1. ۱اساس قصر ازین خوبتر توان افکند؟که دست همّت این صدر کامران افکند
2. ۲نخست بار که اقبال باز کرد درشسعادت آمد و خود را در آستان افکند
3. ۳علوّ کنگرۀ او بدان مقام رسیدکه آسمانرا از چشم اختران افکند
4. ۴شب سیاه فروغ بیاض دیوارشمؤذّنانرا از صبح در گمان افکند
5. ۵ستاره‌های فلک جمله آفتاب شدندچو شمسه هاش اشعّه بر آسمان افکند
6. ۶چنان ز اوج دوپیکر گذاره کرد سرشکز افتراق دویی در میانشان افکند
7. ۷بر آشکوب نخستینش دست فکرت منبزیر پای فلک را چو نردبان افکند
8. ۸خوشی چو از دل اهل هنر بتنگ آمدبحیله حیله تن خود درین مکان افکند
9. ۹همی ندانم تا نیکویی چه نیکی کردکه دولتش بچنین جای دلستان افکند
10. ۱۰بخود فرو شُد صد بار، وهم دور اندیشکه تا کمند نظر چون برو توان افکند
11. ۱۱ز فخر سر بفلک می کشد چنین خاکیکه خواجه پرتو اقبال خود بر آن افکند
12. ۱۲چو روشنیّ و بلندی ز رای خواجه گرفتعجب که سایه برین تیره خاکدان افکند
13. ۱۳قصور خویش بدیدند ساکنان بهشتچو فرّ خویش برین قصر و بوستان افکند
14. ۱۴بدست عجز فلک طاق کهنۀ اطلسفراز سطحش در پای پاسبان افکند
15. ۱۵چو خشت عرصۀ او داشت رنگ فیروزهفلک به مغلطه خود را در آن میان افکند
16. ۱۶غریم حادثه دامن نگیردش هرگزکسی که رخت درین کعبۀ امان افکند
17. ۱۷بر آسمان چه کند خاک اگر نه آنستیکه پیش خواجه فلک خاک بر دهان افکند
18. ۱۸خدایگان صدور زمانه رکن الدّینکه دست منّت بر هر که در جهان افکند
19. ۱۹فراخ‌بخشش دریادلی که همّت اوغریو و زلزله در جان بحر وکان افکند
20. ۲۰بفرّ دولت او پشت راست کرد چو تیرعنایتش چو نظر بر خم کمان افکند
21. ۲۱نسیم نفحهٔ خلقش ببوی هم نفسیبسا که مشک خطا را ز خان و مان افکند
22. ۲۲ضمیر روشنش از آب روی دولت خویشهزار قرصهٔ خورشید را ز نان افکند
23. ۲۳چگونه گویم مدحش که دست حشمت اونفوس ناطقه را عقده بر زبان افکند
24. ۲۴اگر بقای ابد یابد او بجای خودستکه تخت سکنی در عرصۀ جنان افکند