1. ۱طوطی طبعم دگر آغاز شیوایی کندمدح موعود امم، با این خوش آوائی کند
2. ۲ای شهنشاهی که فرمانبر تو را آمد قضاهم قدر از قدرتت کسب توانائی کند
3. ۳ای خداوندی که در ملک مکان و لا مکانجز تو نبود هیچکس، کو با تو همتائی کند
4. ۴بر سر کوی تو یک دم گر زند خفاش پرزیبد ار در ملک هستی کار عنقائی کند
5. ۵نور گستر تا شود در بزم احبابت چو شمعبر درت هر صبحدم بیضا جبین سائی کند
6. ۶بس زلیخا طلعتان را سازد از غم بی قراریوسف حسن تو یک ره، گر خودآرائی کند
7. ۷دیده ای کز شش جهت رویت نبیند آشکارخود شگفت آید مرا کان دیده بینائی کند
8. ۸جلوه روی تو بیند بلبل از رخسار گلورنه کی با جور خار اینسان شکیبائی کند
9. ۹گر به مهر و ذره بینی یک نفس از قهر و لطفمهر کم از ذره گردد،‌ ذره بیضائی کند
10. ۱۰مرکز پرگار هستی گر نباشد کوی تو،طوف کویت از چه ور این چرخ مینائی کند
11. ۱۱می سزد گر بنده ای از بندگان حضرتتبهر این فرعونیان اعجاز موسائی کند
12. ۱۲طالب رویت نخواهد رفت از کویت به خلدگر هزاران جلوه جنت در خودآرائی کند
13. ۱۳سجده گاه عاشقان خاک درت ما را و بسبوالهوس رو جانب معشوق هرجائی کند
14. ۱۴هرکه او کالای مهرت را خریدار است نیزباید او جا در سر بازار شیدائی کند
15. ۱۵لیلی حسنت اگر از پرده بنماید جمالعالمی را سر بسر مجنون و صحرائی کند
16. ۱۶طی یک منزل ز اوصاف تو نتواند نمودسال ها گر خنک فکرت دشت فرسائی کند
17. ۱۷تا ابد سرمست می گردند هشیاران دهرگر بدینسان چشم مستت باده پیمائی کند
18. ۱۸از عدم بهر تماشای رخت بستیم رختکیست آن کو، از رخت منع تماشائی کند