1. ۱حیدر صفدر علی، شاهنشه ملک وقارنفس احمد، همسر زهرا و باب هفت و چار
2. ۲منبع انوار یزدان مهر گردون جمالکاشف اسرار سبحان جلوه پروردگار
3. ۳آن خداوندی که گر بردارد از عارض حجبهستی مطلق شود در ملک هستی آشکار
4. ۴آن شه عرش آستان کامد غبار درگهشعرش را کحل بصر، افلاک را زیب عذار
5. ۵گر دمی بردارد از آفاق چشم مرحمتروح انس و جان کند از کالبد یکسر فرار
6. ۶دوحه دین از نسیم جود او بگرفت برنخل توحید از شمیم لطف او بگرفت بار
7. ۷چاکر درگاهش آمد سرور ملک وجودسائل دربارش آمد در دو گیتی شهریار
8. ۸چرخ را بشکسته قدر و شأن علوّ درگهشعرش را افزوده زیب و فرّ ز دربارش غبار
9. ۹شرمسار از گرد راهش نافه آهوی چینمنفعل از خاک کویش طبله مشک تتار
10. ۱۰آن شنیدم بت پرستی را براهیم خلیلبهر مهمانی به خوان آورد و با او گشت یار
11. ۱۱گشت چون آگه ز کیش و مذهبش، ناخورده سیرراند او را از در خود آن مهیمن خوار و زار
12. ۱۲می خورند از خوان احسان تو نعمت وحش و طیرمی برند از نعمت فیض تو قسمت مور و مار
13. ۱۳گر نبودی امر تو نافذ نمی گشتی به ملکآب جاری، باد ساری، خاک ثابت، نار حار
14. ۱۴دست قدرت بهر فرش آستان کوی توبافت گوئی این پرند نیلگون بی پود و تار
15. ۱۵تا بریزد خون اعدای تو از کین روز و شبچرخ بر بسته میان را از مجرّه استوار
16. ۱۶شعله قهرت اگر آرد سوی جنت گذررشحه مهرت کند گر جانب دوزخ گذار
17. ۱۷گلشن جنت شود چونان که دوزخ پر شررساحت دوزخ شود آنسان که جنت لاله زار
18. ۱۸جلوه گر روی تو بینم، در فراز و در نشیبپرده در حسن تو یابم در یمین و در یسار
19. ۱۹شمع مهر از شعله روی تو آمد شعله ورچشم ابر از ریزش دست تو آمد اشکبار
20. ۲۰از دمت گر فیض یابی باد نوروزی نکردکی جهان مرده را حیا نمودی در بهار
21. ۲۱در تصور کاخ اجلال تو کی آید مراکافتاب خاورش بر در بود مسماروار
22. ۲۲ژرف دریائی است،‌ دریای ثنایت زآنکه نیستآگهش غواص فکرت از میان و از کنار
23. ۲۳باشد اندر بحر جودت یک صدف نه آسمانز اخترانش گوهر رخشان هزار اندر هزار
24. ۲۴داورا، زآن رو که اوصاف تو را انجام نیستپس همان بهتر که گویم شرحی از آغاز کار
25. ۲۵آن که باشد چاکرت در شهر جان ها شهریاروآن که باشد خادمت در ملک دل ها پیشکار
26. ۲۶پادشاهان، جبهه سای درگهت صبح و پسینشهریاران، خاک روب خرگهت لیل و نهار
27. ۲۷مهر گردون را بوّد از روی تابان تو نورنخل هستی را بود از قدّ موزون تو بار
28. ۲۸اوفتد گر در ضمیرت عکسی از تغییر ملکبگذرد گر در خیالت انقلاب روزگار
29. ۲۹هم سپهر بی سکون از امر تو یابد سکونهم زمین بی مدار از حکم تو یابد مدار
30. ۳۰گر نه بالای تو از سرو سهی شد جلوه گرورنه رخسار تو گشت از پرده گل آشکار
31. ۳۱کی به پیرامون سروی پای در گل شد تذروکی به پای خار گلبن نغمه ساز آمد هزار
32. ۳۲ای که شد گلزار جان از فیض دستت سروخیزوای، که شد بستان دل از امر لطفت لاله زار
33. ۳۳ای که بر درگاه تو قدوسیان را نیست رهوای که بر خرگاه تو کروبیان را نیست بار
34. ۳۴نک تو را عید است و بر تعظیم این فرخنده روزارمغان بر کف عزیزان هر یکی از هر کنار
35. ۳۵ارمغان باشد مرا این درج مروارید نظمپیشکش باشد مرا این عقد درّ شاهوار
36. ۳۶گرچه می دانم سزاوار تو نی، این ارمغانورچه، آگاهم به دربارت کم آمد این نثار
37. ۳۷چون کنم چیزیم درکف نیست جز عصیان و جرمور بود آن هم دلی پرخون و چشمی اشکبار
38. ۳۸هر که بینم شاد و خرّم زیست اندر کوی توجز من مسکین که دارم جرم بیرون از شمار
39. ۳۹آه اگر بر من نبخشائی خطاهای سلفوای اگر بر من بگیری لغزش پیرار و پار
40. ۴۰گر ز راه مرحمت چشمی به سویم افکنیزآنکه جز احسان نیم از درگهت امیدوار
41. ۴۱یابم از لطف تو در اعلای علیین مقرنارم از قهر تو اندر اسفل سجین قرار
42. ۴۲گرچه دانم نیست صحرای سخایت را کرانورچه شاها نیست عُمان عطایت را کنار
43. ۴۳لیک از آنم دل پر از خون است کاندر نزد تواز چه رو پیوسته باشم زرد روی شرمسار
44. ۴۴تا بود نام فرح اندر بساط این جهانتا بود آثار غم اندر بسیط روزگار
45. ۴۵دوستانت را پیاپی باد عشرت جاوداندشمنانت را دمادم باد محنت پایدار