1. ۱بر هر زمین که مردم چشمم گذار کردآنرا ز آرزوی رخت لاله زار کرد
2. ۲از اشک من بضاعت یا قوت و لعل بردهر صبح دم که قافلۀ شام بار کرد
3. ۳چشمم چو زنده دید مرا در فراق توزودم بدست اشک سزا درکنار کرد
4. ۴احوال من که بود چو قدّ تو مستقیمهجر آمد و چو زلف تواش تار و مار کرد
5. ۵دلرا چو زلفت آرزو ار چه دراز بودبر کم ز هیچ چون دهنت اختصار کرد
6. ۶بر کف بود نگار و نیایی تو خود بکفپس خیره نام تو نتوانم نگار کرد
7. ۷با قامت تو دست ز سر و سهی بشستزان ابر آب در کف دست چنار کرد
8. ۸شاخ از شکوفه دست بدندان همی بردزانها که حسن روی تو با نو بهار کرد
9. ۹در سر کشید چادر صبح آفتاب از آنکدر چشم اخترش رخ تو شرمسار کرد
10. ۱۰سرو سهی بجای گیا سر بر آوردبر هر زمین که سایه قدّت گذار کرد
11. ۱۱گرچه دهان تنگ تو چون صفر هیچ نیستباری شمار حسن ترا صد هزار کرد
12. ۱۲آرامش و قرار همه خلق در شبستدر زلف تیرۀ تو دلم زان قرار کرد
13. ۱۳چندین چرا نشانی بر چهره زلف را؟شب را بر آفتاب که هرگز سوار کرد؟
14. ۱۴آری بر افتاب شب امروز دست یافتکو از سواد مسند خواجه شعار کرد
15. ۱۵دریای مکر مت عضدالدّین حسن که چرخدایم بگرد نقطۀ امرش مدار کرد
16. ۱۶چشم ستاره در هوس گرد موکبشآنک سپید گشت ز بس کانتظار کرد
17. ۱۷تا گشت جادویی ز سر کلک او پدیدای بس که چشم ماه رخانرا خمار کرد
18. ۱۸از تیغ تیز دولت او آب و سبزه ساختوز برگ بید هیبت او ذوالفار کرد
19. ۱۹در پیش خامل دو زبانش بگوش جوداومید خلق چشم توقّع چهار کرد
20. ۲۰از طعنه ها زبان سنان کند میشودچون شرح می دهیم که کلکت چه کار کرد
21. ۲۱ای سروری که طبع تو مانند خطّ خویشکار جهانیان بقلم چون نگار کرد
22. ۲۲رخساره پر ز گوهر اشکست تیغ رابس کز نهیب عدل تو پهلو نزار کرد
23. ۲۳بختی ّکه که سر سوی هامون همی کشیدفرمان تو بینی او در مهار کرد
24. ۲۴روید بجای نرگس از او چشم حورعیناز هر زمین که سمّ سمندت غبار کرد
25. ۲۵آنرا که روزگار نه در طاعت تو یافتچون کرم پیله جامه بتن بر حصار کرد
26. ۲۶می کرد زر دورویی در عهد عدل تواو را ترازو از پی آن سنگسار کرد
27. ۲۷دیدست آنکه بر خط تو سر همی نهنددر سر خرد نشیمن از آن اختیار کرد
28. ۲۸زر خاک ریز دایست که مهرش عزیز کردبازش سخای دست تو چون خاک خوار کرد
29. ۲۹جز در ثنای ابر نکوشید آنکه اوحود ترا ز قطرۀ باران شمار کرد
30. ۳۰بخشی تو نیز قطره باران چو ابر لیکزان بس که بحر نیز برو دستکار کرد
31. ۳۱ای بس که شور و تلخ چشیدست کام بحرتا چند قطره را گهر شاهوار کرد
32. ۳۲جود گزاف کار تو ناگه چو خاک راهآنرا نثار دامن هر خاکسار کرد
33. ۳۳شد پای بند خاطر من مدح دست توزیرا که مشکلست گذر بر بحار کرد
34. ۳۴با تو فلک دماغ ترفّع چو در گرفتمنّت خدایرا که ترا برد بار کرد
35. ۳۵آری فلک بپایه بلندست شک مکنلیکن که دید کو کرمی خواجه وار کرد
36. ۳۶با صد هزار خنجر چون آب آختهدر شمر خویش بید کجا کار زار کرد
37. ۳۷گلزار معنی از سر کلکت شکفته شدآری مناسب است گل از نوک خار کرد
38. ۳۸بر خطّه یی که هیبت تو سایه افکندخورشید رخ نیارد در آن دیار کرد
39. ۳۹کوه درشت طبع که در پیش کاروانآهخت تیغ و بند کمر استوار کرد
40. ۴۰چون سنگ هیبت تو بدندان در آمدشبنهاد تندی از سرو رای وقار کرد
41. ۴۱در موج خیز طبع تو اندیشه غوطه خوردپس شعرم از ترشّح آن آبدار کرد
42. ۴۲صدرا فرود پایۀ قدر رفیع تستهر منصبی که خلق بدو اعتبار کرد
43. ۴۳چو گشت معتضد بمکان تو دست شرعبر شهپر ملک ز شرف افتخار کرد
44. ۴۴حکم قدر بگاه قضا زیر دست تستزین روی شرع رای ترا پیشکار کرد
45. ۴۵در ماه روزه گر شب قدرست مختفیوانرا قدر خلاصه لیل و نهار کرد
46. ۴۶اینک بنقد خود شب قدری ز مسندتدست قضا بروز سپید آشکار کرد
47. ۴۷در حضرتت چو کرد نثار زر و گهرهر کس که او نگاه درین کارو بار کرد
48. ۴۸جز جان خشک و شعر ترش دسترس نبوداین بنده نیز خشک و تر خود نثار کرد
49. ۴۹صدرا! چو روزگار ز جمیع عبید تستدر حضرتت توان گله از روزگار کرد
50. ۵۰از من مدار مرهم الطاف خود دریغکز حد برون زمانه مرا دلفگار کرد
51. ۵۱مپسند کش بعهد تو بر من ظفر بودگردون که قصد نکبت من اندر بار کرد
52. ۵۲دندان نائبات برو کند می شودهر کو بدامن کرمت اعتصار کرد
53. ۵۳چون بنده در جوار تو آمد برو فلکگر جور کرد، دان که خلل در جوار کرد
54. ۵۴درد سر دعات نیارم که خود سپهرامالهای تو همه بهتر ز پار کرد