1. ۱تیزی که مغز چرخ ز بانگش فغان کندتیزی که روزگار بدو امتحان کند
2. ۲تیزی که مردگان همه از بیم درریندگر نفخ صور صدعت خود را چنان کند
3. ۳تیزی که چون ز منفذ سفلی گشاد یافتدر سنگ خاره قوّت زخمش نشان کند
4. ۴تیزی که زیر دامن چرخ ار کند بخورتیزیش از دماغ زحل خون روان کند
5. ۵تیزی که رازهای تجاویف جانوربانگ بلند او به فصاحت بیان کند
6. ۶تیزی که بر زنخ بشکافد به سحر مویدر معرضی که دعوی زخم زبان کند
7. ۷تیزی که گر به بینی کهسار بر شودارکانش از تخلخل چون موشدان کند
8. ۸تیزی که در بهار اگر دم بر آوردرنگ زریر بر دورخ ارغوان کند
9. ۹تیزی که شمّه‌ای ز نسیم معطّرشهشیار را چو مستان خیزان فتان کند
10. ۱۰تیزی که چون کواکب مُنقَضّه گاه رجمبا ریش بَلمهٔ شب تیره قران کند
11. ۱۱تیزی که برشود به فلک همجو گردبادپس راه کهکشان چو ره گُه‌کشان کند
12. ۱۲تیزی که خرمن مه تابان دهد به بادگر چرخ نفخه‌ای ز هُبوبش عیان کند
13. ۱۳تیزی که بر سپهر بمیرد چراغ روزگر او پفی به قصد، سوی نیّران کند
14. ۱۴تیزی که بانگ رعد بود جفت ساز اودر زیر لب چو دندنهٔ ناتوان کند
15. ۱۵تیزی که پرده‌های فلک منخرق شودگر عزم بر شدن به دماغ جهان کند
16. ۱۶تیزی که همچو تیر سحرگاهی از نفوذآسان گذار بر سپر آسمان کند
17. ۱۷تیزی که بادهای مخالف وزان شوددر بحر اگر عزیمت هندوستان کند
18. ۱۸تیزی که بگسلد همه افزار لنگرشهر کشتی‌ای که او طلب بادبان کند
19. ۱۹تیزی که هر کجا که یکی پشم توده دیدحالی چو مرغ کور در او آشیان کند
20. ۲۰تیزی که جیب صبح بدرّد صدای اووقت سحر که نغمگکی دلستان کند
21. ۲۱تیزی که همچو صاعقه از بیخ برکندهر ریش کهنه‌ای که تشبّث بدان کند
22. ۲۲تیزی که گر تبیره‌زنش بانگ بشنودبر بوق و گاودم ز غضب سر گران کند
23. ۲۳تیزی که گر عنان به نسیم صبا دهدحالی جُعَل نشاط گل و گلستان کند
24. ۲۴تیزی که از چنار همی گوزِ تر دمدگر فی المثل گذار سوی بوستان کند
25. ۲۵تیزی که ناف آهو چون کون سگ شودگر بر دیار چین گذری ناگهان کند
26. ۲۶تیزی که کور گردد ازو چشم روشنانگر با هشام چرخ بلند اقتران کند
27. ۲۷تیزی چنان دراز نفس کامتداد آندر بینی زمین و زمان ریسمان کند
28. ۲۸تیزی که چون سموم به هرکس که باز خورداز وی به موی ار بجهد موزیان کند
29. ۲۹تیزی که طاس چرخ بگیرد طنین اوتیزی که نای زهره ز بادش فغان کند
30. ۳۰تیزی که بر کبوتر دمکش سبق بردتیزی که قاقیا بتر از ماکیان کند
31. ۳۱تیزی که بر بروت هر آنکس که بگذردخروارهاش حشو شکم در دهان کند
32. ۳۲تیزی که بر نبات زنخندان چو بروَزداز ریختن حکایت برگ خزان کند
33. ۳۳تیزی که باشد استرۀ تیزش آرزوهر ریش کو مجاورتش یک زمان کند
34. ۳۴تیزی که گر خر نرش آواز بشنودشرم آیدش که بار دگر عان عان کند
35. ۳۵تیزی که خاص از جهت مغز احمقاناز گند و گوه لخلخهٔ رایگان کند
36. ۳۶تیزی که چون گذشت ز خلوتسرای خاصمیدان بار عام ز ریش فلان کند
37. ۳۷تیزی که ز اصفهان چو کند عزم مزدقانمبداء دم زدن ز در گوز دان کند
38. ۳۸تیزی چنین که گفتم و امثال این هزاردر ریش آنکه دشمنی شاعران کند
39. ۳۹این اختیار کس نکند پس اگر کندآن خرس‌روی خرصفت گاوبان کند
40. ۴۰گرگ کهن، ضیاءمضّل آنکه چربکشاغراء گوسفند به خون شبان کند
41. ۴۱آن سَردَم سخر، که به هنگام ظرف و لطففصل تموز را به دمی مهرگان کند
42. ۴۲گر دست او به چشمهٔ خورشید در شودچیزی ز تیرگّی شبش در میان کند
43. ۴۳در عمر اگر حدیثی گوید چو تیر راستتضریبکی چو پیکان، پیوند آن کند
44. ۴۴گر ظاهرا نماید با تو تملّقیآن دم ازو بترس که قصدت به جان کند
45. ۴۵سرمایۀ دروغ و نفاقست و کبر و بخلبس سودها که خلق برین اهریان کند
46. ۴۶از مهر آفتاب کند سرد ذرّه راگر در خیال رای به تضریبشان کند
47. ۴۷از همرهیّ سایۀ خود منقطع شودهرک اختیار صحبت آن بدگمان کند
48. ۴۸از یکدگر به تیغ قطیعت جدا شوندگر یک نفس مجالست فرقدان کند
49. ۴۹پیوند، آن کس از زن و فرزند بگسلدکورا به عمر خویش شبی میهمان کند
50. ۵۰خون ریزش افکند گهر و تیغ را به همچون او به خبث، تیغ زبان را فسان کند
51. ۵۱ناخن به قصد گوشت برآرد ز پوست سرگر او به گاه فکر نظر در بنان کند
52. ۵۲با ثروتی چنان که ب افلاک بر رسداز سیم خویش گر به مثل نردبان کند
53. ۵۳انبان زر به خانه رها کرده می‌رودتا بهر لقمه زحمت بر پاسبان کند
54. ۵۴مسکین زنش ز بیم نیارد شکست ناناز بیم آنکه خواجه امامش لعان کند
55. ۵۵گوید که آشکاره عبادت ریا بودزیرا زکات مال ز سایل نهان کند
56. ۵۶در معرضی که یافت مجال سعایتیآن لطف‌ها که در حق پیر و جوان کند
57. ۵۷هر ساده‌دل که داد بدو دست اعتمادطرّار دیده‌ای که چه با ترکمان کند
58. ۵۸جولاهه‌ایست همسر او در سرای اوکو کسوت شریف ورا پود و تان کند
59. ۵۹گر شَعربافی‌ای کند از تار ریش اوکون‌پوش مرکبان جهان پهلوان کند
60. ۶۰علم خلاف گوید فنّ منست لیکباشد خلاف علم هر آنچ او بیان کند
61. ۶۱خطّش ز ریش گَنده‌تر و نطقش از بیانپس قدح بر ائمّهٔ بسیاردان کند
62. ۶۲گه گه که در افادت علمی کند شروعتا همچو خویش خرکره را درس‌خوان کند
63. ۶۳الفاظ بسته‌اش ز زبان شکسته‌اشباشد چو سنده کو گذر از ناودان کند
64. ۶۴الحق خوش آیدم که ریَم در دهان اوخاصه چو دعوی نسب و خاندان کند
65. ۶۵ای بی حفاظ شرم نداری که چون توییبر اهل فضل بیشی در اصفهان کند
66. ۶۶آزرده آنکه از تو نگشتست، نان تستدیگر همه کس از تو امان الامان کند
67. ۶۷بر چون منی مزاحمت ای سفلۀ خسیسآنکس کند که او ز سلامت کران کند
68. ۶۸خصمیّ شاعران نه متاعی بود ولیکریش بزرگ، مردم را قلتبان کند
69. ۶۹از گفت و گوی کون خران مرد گاوریشگر محترز نشیند واجب همان کند
70. ۷۰آن بز گرفتن تو و روباه بازیتروزی تو را نوالهٔ شیر ژیان کند
71. ۷۱خروارکی دو جو بربودی ولی ببینتا این هجا کرای دو خر زعفران کند
72. ۷۲آن جو خری دگر خورد و شعر من ترابر روی روزگار یکی داستان کند
73. ۷۳پرهیز کن ز تیغ زبانی که هجو اودر سینه‌ها نیابت نوک سنان کند
74. ۷۴پرپشت و گردن از چه کشد باروزرخلقآن کو شکم ز خوان کسان پر ز نان کند
75. ۷۵آنکس که وصف تیز بدین سان کند ببینتا وصف سنده‌ای چو تو خود بر چه سان کند
76. ۷۶تا دامن قیامت هر کس که این بخواندبر جان تو وظایف نفرین روان کند
77. ۷۷تا با کسی که دوست بود مزدقانی‌ایقصدش به جاه و مال و به خان و به مان کند
78. ۷۸بادا سقیم در وطن خود به عجز و ذلهر مفسدی که نسبت با مزدقان کند