1. ۱فلک جمعیتم بر هم زند، خواهد پریشانمنمی داند من از زلف بتی آشفته سامانم
2. ۲پری زادی که با خود رام کردم با هزار افسونهنوزش سیر نادیدم که شد از دیده پنهانم
3. ۳عجب شمع فروزانی اجل خاموش کرد از منکه تاریک است بی نور جمال او شبستانم
4. ۴خرامان گلبنی از من ز پا افکند دست دیکه با شمشاد قدش رشک بستان بود ایوانم
5. ۵ز روبه به بازی این گردون غزالم را ربود آخربخوابم کرد چون خرگوش اگر چه شیر غژمانم
6. ۶تبه بادا، دل گردون، که سامانم بزد بر همسیه بادا،‌ رخ انجم، که ویران کرد بنیانم
7. ۷گمانم بود کاین گردون به من دارد سر یاریندانستم که او آخر کند با خاک یکسانم
8. ۸به یغما رفت آن گوهر، که می پوشیدم از مردمدریغا زآن همه کوشش که افزون کرد حرمانم
9. ۹بهاران روید از گلشن هزاران سنبل و سوسننهان در خاک دارد تن، چرا آن شاخ ریحانم
10. ۱۰مگو پاداش هر دادن ستادن نیست در گیتی،خزان یک گل گرفت از من، گلستان کرد دامانم
11. ۱۱گلی، کو را بپروردم به آب چشم و خون دلبنفشه وار از هجرش کنون سر در گریبانم
12. ۱۲مرا با صحبت آن مه دلی خوش بود و کامی خوشدریغا کز بساط او، به دور افکند دورانم
13. ۱۳چو یاد لعل او آرم که از تب کهربایی شدبه یاد آن عقیق لب، چکد از دیده مرجانم
14. ۱۴به هر شاخی که در گلشن پرافشان طایری بینمبه یاد آرم از‌ آن مرغی که بسمل شد به بستانم
15. ۱۵اگر بر تربتش گریم مکن منعم که حق دارمگلستانی است بی آب و من آنجا ابر نیسانم
16. ۱۶مرا در فرقت آن مه، مکن تشنیع ای ناصحتو در ساحل مکان داری، من اندر موج طوفانم
17. ۱۷تو بر سنجاب می غلطی چه دانی حال مسکینانمرا پهلو بفرساید که عریان در مغیلانم
18. ۱۸تماشایی چه غم دارد که گلشن را رسد آفتغم گل من خورم زیرا که یک عمریش دهقانم
19. ۱۹برآن عهدم که بعد از وی نگیرم یار در عالمچو گل برخاست از گلشن به جایش خار ننشانم
20. ۲۰الا ای باد شبگیری به آن محمل نشین برگوتو رفتی و منت از پی همی افتان و خیزانم
21. ۲۱گذارت گر فتد آنجا پیام از من ببر او راکه ای مه حجله را آرا، که بر وصل تو مهمانم
22. ۲۲ز هجرت ای سهی قامت رود از دیده جوی خونبه یادت ای کمان ابرو، خلد در سینه پیکانم
23. ۲۳الا ای همدم دیرین که از خشت بود بالیننظر بگشای و بر من بین که خون پالاست مژگانم
24. ۲۴رخ از من زود بنهفتی میان خاک چون خفتینه آخر بارها گفتی، که من صبر از تو نتوانم
25. ۲۵نمودی جای در محمل، نهادی بار غم بر دلجرس آسا به هر منزل، منت از پی در افغانم
26. ۲۶ز کویم رخت بربستی، مگر از یاریم خستیچه دیدی کز برم جستی، شکستی عهد و پیمانم
27. ۲۷تو خوش رفتی و آسودی مرا از غم بفرسودیز رفتن گر تو خشنودی، من از ماندن پشیمانم