1. ۱چیست این جرم منوّر سال و ماه اندر شتاب؟شهسواری پر دل پیروز جنگ کامیاب
2. ۲شعلۀ او هر سحر جاروب صحن آسمانطلعت او چشمۀ انوار عالم را زهاب
3. ۳ملکت او را ز حدّ نیمروز آید زوالدولت او را زخیل شام باشد انقلاب
4. ۴معدۀ مغرب ز قرص او خورد هر شام چاشتوز شفق گردون بتیغ او کند هر شب کباب
5. ۵گاهی اندر دلو چون یوسف بود او را مقامگه ز بطن الحوت چون یونس بود او را مآب
6. ۶گه همی تابد به تشت آتشین صدر النّهارگه بزخم تیغ دارد عالمی را در عذاب
7. ۷روز با تیغ آشکارا میکند قطع الّطریقشب چو دزد نقب زن زیر زمین اندر حجاب
8. ۸پیکر او چون سپر لیک آن سپر شمشیر زنهیأت او چشمه یی و آن چشمه اندر التهاب
9. ۹زانک یک روز دست این چشم و چراغ روزگاراز دهانش می رود چون شمع گه گاهی لعاب
10. ۱۰بر سر عالم همی لرزد ز مهر دل و لیکباوی از تیزی بخنجر باشدش دائم خطاب
11. ۱۱از تأمّل صورت او شاهد و شمع و لگنوز تخیّل پیکر او ساقی و جام و شراب
12. ۱۲همچو زرّی سیم کش یا همچو نانی آبکشتازه روی و تیغ زن، آسوده اندر اضطراب
13. ۱۳طرفه قرصی کو شود مهر دهان روزه داربلعجب مهری که میسوزد جهانی را بتاب
14. ۱۴میل زر بر تختۀ خاک از پی آن می زندتا که سال و ماه را روشن بود باری حساب
15. ۱۵بر بیاض صبح شکلش همچو زر در کاغذستدر سواد شب شعاعش همچو تیغ اندر قراب
16. ۱۶قرص صابونست پنداری وتشت و آب گرمتا بدان گردون فرو شوید ز زلف شب خضاب
17. ۱۷نیست بر وی اعتماد بی ثباتی زانک اوهر سر ماه آورد از ماه نو یا در رکاب
18. ۱۸سال و مه دامن بگستردست کوه ره نشینتا کند از فیض جودش خردۀ زر اکتساب
19. ۱۹می کند در آمد و شد عمر ما را پای مالمی رود از رفتن او زندگانی در شتاب
20. ۲۰دیدۀ بی خواب دارد، پر ز میل آتشینوین عجب کز او دیده ها گردد پر آب
21. ۲۱دشمن خوابست همچون بخت خواجه زان بتیغخلق را بیرون کند هر بامداد از چشم خواب
22. ۲۲تیغ ْ شاهان گر همی از خاک بردارند زرتیغ او بر خاک بازی می فشاند زرّ ناب
23. ۲۳آنکه بوسد بامدادان آستان خواجه کیست؟روشنست این: آفتابست، آفتابست، آفتاب
24. ۲۴آستان رکن دین صاعد ، امام شرق و غربسرور خورشید همکّت ، خواجۀ گردون جناب
25. ۲۵آفتاب ار چه ز شوخی می رود در چشم شیرزرد و لرزان از نهیبش روی دارد در نقاب
26. ۲۶گر مجاراتی کند با خاطر وفّاد اوآفتاب گرم رو چون خر بماند در خلاب
27. ۲۷زهره دارد کاندر آید آفتاب از راه بامپاسبان قهرش ار با وی کند روزی خطاب
28. ۲۸آفتاب دولتش گر سایه بر آب افکندبر نیاید آبله اندامش از شکل حباب
29. ۲۹آفتاب ورای او، در عقل گنجد این سخن؟یا کسی هرگز روا دارد ازین سان ارتکاب؟
30. ۳۰آن نفس نگشاد هرگز جز که از راه خطاوین قدم ننهاد بیرون یکدم از صوب صواب
31. ۳۱ای سیاهّی دواتت چون سحر خورشید زایوی ایادیّ حسامت چون طمع مالک رقاب
32. ۳۲آفتاب از جام لطفت جرعه یی خوردست از آنبر در و دیوار می افتد، چو مستان خراب
33. ۳۳ریسمان سازد همی تا بر تو بندد خویش رازان دهد همواره خیط الشّمس رغا در تاب ناب
34. ۳۴گه بخاک اندر شدست از شرم رای تو چو میخگه ز تاب هیبت نو تافته همچون طناب
35. ۳۵گر نه شاگردی دستت کرده بودی سال هاتیغ کوه از بخشش او کی شدی صاحب نصاب؟
36. ۳۶بادبان کشتی خور گر نه رایت بر کندرود نیل آسمان یکبارگی گردد سراب
37. ۳۷ذرّه یی نقصان نیاید سایه را از آفتابگر براند در جهان عدل تو رسم احتساب
38. ۳۸گر نخواهد رای تو هم در زمان زائل شودروزبانی ز آفتاب و شب روی از ماهتاب
39. ۳۹از دل و دست تو معمورست آفاق جهانکین درخشان چون خور آمد و آن در افشان چون سحاب
40. ۴۰تا ز خورشید ضمیرت در نگیرد مشعلهکی شبیخون برد یارد بر سر دیوان شهاب؟
41. ۴۱خود گرفتم کآفتاب آفاق را در زر گرفتاز زر او بر نشاید بست طرف از هیچ باب
42. ۴۲جود، جود تست کز وی تا بروی و چشم خصمجمله زّر ناب بگرفتست و لؤلؤی خوشاب
43. ۴۳سرفرازا! در ثنایت نظم شد شعری چنانکآفتابش چون عطارد ثبت کرد اندر کتاب
44. ۴۴پشت گرمی ضمیرم ز آفتاب جاه تستورنه طبع چون منی راکی بود این توش و تاب؟
45. ۴۵حضرت خورشید شرعست ارنه دعوی کردمیشعر ازین دستست ، بسم الله، که میگوید جواب؟
46. ۴۶سایۀ اقبال تو پاینده می باید مدامگر نتابد آفتاب از چرخ، گو هرگز متاب
47. ۴۷بسکه بر جانت دعای خیر میگویند، خلقمی بغلتد آفتاب اتدر دعای مستجاب