1. ۱راه نفسم بسته شد از آه جگر تابکو هم نفسی تا نفسی رانم ازین باب
2. ۲از هم نفسان نیست مرا روزی ازیراکدر روزن من هم نرود صورت مهتاب
3. ۳بی هم نفسی خوش نتوان زیست به گیتیبی‌دست شناور نتوان رست ز غرقاب
4. ۴امید وفا دارم و هیهات که امروزدر گوهر آدم بود این گوهر نایاب
5. ۵جز ناله کسی همدم من نیست ز مردمجز سایه کسی همره من نیست ز اصحاب
6. ۶آزردهٔ چرخم نکنم آرزوی کسآری نرود گرگ گزیده ز پی آب
7. ۷امروز منم روز فرو رفته و شب نیزسرگشته ازین بخت سبک‌پای گران خواب
8. ۸نالنده و دل مرده تر از مرغ به شبگیرلرزنده و نالنده‌تر از تیر به پرتاب
9. ۹گرم است دمم چون نفس کورهٔ آهنتنگ است دلم چون دهن کوزهٔ سیماب
10. ۱۰با این همه امید به بهبود توان داشتکان قطرهٔ تلخ است که شد لولو خوشاب
11. ۱۱راحت ز عنا زاید و شک نی که به نسبتزان حصرم خام است چنین پخته می‌ناب
12. ۱۲از دادهٔ دهر است همه زادهٔ سلوتاز بخشش چاه است همه ریزش دولاب
13. ۱۳ای مرد سلامت چه شناسد روش دهراز مهر خلیفه که نویسد زر قلاب
14. ۱۴از حادثه سوزم که برآورد ز من دودوز نائبه نالم که فرو برد به من ناب
15. ۱۵سرگشته چه گویم که سر و پای ندارمخسته به گه خرط و شکسته گه طبطاب
16. ۱۶بیمارم و چون گل که نهی در دم کورهگه در عرقم غرقه و گه در تبم از تاب
17. ۱۷حاجت به جو آب است و جوم نیست ولیکندل هست بنفشه صفت و اشک چو عناب
18. ۱۸چون زال به طفلی شده‌ام پیر ز احداثزآن است که رد کردهٔ احرارم و احباب
19. ۱۹خرسندی من دل دهدم گر ندهد خلقسیمرغ غم زال خورد گر نخورد باب
20. ۲۰همت به سرم گفت که جاه آمد مپذیرعزلت به درم کوفت که فقر آمد دریاب
21. ۲۱زان دل که در او جاه بود ناید تسلیمزان نی که ازو نیشه کنی ناید جلاب
22. ۲۲مگزین در دونان چو بود صدر قناعتمنگر مه نخشب چو بود ماه جهان تاب
23. ۲۳ایام به نقصان و تو را کوشش بیشیخورشید به سرطان و تو را پوشش سنجاب
24. ۲۴کی فربهی عیش دهد آخور ایامکی پرورش پیل بود جانب سقلاب
25. ۲۵تکیه نکند بر کرم دهر خردمندسکه ننهد بر درم ماهی ضراب
26. ۲۶دهرا چه کشی دهره به خون ریختن منخود ریخته گردد تو مکش دهره و مشتاب
27. ۲۷قصاب چه آری ز پی کشتن ماهیخود کشته شود ماهی بی‌حربهٔ قصاب
28. ۲۸هان ای دل خاقانی اگرچه ستم دهربرتافتنی نیست مشو تافته برتاب
29. ۲۹نقدی که قدر بخشد چه قلب، چه رایجلفظی که قضا راند چه سلب، چه ایجاب
30. ۳۰خط بر خط عالم کش و در خط مشو از کسدل طاق کن از هستی و بر طاق نه اسباب
31. ۳۱جاهل نرسد در سخن ژرف تو آریکف بر سر بحر آید پیدا نه به پایاب
32. ۳۲تحقیق سخن گوی نخیزد ز سخن دزدتعلیق رسن باز نیاید ز رسن تاب
33. ۳۳کو آنکه سخندان مهین بود به حکمتکو آنکه هنر بخش بهین بود به آداب
34. ۳۴کو صدر افاضل شرف گوهر آدمکو کافی دین واسطهٔ گوهر انساب
35. ۳۵کو آنکه ولی نعمت من بود و عم منعم نه که پدر بود و خداوند به هر باب
36. ۳۶آن فخر من و مفتخر ماضی اسلافآن صدر من و مصدر مستقبل اعقاب
37. ۳۷آن خاتمهٔ کار مرا خاتم دولتآن فاتحهٔ طبع مرا فاتح ابواب
38. ۳۸در دولت عم بود مرا مادت طبعمآری ز دماغ است همه قوت اعصاب
39. ۳۹زو دیو گریزنده و او داعی انصافزو حکمت نازنده و او منهی الباب
40. ۴۰زآن عقل بدو گفته که ای عمر عثمانهم عمر خیامی و هم عمر خطاب
41. ۴۱ادریس قضا بینش و عیسای شفا بخشداده لقبش در دو هنر واضح القاب
42. ۴۲از نعش بُدی تختش و از تیر فلک میلوز قوس قزح زیجش وز ماه سطرلاب
43. ۴۳دانم که دگرباره گهر دزدد ازین عقدآن طفل دبستان من آن مردک کذاب
44. ۴۴هندو بچه‌ای سازد ازین ترک ضمیرمزآن تا نشناسند بگرداند جلباب
45. ۴۵چون خیمهٔ ابیات چهل پنج شد از نظمبگسست طناب سخن از غایت اطناب