1. ۱ای خسروی که آتش تیغ تو روز کندر قلب چرخ زهرۀ مرّیخ آب کرد
2. ۲دارای ملک، شاه مظّفر پناه دینکت چرخ نام خسرو مالک رقاب کرد
3. ۳طبعت بر شحه یی سر خورشید غوطه دادتیغت به لمعه یی دل آتش کباب کرد
4. ۴در مغز تیغ تو گهر ازبیم جود تورخسار خود بخون حسودت خضاب کرد
5. ۵جود تراکه هست حسابش برون ز عقلنتوان بعقد از سردستش حساب کرد
6. ۶بهر ثبات خیمۀ ملک ترا فلکاز نیزه و کمند تو میخ و طناب کرد
7. ۷خورشید زخم تیغ ترا دید در مصافحالی ز گرد خیل تو بر رخ نقاب کرد
8. ۸گردون برسم خویش غرورش همی دهدگریک دو روز خصم ترا کامیاب کرد
9. ۹کی جای اعتماد بود خاصه روز بادآن گنبدی که بر سر آبش حباب کرد؟
10. ۱۰وز جرعه های ساغر لطف تو در چمندست بهار نصفی گل پر شراب کرد
11. ۱۱لطف نسیم طبع تو از سنگ لاله ساختتفّ سموم قهر تو در یا سراب کرد
12. ۱۲چون زلف دلربایان خطّ مسلستدر پای عقل سلسله مشک ناب کرد
13. ۱۳اندیشه ی ثنای گلستان خلق تواندر مسام طبع، عرق را گلاب کرد
14. ۱۴بنشینید بوی خلق تو مشک خطا، ز شرمبرباد داد بوی خود، الحق صواب کرد
15. ۱۵الطاف ایزدیست معانیّ ذات توآنرا بسعی خود نتوان اکتساب کرد
16. ۱۶تا صبح رستخیز بماند در آن جهانهر مغز را که شربت کینت خراب کرد
17. ۱۷دایم برد ز چشمۀ خورشید آب رویهر کو بخاک در گه تو انتساب کرد
18. ۱۸با این سکون امن که در عهد عدل تستزلف بتان عجب که ز باد اضطراب کرد
19. ۱۹ای آفتاب سایه شهی کز برای توچرخ سبک عنان زمه نو رکاب کرد
20. ۲۰از شوق خدمت تو ضمیرم شب درازصدگونه عشقبازی با آن جناب کرد
21. ۲۱بهر نثار خیل خیال تو دست شوقچشم مرا خزینۀ در خوشاب کرد
22. ۲۲گردون مرا خطاب خداوند می کندزانگه که شاه بنده ی خویشم خطاب کرد
23. ۲۳این تربیت که کرد مرا لطف شهریارباهیچ ذرّه حقّا گر آفتاب کرد
24. ۲۴مداحی ترا بدعا خواستم همیآخر خدای دعوت من مستجاب کرد
25. ۲۵همتای تو خیال بخوابم همی نمودچشم رهی ز غیرت آن ترک خواب کرد
26. ۲۶جودت زما سؤال تقاضا همی کندآسان بود همی سؤال چنین را جواب کرد
27. ۲۷تشریف شه نه پایه ی امثال ماست لیکلطف تو هرچه کرد ز بهر ثواب کرد
28. ۲۸درج ضمیر بنده ی پر از درّ مدح تستاین چند دانه حالی از آن انتخاب کرد
29. ۲۹کلک مرا از عجز سخن در زبان نماندزیرا که مسرع تو فراوان شتاب کرد