1. ۱سر چو آه عاشقان برکرد صبحعطر آتش زای زآن برکرد صبح
2. ۲از شرار آه مشتاقان دلآتش عنبرفشان برکرد صبح
3. ۳بر قوارهٔ ماه سحری کرد چرختا سر از خواب گران برکرد صبح
4. ۴تا کند سیمین قواره در زمینسر ز جیب آسمان برکرد صبح
5. ۵خواب چشم ساقیان بست آشکاردود رنگین کز نهان برکرد صبح
6. ۶ز آتشی کافتاد از حَراق شبشمع در صحرای جان برکرد صبح
7. ۷چون قراسنقر گریزان شد به راهآق سنقر دیدبان برکرد صبح
8. ۸چون به دست چپ طراز چرخ دیدنقش والفجرش برکرد صبح
9. ۹کشتی زر هم کنون آمد پدیدکآنَک آنَک بادبان برکرد صبح
10. ۱۰جام را گنج فریدون خون بهاستچون درفش کاویان برکرد صبح
11. ۱۱از پی نوروز تا در جُل کشندزین به گلگون جهان برکرد صبح
12. ۱۲گوئی اینک بر دژ زرین روسرایت شاه اخستان برکرد صبح
13. ۱۳عنصر اقبال و جان مملکتگوهر تایید کان مملکت
14. ۱۴جام چون گل عطر جان آمیختهلعل با زر در دهان آمیخته
15. ۱۵دست صبح از عنبر و کافور و مشکصد مثلث رایگان آمیخته
16. ۱۶ساغر از یاقوت و مروارید و زرصد مفرح در زمان آمیخته
17. ۱۷در دل خُم خون شده جان پریبا تن مردم چو جان آمیخته
18. ۱۸در سفال خُم نگر زرآب میآتش اندر ضیمران آمیخته
19. ۱۹آن می و نارنج را گر کس ندیدبا شفق صبح آنچنان آمیخته
20. ۲۰از پی تعویذ جان عاشقانآب مشک و زعفران آمیخته
21. ۲۱روی و موی شاهدان چون آبنوسروز و شب در یک مکان آمیخته
22. ۲۲از نثار جام زر بر فرق خاکجرعه بین با خاک جان آمیخته
23. ۲۳جام می چون لوح طفلان سرخ و زردنو بهاری با خزان آمیخته
24. ۲۴روز و شب را ز آشتی با یکدگردولت شاه اخستان آمیخته
25. ۲۵خسرو مشرق جلال الدین که کردذوالجلالش کامران مملکت
26. ۲۶شاهد روز از نهان آمد برونخوانچهٔ زر ز آسمان آمد برون
27. ۲۷چهرهٔ آن شاهد زربفت پوشاز نقاب پرنیان آمد برون
28. ۲۸شاهد و شاه از قبای فستقیهمچو فُستُق ز استخوان آمد برون
29. ۲۹نقب در دیوار مشرق برد صبحخشت زرین ز آن میان آمد برون
30. ۳۰نعرهٔ مرغان برآمد کالصبوحبیدلی از بند جان آمد برون
31. ۳۱بامدادن سوی مسجد می‌شدمپیری از کوی مغان آمد برون
32. ۳۲من به بانگ مؤذنان کز میکدهبانگ مرغ زند خوان آمد برون
33. ۳۳عاشقی توبه شکسته همچو مناز طواف خمستان آمد برون
34. ۳۴دست من بگرفت و درمیخانه بردبا من از راه نهان آمد برون
35. ۳۵گفت می خور تا برون آیی ز پوستلاله نیز از پوست ز آن آمد برون
36. ۳۶مِیْ خوری به کز ریا طاعت کنیگفتم و تیر از کمان آمد برون
37. ۳۷پای رندان بوسه زن خاقانیاخاصه پایی کز جهان آمد برون
38. ۳۸از حجاب غیب چون ماه از غمامنصرت شاه اخستان آمد برون
39. ۳۹داور اسلام خاقان کبیرعدل را نوشیروان مملکت
40. ۴۰ساقی دریاکشان آخر کجاستساغر کشتی نشان آخر کجاست
41. ۴۱کشتی زرین در او دریای لعلاز حبابش بادبان آخر کجاست
42. ۴۲از مسام گاو سیمین در صبوحارزن زرین روان آخر کجاست
43. ۴۳از پی سی طفل را در یک بساطآن سه لعبت ز استخوان آخر کجاست
44. ۴۴این حریفان جمله مستانِ می‌اندمست عشقی ز آن میان آخر کجاست
45. ۴۵از زکات جرعهٔ مستان وقتیک زمین سیراب جان آخر کجاست
46. ۴۶بربط نالان چو طفلان از زدندر کنار دایگان آخر کجاست
47. ۴۷نای چون شاه حبش در پیش و پسده غلامش پاسبان آخر کجاست
48. ۴۸بر سر رگ‌های بازوی ربابنشتر راحت رسان آخر کجاست
49. ۴۹چنگ چون زالی سرافکنده ز شرمگیسوان در پاکشان آخر کجاست
50. ۵۰راوی خاقانی اینک مرحبامدحت شاه اخستان آخر کجاست
51. ۵۱تاجدار کشور پنجم که هستکیقباد خاندان مملکت
52. ۵۲تیغ خورشید از جهان پوشیده‌انددر هوا خفتان از آن پوشیده‌اند
53. ۵۳تا هوا کبریت رنگ آمد ز چرخآتش سیماب سان پوشیده‌اند
54. ۵۴گرچه از کبریت بفروزد چراغزو چراغ آسمان پوشیده‌اند
55. ۵۵وقت سرد است آتش افزون کن کز ابرچشمهٔ آتش‌فشان پوشیده‌اند
56. ۵۶کعبه ز آتش ساز چون بر فرق کوهچادر احرامیان پوشیده‌اند
57. ۵۷از شعاع آتش اینک صد دواجدر عذار شبستان پوشیده‌اند
58. ۵۸وز مزاج می به روی خاصگانصد دواج رایگان پوشیده‌اند
59. ۵۹آن تنوره پیشتر کش کز تفشدر بنفشه ارغوان پوشیده‌اند
60. ۶۰خیل زنگی را چو شد در پنجرهشعر چینی در زمان پوشیده‌اند
61. ۶۱خلعت اسکندر رومی مگردر شه هندوستان پوشیده‌اند
62. ۶۲زعفران در شب شود رنگین و بازشب به رنگ زعفران پوشیده‌اند
63. ۶۳در زحل گوئی شعاع آفتاباز کف شاه اخستان پوشیده‌اند
64. ۶۴مصطفی عزم و علی رزمی که هستذوالفقارش پاسبان مملکت
65. ۶۵خیل دی ماهی نهان کرد آفتابچشمه بر ماهی روان کرد آفتاب
66. ۶۶یوسف آسا چون به دلو از چاه رستتخت شاهی را مکان کرد آفتاب
67. ۶۷مهره آورد از سر افعی بروندر سر ماهی عیان کرد آفتاب
68. ۶۸افعی دی را همه تن زهر دیدچون گوزن آهنگ آن کرد آفتاب
69. ۶۹خاتم ملک سلیمانی نگرکاندر آن ماهی نهان کرد آفتاب
70. ۷۰از پی پنجاهه در ماهی خورانبهر عیسی نزل خوان کرد آفتاب
71. ۷۱وقت را از ماهی بریان چرخروز نو را میهمان کرد آفتاب
72. ۷۲وز پی بریانی و سور بهارگوسفندان را نشان کرد آفتاب
73. ۷۳از پی تیر بلور انداختنتوز رنگین بر کمان کرد آفتاب
74. ۷۴پاره‌ای پیراست از دامان شبروز را در بادبان کرد آفتاب
75. ۷۵تاج بربود از سر مهراج زنگیارهٔ طمغاج خان کرد آفتاب
76. ۷۶خلعت انصاف می‌دوزد مگرخدمت شاه اخستان کرد آفتاب
77. ۷۷شهریاری کز کف و شمشیر اوستابر و برق آسمان مملکت
78. ۷۸عدلش ار مهدی نشان برخاستیظلم دجال از جهان برخاستی
79. ۷۹طوطی از خزران نشیمن ساختیسنقر از هندوستان برخاستی
80. ۸۰وآنکه مهدی بر گمان داند که هستگر در او دیدی گمان برخاستی
81. ۸۱عدلش ار بند طبایع نامدیچار طوفان هر زمان برخاستی
82. ۸۲گر نکردستی قیامت عدل اوخود قیامت ناگهان برخاستی
83. ۸۳ورنه قدرش داشتی طاق فلککرسی خاک از میان برخاستی
84. ۸۴فرق کوه ار بار قهرش یافتیپشت خم چون آسمان برخاستی
85. ۸۵گر سکندر زنده ماندی تاکنونپیشش از تخت کیان برخاستی
86. ۸۶گر به زه ماندی کمان بهرام رالرز تیر از استخوان برخاستی
87. ۸۷بر کمان چون بازوی شه خم زدیقاب قوسین زین و آن برخاستی
88. ۸۸زین خلف جان پدر شاد است شادکاش کز خواب گران برخاستی
89. ۸۹دولت بیدار دیدی جاودانگر ز خواب جاودان برخاستی
90. ۹۰او روان شاد است تا فرزند اوستصورت عدل و روان مملکت
91. ۹۱حیدر آتش سنان آمد به رزمرستم آرش کمان آمد به رزم
92. ۹۲خصم چون سگ در پس زانو نشستکو چو شیر سیستان آمد به رزم
93. ۹۳سومنات ظلم را محمودواربرق زد تا ابرسان آمد به رزم
94. ۹۴بر زبان تیغ او در شان ملکوحی نصرت ز آسمان آمد به رزم
95. ۹۵رنگ جبریل است تیغش را بلیبر زبانش وحی از آن آمد به رزم
96. ۹۶در کف شاه آن یمانی تیغ راآسمان مکی فسان آمد به رزم
97. ۹۷شاه چون خورشید و در کف جوزَهَربا کمند خیزران آمد به رزم
98. ۹۸خصم شد در هم شکسته چون کمندکان کمندش در میان آمد به رزم
99. ۹۹خصم را چون در کمندش ماند حلقبس خناقش کنزمان آمد به رزم
100. ۱۰۰خصم در جان کندن آمد چون چراغز آن فواقش در دهان آمد به رزم
101. ۱۰۱شاه را بین کعبه‌ای بر بوقبیسچون کمیتش زیر ران آمد به رزم
102. ۱۰۲کس سلیمان دید دیوی زیر راناو بر آن مرکب چنان آمد به رزم
103. ۱۰۳دشمنش بس دور ماند از تاج و تختخرمگس گم شد ز خوان مملکت
104. ۱۰۴لشکر عزمش جهان خواهد گشادکز کمین فتح ران خواهد گشاد
105. ۱۰۵عزم او چون مهره‌ای خواهد نشاندششدر هفت آسمان خواهد گشاد
106. ۱۰۶عدل او بر تشنگان تف ظلمچشمهٔ آب امان خواهد گشاد
107. ۱۰۷ز آرزوی قطرهٔ ابر سخاشچون صدف دریا دهان خواهد گشاد
108. ۱۰۸پر کرکس بین به رنگ خرمگسیغلغی را کز کمان خواهد گشاد
109. ۱۰۹نیش فصاد اجل پیکان اوستکو همه رگ‌های جان خواهد گشاد
110. ۱۱۰چون منوچهر از جهان شد طرفه نیستکز جهان شاه اخستان خواهد گشاد
111. ۱۱۱برکشد تیغ آفتاب آنگه که چرخخنجر صبح از میان خواهد گشاد
112. ۱۱۲باز گفتم کز پی بانگ ملکحصن در بند از سنان خواهد گشاد
113. ۱۱۳راست آمد فال و می‌گویم کنونروس را در بند سان خواهد گشاد
114. ۱۱۴خاطرم بر سمع این شمع کیانمشکل سمع الکیان خواهد گشاد
115. ۱۱۵دزد این درهاست از عقد سخنهرکه درهای بیان خواهد گشاد
116. ۱۱۶من زبان روزگارم بر درشچون سر تیغش زبان مملکت
117. ۱۱۷شاه اسکندر مکان باد از ظفردست خضرش در عنان باد از ظفر
118. ۱۱۸گر به ملک افراسیاب آمد عدوشاه کیخسرو مکان باد از ظفر
119. ۱۱۹ور عدو بیژن شبیخون است شاهرستم توران ستان باد از ظفر
120. ۱۲۰میر بابک در ظلال دولتشاردشیر بابکان باد از ظفر
121. ۱۲۱مهر تیغ تازیانه‌اش با دو قطبمیخ نعل تازیان باد از ظفر
122. ۱۲۲نیزهٔ دستش که چون شام اسمر استچون شفق احمر سنان باد از ظفر
123. ۱۲۳از غلامان سرایش هر وشاقبر عراقین پهلوان باد از ظفر
124. ۱۲۴وز دلیران سپاهش هر سواررزم را الب ارسلان باد از ظفر
125. ۱۲۵چرخ چون شد سبز خنگ از نور روزدولتش را زیر ران باد از ظفر
126. ۱۲۶تیغ حصرم رنگ شاه از خون خصمروز میدان می‌فشان باد از ظفر
127. ۱۲۷بر نگین خاتم او تا ابدکنیت شاه اخستان باد از ظفر
128. ۱۲۸بر حریر رایت او روز فتحجاء نصر الله نشان باد از ظفر
129. ۱۲۹باد گردون در ضمان دولتشدولت او در ضمان مملکت