1. ۱چرا ایمن نباشد دل، چرا ساکن نگردد جانکه دل شد منزل دلبر، که جان شد مسکن جانان
2. ۲از آن در عرصه جانباختن سرگشته دارم دلکه دل باشد مرا چون گوی و آمد طرّه اش چوگان
3. ۳مرا لعل لبش بر درد درمان است و می گویدبرو عیسی دمی جو تا کند درد تو را درمان
4. ۴لب جان پرورش می بینم و می سوزم این طرفهکه آمد ناگهانم برق خرمن چشمه حیوان
5. ۵ز آشوب قدش از پا فتادم دوحه هستیز خورشید رخش روزم سیه شد چون شب هجران
6. ۶اگر شب تا سحر یا روز تا شب دور از آن ماهمولی جان می کند چون توسن اندر کوی او جولان
7. ۷از آنم سر به دامان است و بر چشم آستین دارمکه بوسد آستینش دست و بر پایش فتد دامان
8. ۸پریشان کرده زلف و دل به غارت برده از جمعینمایان کرده روی و جان خلقی گشته سرگردان
9. ۹گشاید بر تبسم لعل و جان از عالمی گیردچه خوش بر عالمی کرده است درّ و لعل را ارزان
10. ۱۰همی با گریه گفتم کای گل از بهر چه می خندیهمی با خنده گفتا، ز ابر گریان گل شود خندان
11. ۱۱مرا دل کرده خو با وصل آن یار بهشتی روکه وصل او چو فصل نوبهاران است بی بنیان
12. ۱۲دگر حاجت به جام باده نبود هین لبش بنگرکه آمد شکری پرشور و شیرین باده مستان
13. ۱۳چو دیدم طرز و ناز آن سهی بالای سیمین تنبیکبار از لباس خودپرستی آمدم عریان
14. ۱۴نوید کشتنم می داد خون بس در عروق آمدبه جسمم غیرت شاخ طبر خون شد رگ شریان
15. ۱۵مرا گردید دل در پرده همچون کیسه سوزنز بس هر عضو عضوش کرده مأوا دشنه مژگان
16. ۱۶به آب دیده هر شب از غمش غرقم عجب تر اینکه می سوزد سراپا همچو شمعم تا سحر نیران
17. ۱۷رسد از موج اشک من به گردون صیحه سیحونکشد از شعله آهم فلک آن کز شرر عطشان
18. ۱۸به من نزدیک تر از من بود آن شوخ هر جائیمرا از غایت کوری دل و جان از پیش پویان
19. ۱۹از این بیهوده گشتن پایه دل نیست جز دوریوز این سرگشته بودن مایه جان نیست جز حرمان
20. ۲۰من و زین پس ثنای نام نیک مهدی قائممن و زین پس سپاس ذات پاک داور سبحان
21. ۲۱زهی ماهی که از عکس رخ مهرآفرینت شدمنوّر کلبه ایجاد و روشن محفل اعیان
22. ۲۲چو ریزد طبع خورشید آستینت گوهر دانشچو آرد لعل معجز آفرینت حکمت یزدان
23. ۲۳تو را اندر شبستان مرغ شب پر دانشی عیسیتو را اندر دبستان طفل ابکم حکمت لقمان
24. ۲۴چو آید تیغ خشمت بر وجود مشرکان لامعچو گردد تیر قهرت بر روان منکران پرّان
25. ۲۵همی یاد آیدم هر لحظه برق خاطف و خرمنهمی یاد آیدم هر لمحه نجم ثاقب و شیطان
26. ۲۶همی قصد ار کنی بر نفی جمع با خدا دشمنهمی عزم ار کنی بر انعدام قوم با عصیان
27. ۲۷بخرطومش کشد از قهر یک دم پیل گرمابهبه چنگالش درد یک لحظه از کین شیر شادروان
28. ۲۸همی تا راه کویت را سپارد تشنه مسکینهمی تا راه وصلت را سر آرد طالب حیران
29. ۲۹قضا آورده کوثر را ز فیضت آب در کوزهقدر بنهاده جنت را ز لطفت توشه در انبان
30. ۳۰چو بر لعل آوری از بهر برهان عیسوی معجزچو بر دست آوری از بهر حجت موسوی ثعبان
31. ۳۱کشد بر سر عبا از شرم لعلت عیسی مریمکند پنهان عصا ز آذرم دستت موسی عمران
32. ۳۲بکتان گر شود مهرت قرین ای ماه بزم دلبه شبنم گر شود لطفت مُعین ای آفتاب جان
33. ۳۳گریزان پرتو مهر جهان آراست از شبنمهراسان تابش ماه فلک پیماست از کتّان
34. ۳۴بیک ره بنگری گر بر وجود نفس امارهز جود و بخشش و فضل و کرم ای موجد احسان
35. ۳۵نهد در کشور معنی لادیهیم بر تارککشد بر دفتر تصویر الاّ خامه بطلان
36. ۳۶جهانت بزم و خاکش فرش و عرشش سقف و مهر و مهدو مشعل انجم و اختر در آن قندیل سان تابان
37. ۳۷ز نعمت های گوناگون بگستردی در او سفرهکه آمد کایناتت بر سر خوان عطا مهمان
38. ۳۸شد آب و خاک و باد آتش کویت بهر عالمز قدرت لحظه لحظه علت ایجاد اخشیجان
39. ۳۹چو با مهرت زمان سرچشمه تسنیم را ساقیچو با فیضت زمین پیرایه بخش روضه رضوان
40. ۴۰ز کوی دلکشت هر بنده ای فرزانه گیتیز خاک درگهت هر برده ای پیرایه کیهان
41. ۴۱ز وصفت لوح شد انشا زهی جود و خهی بخششز نامت عرش شد بر پا خهی فضل و زهی احسان
42. ۴۲اگرچه عاجز از نظمم روان دعبل و اعشیاگرچه قاصر از شعرم بیان سعدی و حسّان
43. ۴۳ولی درمانده ام کاورده ام زر جانب معدنولی شرمنده ام کاورده ام درّ جانب عُمّان
44. ۴۴فلک درگه شهنشاها، ملک دربان خداوندابه افسر یک نظر بنگر ز عفو و فضل بی پایان
45. ۴۵که فضلت آفتاب و در حقیقت جرم من شبنمکه عفوت تابش مه در مثل عصیان من کتان
46. ۴۶بود تا دلبران را در چمن بی غازه، رخ چون گلبود تا عاشقان را از محن بیجاده در اجفان
47. ۴۷تو را چشم حسودان کور باد از خار خودبینیتو را روی محبان سرخ باد از غازه ایمان