1. ۱دیده ام دوش غزالی و دلم با غزل استچه غزالی که غزل خوان ز پی شیردل است
2. ۲از کف و ساعد و ساق آن بت سیمین اندامغیرت دلبر فرخار و بتان چگل است
3. ۳دل و دین می کندم هندوی خالش یغماچه کنم شعبده باز آیت مکر و حیل است
4. ۴سبب سختی میثاق دل مهجورمسستی عهد مدام بت پیمان گسل است
5. ۵آنچه غنج است و دلال است همه زآن طرف استوآنچه عجز است و نیاز است همه زین قبل است
6. ۶همه کس طالب سیم اند به غیر از دل منکه ز اشک بصرم سیم به جیب و بغل است
7. ۷گر تماشای شجر لیلی ماراست هوسبید مجنونم و از گریه مرا پا به گل است
8. ۸کامم از هجر تو گر تلخ شود چون حنظلبه خیال لب لعل تو چو جام عسل است
9. ۹آب حیوان نتوان نام نهادن لب توکه ز سرچشمه لعل تو خضر منفعل است
10. ۱۰تیر مژگان تو اندر خم ابرو به جدالبهر آماج دل و دیده گردان یل است
11. ۱۱جادوی چشم تو زین گونه اگر دل ببردنکنم دعوی ایمان که خلل در ملل است
12. ۱۲مزدا خون تو ز سرچشمه چشمم زنهارروزگاری است که این چشمه به دل متصل است
13. ۱۳شعله ور چون شمرد از جمره آتش گوگرددلم از آتش عشق تو چنان مشتعل است
14. ۱۴آب بر آتشم افشان که شکایت نبرماز تو بر درگه شاهی که بری از مثل است
15. ۱۵علی عالی اعلی، حق مطلق، که مدامظاهر از عارض او موجد شمس ازل است
16. ۱۶آْفتاب ار نگرد روی محب تو به خشم،تا ابد زین حرکت دیده او را سبل است
17. ۱۷تا مگر میل به افلاک کند گرد رهتزآسمان زانجم و اختر همه شب پرحلل است
18. ۱۸آنکه چیزی شود از فضل تو منکر گویمفاش این نکته که در ذات خبیثش خلل است
19. ۱۹آنکه جز روی تواش قبله گه جان باشدرو به غُرّی کند و عابد لات و هبل است
20. ۲۰چشم هستی که از او بزم جهان شد پرنورسرمه امر تو را تا به ابد مکتحل است
21. ۲۱تا فروغ رخت ای شمس ازل تافت به خاکعرش را خاک شدن تا به قیامت امل است
22. ۲۲پایه جاه تو چون بر شده از عالم قدساندر آن در نه ره علم و نه بار عمل است
23. ۲۳کوی چون خلد تو و آدم خاکی، هیهاتاو ز جان پاک تر و آدم از آب و گل است
24. ۲۴مرحبا بر نفس طایر عیسی دم تو،که به جان بخشی ابنای زمان بی بدل است
25. ۲۵افسرا، مدح علی حق چو به قرآن فرمودلب فرو بند که زاین مدح جهانی خجل است
26. ۲۶تا شود عارض خورشید نهان در مغربتا شب تیره سیه چون دل خصم دغل است
27. ۲۷شام احباب تو فرخنده و روشن چون روزروز اعدای تو چون شام سیه مضمحل است