1. ۱دی آمد و کالای چمن برد به یغمایغمایی دی گشت همه گلشن و صحرا
2. ۲هر سبزه که دست چمن اندوخت به سالیبیداد خزان برد به غارت به یک ایما
3. ۳رعبی که نهان در دل اشجار بد از ویگردیده کنونشان همی از چهره هویدا
4. ۴این طرفه که دی نامده، بهمن ز پس ویشد با سپهیش از پی امداد مهیا
5. ۵از دبدبه موکب وی، خیل بهاریگشتند به یک ره، همه آسیمه و دروا
6. ۶نرّاد فلک باز در افکند به ششدربس مهره چون سیم، از این تخته مینا
7. ۷چون گوهریان ابر ز سر پنجه فرو ریختبر دامن این خاک بسی گوهر رخشا
8. ۸از قطره باران که پذیرفت تواترنقشی همه بر خاک شد این توده غبرا
9. ۹وز فرط برودت که اثر کرد به گیتینزدیک به آن گشت که فاسد شود اشیا
10. ۱۰بحر از اثر بَرْدْ چنان منجمد آمدکز وی به دل آب برآمد همه خارا
11. ۱۱یا نی کف معمار قضا از در صنعت،بنهاد بر او قنطره، از صخره صمّا
12. ۱۲چون کلبه استاد صناعت رخ گیتیپر زیبق محلول شد و سیم مصفا
13. ۱۳گفتی ز ره سوک و عزا، زال زمانهافشاد همی موی چو کافور به سیما
14. ۱۴گیتی مگرش رنج کبد هست که اینسان،جوید همی از قرص تباشیر مداوا
15. ۱۵یا علت سوداست مر او را که به هر سال،ماهی دو به تبرید کند چاره سودا
16. ۱۶از بس متراکم به زمین برف گران سنگگوییش که خواهد که بپاشد ز هم اجزا
17. ۱۷از تیرگی ابر، هوا معدن انگشتوز روشنی برف، زمین چشمه بیضا
18. ۱۸آن تیره و تاری همه چون گونه زنگیو آن روشن و صافی همه چون طلعت حورا
19. ۱۹این طعنه زند هی، به که، بر طالع مجنونآن سخره کند هی، به چه، بر عارض لیلا
20. ۲۰ای راستی از ابر مرا بس عجب آیدکاندر وسط ره ز چه او را شده مأوا
21. ۲۱چون زورق آکنده، که استد به دو لنگراستاده، نه اش میل به پایین و نه بالا
22. ۲۲از جرّ ثقیلش، مگرا آگهی استی،کایدون به چنین تعبیه کرده است تقاضا
23. ۲۳از عقد لسانی که بود در نفس دیخیزد سخن از لب به دو صد زحمت و ایذا
24. ۲۴آری عجبی نیست که از سردی این فصلدر قاف ببندد به درون بیضه عنقا
25. ۲۵زاهد که به فردوس نبودش سر تمکینحالی گه آن شد به دوزخ بنهد پا
26. ۲۶مفتی که ز بشنیدن اوضاع جهنمزین پیش فتادیش دو صد رعشه بر اعضا
27. ۲۷امروز بر آن است که تا رحل اقامتدر ساحت دوزخ برد از حدت سرما
28. ۲۸من نیز بگویم که خدایش بدهد اجرگر نفکند این زحمت امروز به فردا
29. ۲۹باری چه دهم شرح که از آمدن دیدر دهر چه واقع شد و از دهر چه برما
30. ۳۰دی نیست همانا که بلای دل خلقی استکز بیمش کران جسته خلایق به زوایا
31. ۳۱مانا، ز ازل از پی اتلاف خلایقبا مرگ به هم داده همی دست مواخا
32. ۳۲یکچند از این پیش از انبوه ریاحینبد سطح زمین سبزتر از طارم خضرا
33. ۳۳بستان بدی از نغمه مرغان نواسنجپر زمزمه بار بد و لحن نکیسا
34. ۳۴هامون بدی از خلخله سوسن و سوریپر غالیه سوده و پر عنبر سارا
35. ۳۵گلشن بدی از رنگ گل و شکل شقایقچون خامه ارژنگی و چون صفحه مانا
36. ۳۶امروز چه رخ داده، ندانم که به گیتیآن فرّ و بها نیست که زین پیش بدی ها
37. ۳۷یاد آیدم آن عهد که با خوب جوانانهر سو بچمیدیم پی سیر و تماشا
38. ۳۸یاد آیدم آن روز که با طرفه غزالانرفتیم خرامان سوی هر مرتع و مرعی
39. ۳۹آن روز گر از لاله چمن بود عقیقین،امروز هم از ژاله دمن هست گهرزا
40. ۴۰آن روز به بستان همه گل بودی و سنبلامروز به هامون همه خار استی و خارا
41. ۴۱آن روز، نه جز نغمه مرغان بدی آهنگامروز نه جز ناله زاغان بود آوا
42. ۴۲یک چند دگر باش که تا خسرو اُردی،لشکر بکشد باز سوی گلشن و صحرا
43. ۴۳بر بام بساتین بزند نوبت شاهیو آواز جلادت فکند در همه اقصا
44. ۴۴یکباره گشاید پی تاراج خزان دستکیفر کشد از خصم به بازوی توانا
45. ۴۵تازد پی بدخواه، به هر مأمن و مکمنپوید عقب خصم، به هر مسکن و مأوا
46. ۴۶راند همه جا خیل، چه معمور و چه ویرانتازد همه سو رخش، چه ماهور و چه بیدا
47. ۴۷ترتیب دهد جیشی از انواع ریاحینچالاک و سبک، جمله همه از پی هیجا
48. ۴۸آماده کند موکبی از خیل بهاریهر یک به گه معرکه، خونریز و فتن زا
49. ۴۹با آن سپه پیل مصاف از پی یرغوچار اسبه برانگیزد، در معرکه یرغا
50. ۵۰با لشکر دشمن کند آن گونه نبردیکز صد نگذارد یک از آن قوم ابرجا
51. ۵۱بر جیش مخالف دهد آن نوع شکستیکش یکتن از آن ورطه سلامت نکشد پا
52. ۵۲زلزال در اندازد در هستی دشمنولوال بیاغازد در مرکب اعدا
53. ۵۳و آنگاه به بستان کند اورنگ شهی نصبزآن سان که شهان راست مر آن سیرت و یاسا
54. ۵۴اکلیل خلافت بنهد باز به تارکمنجوق ریاست بفرازد به ثریا
55. ۵۵بر مصطبه ملک دگر باره نشیندمانند سکندر که ابر مسند دارا
56. ۵۶وآن مخزن گنجی که خزان برد به غارتباز آرد و بر قوم کند بذل و مواسا
57. ۵۷زاشکوفه فرستد سوی هر شهر خطیبانتا خطبه در آن شهر بنامش کند انشا
58. ۵۸وز سبزه گمارد بر هر قوم رسولانتا دعوت خود را به خلایق کند القا
59. ۵۹یرلیغ نگارد بر هر عارف و عامیمنشور فرستد سوی هر جاهل و دانا
60. ۶۰وز باد به هر سوی سفیران سبک پیسازد پی آمد شد هر ملک مهیا
61. ۶۱آنقدر ز سر پنجه فشاند دُر و گوهرکانباشته سازد کف مسکین و توانا
62. ۶۲اطفال چمن را همه در گوش نمایدچون نظم من آویزه ای از لؤلوی لالا
63. ۶۳اغصان شجر را همه پیرایه ببنددسر تا به قدم جمله ز استبرق و دیبا
64. ۶۴بر هر یک از اوراق ریاحین بنگاردتوصیف بهین آمر دین داور یکتا
65. ۶۵داماد پیمبر ولی قادر بیچونبن عم محمد علی عالی اعلا
66. ۶۶ای آیینه پاک، که یکتایی یزدانگردیده ز آیینه رخسار تو پیدا
67. ۶۷کاخ تو ز اندیشه اوهام منزهقدر تو ز آلایش ادراک مبرا
68. ۶۸از هر چه به کف آید، شخص تو مهذبوز هر چه به وصف آید، ذات تو مزکا
69. ۶۹بر دست قضا و قدر، از تیغ و سنانتنبود به سراپرده غیب ای شه والا،
70. ۷۰مر امر قضا را، ندهد هیچ تنی تن،مر حکم قدر را، نکند هیچ کس امضا
71. ۷۱روزی که ز آشیهه شبرنگ و غو کوسدر طارم پیروزه گردون فتد آوا
72. ۷۲نعرنک هژبران و خروشیدن گردانآغوش فلک را کند آموده ز غوغا
73. ۷۳از خون دلیران دمد از خاک بیابانتا دغدغه حشر، همی لاله حمرا
74. ۷۴آن روز شود تیغ تو بر هر که شرر خیزآن روز شود تیغ تو بر هر که شررزا
75. ۷۵بر خرمنش اندازد آن گونه شراریکافتد به جهنم تنش از پهنه هیجا
76. ۷۶خصم تو معما و سنان تو شکافددر پهنه ناورد به هر لحظه معما
77. ۷۷ای راد امیری، که نباشد به قیامتبیم سقر آن را که بود با تو تولاّ
78. ۷۸ای شاه فلک قدر، که در شاعری تو،همواره همی سایدم اکلیل به شعرا
79. ۷۹امید من آن است که در دغدغه حشراز من نکند لطف عمیم تو تبرّا
80. ۸۰بر افسر درمانده، خدا را به تلطف،لختی نظری، کوست فرو مانده و دروا
81. ۸۱گر خلق جهان راست، تمنا ز تو جنتما از تو نداریم به غیر از تو تمنا
82. ۸۲ای مانده به وصف تو زبان قاصر و ابکمای گشته به ذات تو خرد واله و شیدا
83. ۸۳هی هی کیم آخر من، آن بنده مسکینکز جور زمان کوی تو را ساخته مأوا
84. ۸۴مانا خبرت هست که در ساحت این ملکبر من چه جفا می رود از کینه اعدا
85. ۸۵انصاف در این عهد همانا بود اکسیریا فهم در این شهر بود قصه عنقا
86. ۸۶خر مهره نداند کسی از گوهر رخشانقطران نشناسد کسی از عنبر سارا
87. ۸۷امید که انصاف توام داد ستاندز آنان که نمایند جفاها به من عمدا
88. ۸۸من مادح آل علی و شیعه اویمنهراسم از اندیشه خصمان فتن زا
89. ۸۹دایم به بهاران که چمن از گل و لالهچون دیده مجنون شود و گونه لیلا
90. ۹۰خصمان تو را چهره به خونابه منقشیاران تو را خانه چو خمخانه مصفّا