1. ۱افتاد چتر دولت بیدار بر سرمیعنی در آمد آن بت عیار از درم
2. ۲افشانده مو بر آتش رو از سر فسونیعنی ببین به موی و به رویم که ساحرم
3. ۳اسلام ظاهرش ز رخ و کعبه ز آستانگر بت چنین و بتکده بالله که کافرم
4. ۴من شاهباز ذروه عقلم، عجب مدارگر در فضای عشق اسیر کبوترم
5. ۵افکندمش به پای تکبر سر نیازاز یمن دوست بین کله از چرخ برترم
6. ۶بازار حسن و عشق رواجش ز حد گذشتاو جلوه می فروشد و من عشوه می خرم
7. ۷آن گل به من گذشت و شمیمش به جان رسیدچون غنچه جامه از نفس صبح بر درم
8. ۸هر پاره گر بدست رفوگر رفو شودمن پاره پاره دل ز جفای رفوگرم
9. ۹جانا عجب مدار اگر بر نثار توجان بر کف آورم، نبود چیز دیگرم
10. ۱۰گر تیغ می زنی تو و مجروح می کنیسهل است نیست طاقت رفتن از این درم
11. ۱۱آبی بر آتش دلم افشان چه غم اگربالین ز خشت باشد و از خاک بسترم
12. ۱۲تا نام مفلسی ننهی بر سر غنیبر اشک سیمگون نگر و روی چون زرم
13. ۱۳این سان که مهر روی تو در دل نهفته امبیرون نمی شود، شود ار خاک پیکرم
14. ۱۴با آن که ذره ام نرود مهرت از دلمگوئی که عشق توست مُخمّر به جوهرم
15. ۱۵نی نی، کمم ز ذرّه و اینک بر این سخنهم شاهدی ز گفته حافظ بیاورم:
16. ۱۶«ای عاشقان روی تو از ذره بیشترمن کی رسم به وصلِ تو، کز ذره کمترم»
17. ۱۷خاکستر است خوابگهم در سرای عشقکز آتش فراق رخت سوخت اخترم
18. ۱۸عشرت کنان به روی تو ساغر زنم مداملبریز شد ز باده غم، گرچه ساغرم
19. ۱۹کامم برآر و جام دمادم ببخشدمگر زهر ناب باشد و گر می، که می خورم
20. ۲۰روزی اگر به سر نهیم پا ز یمن عشقحسرت برد دو پیکر گردون بر افسرم
21. ۲۱در ملک نظم تاج و نگین را سزم که منبر آستانت ای فلک حُسن چاکرم
22. ۲۲چون جان خصم سوزدش از دم چو ذوالفقاربر یاد خصم توست زبان سخنورم
23. ۲۳شیرویه طبع و تیغ زبانم، عدو کجاستتا پهلوی وجود چو خسروش بر درم
24. ۲۴فتح الله است شامل نطقم که بر گشاداین قلعه قصیده که در اوست گوهرم
25. ۲۵هر جا سخنوری به تو فتح سخن کنداین کار من چرا نکنم، از که کمترم
26. ۲۶آری نترسم از ستم جنگ آورانهمچون کمند یار اسیرم دلاورم