1. ۱فرو ریزم از دوری روی جانانز سرچشمه چشم، سیل فراوان
2. ۲فرو ریزیش، لیک نی قطره قطرهچو از ابر ریزنده، باران نیسان
3. ۳فرو ریزیش کامد از نیم رشحشیمین و یسارم، دو موّج عمّان
4. ۴عجب را که با اینچنین موج دارمتنی پای تا سر، در احراق نیران
5. ۵شبی یاد دارم که در کنج خلوتسری برده بودم فرو در گریبان
6. ۶همه دستگیرم خیالات دلبرهمه پایمردم سخن های جانان
7. ۷ز بحر تفکر رسیدم به برّیکه بد عالمش حلقه ای در بیابان
8. ۸همه خاک او غیرت مشک اذفرهمه ریگ او حسرت درّ و مرجان
9. ۹فرازش همه توده های زبرجدنشیبش همه لعل های بدخشان
10. ۱۰در آن دشت دیدم روان کاروانیکه چون رهروانش نپرورده دوران
11. ۱۱بهر توسنی دلبری روی انوربهر هودجی مهوشی موی قطران
12. ۱۲همه بر ستوران سوار و پیادههمه بر لب جوی تسنیم، عطشان
13. ۱۳همه دهر پیما، ولی پا برهنههمه ستر بخشا ولی جمله عریان
14. ۱۴تنی چند لیکن به جان ها معانقمهی چند لیکن ز یک خور درخشان
15. ۱۵همه پادشاهان در ملک، ملتهمه شهریاران در شهر ایمان
16. ۱۶از آن قوم آتش دل و باد جنبشبگرداب حیرت من خاک بنیان
17. ۱۷که اینان چه جمعند، این گونه عاجلکه اینان چه قومند، این سان شتابان
18. ۱۸بتأیید عقل و به تسدید دانشبه درک آمدم عاقبت کاین وشاقان
19. ۱۹بیابان نوردند منزل به منزلکه شاید ببوسند دربار سلطان
20. ۲۰الا ای منیری که از عکس نورتهویدا به کیهانیان روی یزدان
21. ۲۱اگرچه بر ابطال قومی مشعبدعصا اژدر آورده موسی بن عمران
22. ۲۲تو را کلک معجز نگار است بر کفبراین قوم چون دست موسی و ثعبان
23. ۲۳تو را نجم رخسار و چشم مخالفبه تمثیل مانا، شهاب است و شیطان
24. ۲۴تو را نام در نامه آفرینشچو نام خدا بر سر نامه عنوان
25. ۲۵تو را لفظ معجز بیان در حقیقتکلید در گنج اسرار قرآن
26. ۲۶چو در دشت لفظ از پی صید معنیدر آری سمند سخن را به جولان
27. ۲۷فرو ماندش عقل در گام اوّلچو از سرعت عقل اجساد بیجان
28. ۲۸تو را صولجان عزم و گو هفت گردونقضا پنجه و لامکان سطح میدان
29. ۲۹شد از مزرعت حبّه ای رزق موریخلایق بر آن مور تا حشر مهمان
30. ۳۰چرا تا نبوسید خور، خاک پایتبه جان آتش افتادش از داغ حرمان
31. ۳۱و از این اضطراب است هر صبح تا شبز مشرق به مغرب روان زد و لرزان
32. ۳۲الا ای خدیوی که نه کاخ علیایکت پله از آستان نگهبان
33. ۳۳شنیدم که از کبر قومی سیه دلز یک جنس در ذات با جان بن جان
34. ۳۴گروهی که ابلیسشان در شقاوتبه مکتب سرا کم ز طفل دبستان
35. ۳۵گروهی که بوجهلشان درجهالتدر عجز گویان به تسلیم و اذعان
36. ۳۶گروهی که فرعونشان در تکبربه دربار نخوت یکی عبد فرمان
37. ۳۷یکی محفل آراستند از شیاطیننه شیطان جان، بلکه اشباه انسان
38. ۳۸نموده همه با عصا زهر توامنموده همه درعبا تیغ پنهان
39. ۳۹چو برقصد شبل علی، کور موصلچو بر قتل صهر نبی، شرک شیطان
40. ۴۰پس آن قوم بی ننگ و بی عار و بی دینبه محفل تو را خوانده پرخاش جویان
41. ۴۱شدی وارد ای شه بر آن قوم پرکینچو بر اهرمن از کرامت سلیمان
42. ۴۲بلی مهر از فیض عامی که داردبتابد به حربا و خفاش یکسان
43. ۴۳نگویم چه گفتند آن قوم ابکمکه لعنت ابر قول و بر ذات ایشان
44. ۴۴به پاداش گفتار آن فرقه دونکه نشناخته بر که بستند بهتان
45. ۴۵بر ایشان گروهی عجب شد مسلطنه رحمی بر اموالشان کرد و نه جان
46. ۴۶گروهی ز کُفّار از رحم عارینهاده به فجار شمشیر برّان
47. ۴۷به هامون روان گشت هر لحظه آمونز بس جوی خون گشت جاری ز شریان
48. ۴۸نبردند از آن بحر زورق به ساحلنگشتند از آن لجه ایمن ز طوفان
49. ۴۹مگر هر که بگریخت اندر پناهتشد ایمن که کعبه است ایمن ز حدثان
50. ۵۰جهانبان، خدیوا، الا ای که آمدپناه تو ملجأ گبر و مسلمان
51. ۵۱گریزد به حصن ولای تو افسرهم از کید نفس و هم از شر شیطان
52. ۵۲الا تا شررخیز شد نار دوزخالا تا فرحبخش شد باغ رضوان
53. ۵۳مُحبّ تو را باد نعمت مؤبدعدوی تو را باد نقمت فراوان