دل خبری فرست ما را • به بهای جان از آن لب شکری فرست ما را
۸
غزل شمارهٔ ۸
گر، نه عشق او قضای آسمانستی مرا • از بلای عشق او روزی امانستی مرا
۹
غزل شمارهٔ ۹
ای پار دوست بوده و امسال آشنا • وی از سزا بریده و بگزیده ناسزا
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
اری فیالنوم ما طالت نواها • زمانا طاب عیشی فی هواها
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
جام می تا خط بغداد ده ای یار مرا • باز هم در خط بغداد فکن بار مرا
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
درد زده است جان من میوهٔ جان من کجا • درد مرا نشانه کرد دردْ نشان من کجا
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
سر به عدم درنه و یاران طلب • بوی وفا خواهی ازیشان طلب
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
گر مدعی نهای غم جانان به جان طلب • جان چون به شهر عشق رسد نورَهان طلب
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
مستِ تمام آمده است بر در من نیم شب • آن بت خورشید روی وآن مه یاقوت لب
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
به یکی نامهٔ خودم دریاب • به دو انگشت کاغذم دریاب
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
ترک خواهش کن و با راحت و آرام بخسب • خاطر آسوده ازین گردش ایام بخسب
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
رویم ز گریه بین چو گِلین کاهْ زیرِ آب • از شرم روی توست رخِ ماه زیر آب
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
کار عشق از وصل و هجران درگذشت • درد ما از دست درمان درگذشت
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
انصاف در جِبلَت عالم نیامده است • راحت نصیب گوهر آدم نیامده است
دربارهی خاقانی شروانی
افضلالدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگترین قصیدهسرایان تاریخ شعر و ادب فارسی بهشمار میآید. از القاب مهم وی حسان العجم میباشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قویطبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیدهسرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
۱۳۵۵
شعر در دیوان
۴۰۱
غزلیات
۲۳۴
قصاید
۳۵۱
رباعیات