1. ۱مرا ز هاتف همت رسد به گوش خطابکزین رواق طنینی که می‌رود دریاب
2. ۲زبان مرغان خواهی طنین چرخ شنودر سلیمان جویی به صدر خواجه شتاب
3. ۳رواق چرخ همه پر صدای روحانی استدر آن صدا همه صیت وزیر عرش جناب
4. ۴نظام کشور پنجم اجل رضی الدینرضای ثانی ابونصر بوتراب رکاب
5. ۵علی دلی که به ملک یزیدیان قلمشهمان کند که به دین ذوالفقار نصرت یاب
6. ۶فلک به پیش رکاب وزیر هارون راینطاق بسته به هارونی آید اینت عجاب
7. ۷ستاره بین که فلک را جلاجل کمر استکه بر کمرگه هارون جلاجل است صواب
8. ۸زهی به دست فلک ظل چو آفتاب رحیمزهی به کلک زحل سر چو مشتری وهاب
9. ۹زکات دست تو توفیر سورة الانفالسفیر جان تو عنوان سورة الاحزاب
10. ۱۰دو دست و کلک تودیدم که در تمامی جوددو قله‌اند ولیکن سه قبلهٔ طلاب
11. ۱۱به جان عاقلهٔ کائنات یعنی توکه کائنات قشور اند و حضرت تو لباب
12. ۱۲ولی و خصم تو مخصوص جنت و سقرندکه این ندای قد افلح شنود و آن قدخاب
13. ۱۳ملک صفات وزیرا ملک نشان صدرابه توست قلب من ابریز سلب من ایجاب
14. ۱۴به صدر شاه رساندند ناقلان که فلانگذاشت طاعت این پادشاه رق رقاب
15. ۱۵خلاص بود و کنون قلب شد ز سکه بگشتمزور آمد و خائن چو سکهٔ قلاب
16. ۱۶میان تهی و سر و بن یکی است از همه رویچو شکل خاتم و چون حرف میم در همه باب
17. ۱۷به عز عز مهیمن به حق حق مهینبه جان جان پیمبر به سر سر کتاب
18. ۱۸به مهر خاتم دل در اصابع الرحمنبه مهر خاتم وحی از مطالع الاعراب
19. ۱۹به مکتب جبروت و به علم القرآنبه مبدء ملکوت و به مبدع الارباب
20. ۲۰به خط احسن تقویم و آخرین تحویلبه آفتاب هویت به چارم اسطرلاب
21. ۲۱ز میغ‌ها که سیه‌تر ز تخم پرپهن استچو تخم پرپهن آرد برون سپید لعاب
22. ۲۲به حق آنکه دهد بچگان بستان راسپید شیر ز پستان سر سیاه سحاب
23. ۲۳کند ز اهرمن دود رنگ خاکسترچو سازد آتش و وقاروره ز آسمان و شهاب
24. ۲۴چراغ علم فروزد چو خضر و اسکندردر آب ظلمت ارحام ز آتش اصلاب
25. ۲۵برنده ناخنهٔ چشم شب به ناخن روزکننده ناخن روز از حنای صبح خضاب
26. ۲۶به ناف قبهٔ عالم به صلب قائم کوهبه پشت راکع چرخ و به سجدهٔ مهتاب
27. ۲۷به خال و زلف و لب و حجلهٔ عروس عربکه سنگ کعبه و حلقه است و آستان و حجاب
28. ۲۸به سر عطسهٔ آدم به سنة الحمدبه هیکلش که ید الله سرشت از آب و تراب
29. ۲۹به یک قیام و چهار اصل و چل صباح که هستازین سه معنی الف دال و میم بی‌اعراب
30. ۳۰به تخم بوالبشر و خشک سال هفت هزاربه سال پانصد آخر که کرد فتح الباب
31. ۳۱به بهترین خلف و اربعین صباح پدربه صبح محشر و خمسین الف روز حساب
32. ۳۲به بزم احمد و جلاب خاص و حلق خواصبه سی ستارهٔ پاکش گذشته بر جلاب
33. ۳۳به تاب یک سر ناخن قوارهٔ مه رادو شاخ چون سر ناخن برا نمود بتاب
34. ۳۴به سوز مجمر دین از بلال سوخته عودبه عود سوخته دندان سپیدی اصحاب
35. ۳۵به یار محرم غار و به میر صاحب دلقبه پیر کشتهٔ غوغا، به شیر شرزهٔ غاب
36. ۳۶به بوتراب که شاه بهشت قنبر اوستفدای کعب و ترابش کواعب و اتراب
37. ۳۷به هفت نوبت چرخ و به پنج نوبت فرضبدین دو صبح مدور ز آتش و سیماب
38. ۳۸به صوفیان بلادوست عافیت دشمنبه حق عاقبت غم به جان غم برتاب
39. ۳۹به هفت مردان بر کوه جودی و لبنانهمه سفینهٔ بی‌رخت و بحر بی‌پایاب
40. ۴۰به عنکبوت و کبوتر که پیش ترس شدندهمای بیضهٔ دین را ز بیضه خوار غراب
41. ۴۱بدان سگی که وفا کرد و برد نام ابدبه پشه‌ای که غزا کرد و یافت گنج ثواب
42. ۴۲به گوسپندی کو را کلیم بود شبانبه گوسپندی کو را خلیل شد قصاب
43. ۴۳به کنیت ملک اشرق کاسمانش نبشتبه سکهٔ رخ خورشید بر، به زر مذاب
44. ۴۴به سکه و به طراز ثنای او که بر آنخدیو اعظم و خاقان اکبر است القاب
45. ۴۵که بعد طاعت قرآن و کعبه، در سجدهپس از درود رسول و صحابه در محراب
46. ۴۶نبردم و نبرم جز به بزم شاه سجودنکردم و نکنم جز به صدر خواجه ایاب
47. ۴۷وگر ز سکهٔ طاعت بگشته‌ام جانمچو سکه باد نگون سار زیر زخم عذاب
48. ۴۸چو خاتمم همه چشم و چو سکه‌ام همه رویاگرچه نقش کژم هست نیست جای عتاب
49. ۴۹که موم و زر به کژی نقش راستی یابندز مهر خاتم سلطان و سکهٔ ضراب
50. ۵۰چو خاتمم به دروغی به دست چپ مفکنکه دست مال توام پای‌بند مال و نصاب
51. ۵۱چو موم محرم گوش خزینه‌دار توامنیم فسرده مرا زآتش عذاب متاب
52. ۵۲چو پشت آینه پیش تو حلقه در گوشمز من چو آینهٔ زنگ خورده روی متاب
53. ۵۳وگر ز ظلم گله کرده‌ام مشو در خشمکه منصفی قسمی نو شنو به فصل خطاب
54. ۵۴به چار نفس و سه روح و دو صحن و یک فطرتبه یک رقیب ودو فرع و سه نوع و چار اسباب
55. ۵۵به تیز دستی نار و به کند پائی خاکبه خاک پاشی باد و به باد ساری آب
56. ۵۶بدین دو خادم چالاک رومی و حبشیدرم خرید دو خاتون خرگه سنجاب
57. ۵۷بهشت مهر بهشت اندرین سه غرفهٔ مغزبه هفت حجلهٔ نور اندر این دو حجرهٔ خواب
58. ۵۸به رشتهٔ زر خورشید نور بافندهکه بافت بر قد گیتی قبای گوهر تاب
59. ۵۹به چتر شام ز انفاس بحر کرده سوادبه تیغ صبح ز کیمخت کوه کرده قراب
60. ۶۰به کوه برق مثانه ز سنگ پارهٔ لعلبه بحر ماه مشیمه ز نور بچهٔ ناب
61. ۶۱به پری و به فرشته به حور و عین و وحوشبه آدمی و به مرغ و به ماهی و به دواب
62. ۶۲بدان نفس که بر افرازد آن یتیم علمبدان زمان که بر اندازد این عروس نقاب
63. ۶۳به تاب آینهٔ دل در این سیاه غلافبه آب آینهٔ جان در این کبود سراب
64. ۶۴به مطلع خرد و مقطع نفس که در اوخلاص جان خواص است از این خراس خراب
65. ۶۵به تیر ناوکی از شست آه یاوگیانکه چار بالش سلطان درد به یک پرتاب
66. ۶۶به اشک چون نمک من که بر سه پایهٔ غمتنم زگال ودلم آتش است و سینه کباب
67. ۶۷به عدل تو که توئی نایب از خدا و خدیوبه فضل تو که توئی تائب از شرور و شراب
68. ۶۸که بر من از فلک امسال ظلم‌ها رفته استکه هم فلک خجل آید به بازپرس جواب
69. ۶۹برو که روز اذا الشمس کورت بینامبنات نعش فلک را بریده موی و مصاب
70. ۷۰همای کش تر از ین کرکسان جیفه نهادندیده‌ام که ز عنقا کنند طعمه عقاب
71. ۷۱بمانده‌ام ز نوا چون کمان حاجب راستنخورده چاشنی خوان حاجب الحجاب
72. ۷۲ز بند شاه ندارم گله معاذ اللهاگرچه آب مه من ببرد در مه آب
73. ۷۳سیاه خانه وعیدان سرخ بر دل منحریف رضوان بود و حدائق اعناب
74. ۷۴ولی به جوشم ازین خام خای سگ سبلتقراطغان شه پشمین، گه طعان و ضراب
75. ۷۵که گفته است فلان می‌گریزد از پی آنکه شاه بشنود و باز داردم به عقاب
76. ۷۶کجا گریزم سوی عراق یا ارانکجا روم سوی ابخاز یا به باب الباب
77. ۷۷به شام یا به خراسان به مصر یا تورانبه روم یا حبشستان به هند یا سقلاب
78. ۷۸مرا گریز ز خانه به خانقاه بودچو طفل کو سوی مادر گریزد از بر باب
79. ۷۹به مهر مام و دو پستان و زقهٔ خرمابه جان باب و دبستان و تختهٔ آداب
80. ۸۰به عید و نشره و ادینه و نماز دگربه حق مهر زبان و سر خلیفه کتاب
81. ۸۱به فرفره به مشاق و به کعب و سرمامکبه خرد چاهک و چوگان و گوی در طبطاب
82. ۸۲به خایهای بط از نان خورده در دامنبه شیشه‌های بلور از خیو به شکل حباب
83. ۸۳به کلبه و به سفال و ترازوی نارنجبه جفت و طاق آلوی جنابه و به جناب
84. ۸۴به مشتگاه و به کشتی گه و به پیچیدنفراز لب لب جوی محله چون لبلاب
85. ۸۵به سر بزرگی حساد من که بودیشاندراز گوش ندیم و دراز دم بواب
86. ۸۶به باد فتق براهیم و غلمهٔ عثمانبه دبهٔ علی موش‌گیر وقت دباب
87. ۸۷به دفهٔ جد و ماشوره و کلابهٔ چرخبه آب گیر و به مشتوت و میخ کوب و طناب
88. ۸۸به لوح پای و به پاچال و قرقر بکرهبه نایژه به مکوک و به تار و پود ثیاب
89. ۸۹به اره پدر و مثقب و کمانه و مقلبه خط مهرهٔ گردون و پرهٔ دولاب
90. ۹۰به ریزه رندهٔ او هم چو جعد زنگی پیربه نوک تیشهٔ او هم چو زلف رومی شاب
91. ۹۱به دوستان دغل رنگ من که بیزارمبه عهد ماضی از اسلاف و حال از اعقاب
92. ۹۲فلک برات برائت میان ما رانده استز یوم ینفخ فی‌الصور تا فلا انساب
93. ۹۳به دنبهٔ بش بوسعد طفلی از بوشهربه قندز لب بونجم روبه از تلخاب
94. ۹۴به طبله‌های عقاقیر میر ابوالحارثبه هیلهای بواسیر میر ابوالخطاب
95. ۹۵به طبل ناقهٔ مستسقیان بخورد جرادبه باد رودهٔ قولنجیان به پشک ذباب
96. ۹۶به چار پارهٔ زنگی به باد هرزهٔ دزدبه بانگ زنگل نباش و گم گم نقاب
97. ۹۷به ریش تیس و به بینی پیل و غبغب گاوبه خرس رقص کن و بوزنینهٔ لعاب
98. ۹۸به سیر کوبهٔ رازی به دست حیدر رندبه گو پیازهٔ بلخی بخوان جعفر باب
99. ۹۹به روی زال و به سر خاب پنبه و ابرهبه حیز و خشنی این زال گشته آن سرخاب
100. ۱۰۰به غلمهٔ طبقات طبق زنان سرایبه آب گینه و مازو و کندرو و گلاب
101. ۱۰۱به زلف مقری مصروع و مؤذن بسطامبه سر منارهٔ مؤذن به لب تنور قطاب
102. ۱۰۲به زر سفرهٔ پشت از فشارش امعابه سیم کان میان ران ز جنبش اعصاب
103. ۱۰۳به شرط بی‌بی شمس و به شرب بابا خمسبه مصطکی و به بادام و پسته و عناب
104. ۱۰۴به باد نمرود از سهم کرکس پرانبه ریش فرعون از نظم لولوی خوشاب
105. ۱۰۵به حیض هند و بروت یزید و سبلت شمربه تیز عتبه و ریش مسیلمهٔ کذاب
106. ۱۰۶به زیبقی مقنع، به احمقی کیالبه روز کوری صباح و شب روی احباب
107. ۱۰۷به عمر و خاص که عمرش سه باره کرد جهانبه عمر و عاص که عمرش دوباره یافت شباب
108. ۱۰۸به گربزی کف نفط و سر بزی شیروبه خشک ریشهٔ یونان و شقشقه داراب
109. ۱۰۹به جان آنکه چو عیسیم برد بر سر دارنشست زیر و جهودانه می‌گریست به تاب
110. ۱۱۰به موش زیر برو گربهٔ خیانت کنکه این هژبر به چنگ است آن پلنگ به ناب
111. ۱۱۱به ناب موش کز او سر فکنده‌ام چون چنگبه چنگ گربه کزو دست بر سرم چو رباب
112. ۱۱۲به ابن صبح که سرپنجه‌هاکند چو نجومبه ابن عرس که دم لابه‌ها کند چو کلاب
113. ۱۱۳به سام ابرص و حربا و خنفسا و جعلبه جیفه‌گاه و بناووس و مستراح و خلاب
114. ۱۱۴کزاین نشیمن احسان و عدل نگریزمو گرچه بنگه عمرم شود خراب و یباب
115. ۱۱۵طریق هزل رها کن به جان شاه جهانکه من گریختنی نیستم به هیچ ابواب
116. ۱۱۶ز من حکیمی سوگند نامه‌ای درخواستبه نام شاه جهان قبلهٔ اولوالالباب
117. ۱۱۷ازین قصیده که گفتم سخنوران جهانبه حیرتند چو از منطق طیور، غراب
118. ۱۱۸زهی تمیمهٔ حسان ثابت و اعشیزهی یتیمهٔ سحبان وائل و عتاب
119. ۱۱۹سخن که خیمه زند در ضمیر خاقانیطناب او همه حبل الله آید از اطناب
120. ۱۲۰بقای شاه جهان باد تا دهد سایهزمین به شکل صنوبر فلک به لون سداب
121. ۱۲۱ملک هر آینه آمین کند که بختش رادعوت قد سمع الله دعوتی و اجاب
122. ۱۲۲دعاش گفتم و اکنون امید من به خداستالیه ادعوا برخوانم و الیه اناب