1. ۱زلف دلدار من، ای سلسله ها گشته اسیرتهر شکن دام دلی چند ز برنا و ز پیرت
2. ۲گر تو همخوابه آهوی تتاری ز چه دایم،طوع طوق آمده همچون دل ما گردن شیرت
3. ۳نیستی صبح که هم تیره بود روی و روانتنیستی شام که همسایه بود مهر منیرت
4. ۴مشک نابی و ز بن گشته عیان معدن سیمتظلماتی و ببر گشته روان جدول شیرت
5. ۵عضو عضو تن عشاق، تو را تابع جنبشدست جبریل مگر با گل دل کرده خمیرت
6. ۶اژدهائی و به گنج گهرت آمده مسکن،بی سبب نیست که مایل شده دل های فقیرت
7. ۷شامگاهی و به خورشید منیر است مکانتور کمان دار نئی، از چه ز مژگان شده تیرت
8. ۸شد قرارت به دل آتش سوزنده عارضکه جهان پر شده از رایحه دود عبیرت
9. ۹بار بر دوش نگاری تو ز سنگینی دل هاهمچنان دل بری از ما که قلیل است کثیرت
10. ۱۰مو به موی تو زبان آمد و خاموش نشینیو این عجب تر که به آفاق رود بانگ صفیرت
11. ۱۱دل دیوانه ما چند به زنجیر تو باشدنیست بیمی مگر از تیغ سرافشان امیرت
12. ۱۲ای امیری که ستایند تو را احمد مرسلممتنع همچو خداوند بود گرچه نظیرت
13. ۱۳آسمان کامده این گونه بر از عالم غبراخود غباری است که پیدا شده از گرد مسیرت
14. ۱۴ماسوی ممتنع آن حلقه نگشتند چگونهبانگ کن گر نشنفتندی، از لفظ خبیرت
15. ۱۵جز رخت هیچ نبیند نه به خورشید و نه ذرهآنکه در کون و مکان بیند، با چشم بصیرت
16. ۱۶جای آن است که عیسی طلبد فیض دم از ویگر ز لب کسب کند نیم نفس طفل صغیرت
17. ۱۷از چه بر صفحه امکان نکشیدند قلم رانشنیدند ز لوح ار اثر بانگ صریرت
18. ۱۸تابع بنده امر تو اگر نیست پس از چهمحض تقدیر بود رشته تدبیر مشیرت
19. ۱۹دو جهانت به کف راد کم آمد ز دو خردلاین صغیر است ندانم که کدام است کبیرت
20. ۲۰ای نم دست شهنشاه ندانم به چه مانیتو نمی بیش نباشی و خجل یم غزیرت
21. ۲۱جا در اوهام نگیری تو که دریای محیطیممتنع آمده گنجایش در جوی صغیرت
22. ۲۲هفت دریا نه بزرگ است بر قطره جودتکه به بازیگه اطفال بود چند غدیرت
23. ۲۳گندم مزرع رویت چه نوال است که آمدکافی رزق خلایق همگی نیم شعیرت
24. ۲۴مهر گردون ازل تا به ابد روشن از آن شدکه بر او تافته یک ذره ز انوار ضمیرت
25. ۲۵نه سما کامده بر کشته رزق همه ضامندانه ای چند بود ریخته از ابر مطیرت
26. ۲۶افسر اردم زند از مدح تو جهلی است مجسمکه به قرآن بستوده است خداوند خبیرت
27. ۲۷تا سما آمده سیار و سکون یافته غبرااین یک از پای وقار، آن دگر از دست اثیرت
28. ۲۸جنبش جان احبّا، همه در جنت کویتجسم دشمن به جحیم، از غضب حی قدیرت