1. ۱ای سهی سرو که هر سوی به نازت گذر استدر گذرگاه توام دیده و دل منتظر است
2. ۲دام دل‌هاست به رخسار تو یا حلقه زلفیا که مار سیه اندر بر گنج گهر است
3. ۳سیم و زر کز پی ایثار توام نیست به کفاینک اشک و رخم آمیخته چون سیم و زر است
4. ۴دیدهٔ زار ببین، سوز درون را بنگرکه بر اسرار نهان، این دو مرا پرده در است
5. ۵ازدحام سرکوی تو نه امری است شگفتانگبین هرچه بود بیش، مگس بیشتر است
6. ۶پرده بگشا ز رخ، ای شاهد دیرین که مرادیده و دل به تماشای رخت منتظر است
7. ۷مر مرا زآرزوی روز وصالت همه شبجاری از دیده و دل قلزم خون تا سحر است
8. ۸نیستت داعیهٔ امر نبوت لیکنبه رخ از خنده، تو را آیت شق القمر است
9. ۹پاس ما هیچ نداری و ندانی که همیخرمن حسن تو را آه دل ما شرر است
10. ۱۰نه من شیفته دل، واله رخسار توامکه ز رخسار تو بر من دگری جلوه‌گر است
11. ۱۱آن که هر صبح و مسا حضرت روح القدسشبر در بارگه از روی شرف سجده بر است
12. ۱۲داور کشور جان، مهدی قائم که جز اوخلق را از دو جهان یکسره قطع نظر است
13. ۱۳ای که در دایره بارگه رفعت توچون یکی نقطه موهوم، فلک مستتر است
14. ۱۴وه که گر طایری از کوی تو پرواز کندعرصه کون و مکانش همه در زیر پر است
15. ۱۵خود شگفت آیدم از خلق که بی پرده تو رامی ببینند و بگویند که در پرده در است
16. ۱۶نیست مستور جمال تو ولی نتواندبیندت آن که نه اندر دو جهان با بصر است
17. ۱۷آن که شد با خبر از تو، خبرش از خود نیستوآنکه دارد خبر از خویش ز تو بی خبر است
18. ۱۸عجب این است که دورم ز تو هرچند به مناز من شیفته دل فیض تو نزدیک‌تر است
19. ۱۹نزد خورشید رخت بر سر دیوار سپهرهمچو حربا متحیر به شب و روز خور است
20. ۲۰بهر پیدایی ذات تو چه جوییم دلیلکه نه جز جلوه رخسار تو در بحر و بر است
21. ۲۱تویی آن پادشه ملک که از فرّ و جلالهستی از خوان عطای تو یکی ریزه خور است
22. ۲۲از چه هر سو نگرم روی تو آید به نظرگرنه رخسار تو از شش جهتم جلوه‌گر است
23. ۲۳ور گذشتی به نخستین قدم از وادی لاحالیت مصطبه کشور الاّ مقر است
24. ۲۴نیست چیزی که بود در دو جهان از تو نهانذره اندر بر خورشید چسان مستتر است
25. ۲۵جوهر شخر تو بیرون بود از چون و چراوآنچه آید به تصور ز تو نقش صور است
26. ۲۶در بر بحر کف جود تو دریای وجودغوص کردیم بسی قصه بحر و شمر است
27. ۲۷مهر روی تو شود یک دم اگر ملک فروزآفتابش چو یکی ذره نهان از نظر است
28. ۲۸چهره بنمای که از بهر نثارت همه شبچرخ را دامنی از اخترکان پر گهر است
29. ۲۹من و اندیشه شخص تو کجا، زآن که بریذات پاکت ز چه و چونی و بوک و مگر است
30. ۳۰مر مرا گشته ز مدح تو زبان قاصر از آنکه ثنایت هم از اندیشه اوهام بر است
31. ۳۱حلقه بندگیت را نکشد هرکه به گوشدایم از دشنه جلاد قضا در خطر است
32. ۳۲آن که در چنبر عشقت ننهد گردن طوعخونش در مذهب هفتاد و دو ملت هدر است
33. ۳۳داد دل را ز چه اندر برت اظهار کنمای که از جان دل سوختگانت خبر است
34. ۳۴گرچه ما غرقه دریای گناهیم ولیلطف عام تو برون از حد و احصا و مر است
35. ۳۵اگرم زنده کنی ور بکشی سلطانیعاشق آن نیست که اندر پی نفع و ضرر است
36. ۳۶جز به درگاه توام نی به دری روی نیازخاک اگر بستر ور خاره مرا زیر سر است
37. ۳۷تا در این بادیه از هجر تو نام است و نشانتا در این دایره از مهر جمالت اثر است
38. ۳۸سر نهادیم به پای تو و پا بر سر چرختا نگویند که هر عاشق بی پا و سر است