1. ۱منم اینکه گشتست ناگه مرادل و دامن از چنگ محنت رها
2. ۲منم اینکه از گردش روزگارشدست آرزوی جانم وفا
3. ۳منم اینکه در ظلمت جور و ظلمچو یونس شدم مستجاب الدّعا
4. ۴منم باز در پیش صدر جهانزبان برگشاده به شکر و ثنا
5. ۵همی بینم اینو بچشم و هنوزنمی گردد از خویش باور مرا
6. ۶ابطحاء مکّة هدا الّذیاراه عیاناً و هذا انا
7. ۷زهی جیب تو مطلع صبح عدلزهی آستینت غلاف سخا
8. ۸ز مهرت طرازیده چهره صباحز قهرت بشولیده گیسو مسا
9. ۹چو رای تو تدبیر کلّی کندبود آفتاب و خط استوا
10. ۱۰نگوید ضمیر تو الّا صوابنبندد خیال تو نقش خطا
11. ۱۱کف آب در کلبن آتش زندکجا گشت قهر تو فرمان روا
12. ۱۲کجا لطف تو مهربانی نمودکند دانه را تربیت آسیا
13. ۱۳ببازار قدرت چه باشد فلکیکی اطلس کهنۀ کم بها
14. ۱۴ز آزاد مردی تو چون سوسنیکه هم خوش زبانی و هم خوش لقا
15. ۱۵به دندان گوهر بخاید صدفز شرم لبانت لب خویش را
16. ۱۶مظفّر ضمیر تو بر معضلاتچو بر خیل ظلمت سپاه ضیا
17. ۱۷اگر بحر و کان خوانمت گاه جودچنان دان که گفتم ترا ناسزا
18. ۱۸در ایّام عدل تو از راستیکمان نیز سرباز زد زانحنا
19. ۱۹نهادست خوان کرم همّتتبآفاق در داده بانگ صلا
20. ۲۰دعای تو کر کوه کر بشنودجز آمین نگوید زبان صدا
21. ۲۱کسی کو ز خاک درت سرمه کردنیاید به چشم اندرش توتیا
22. ۲۲خرد سرّ غیبی کند فهم ازوچو گوید سر کلک تو لو تری
23. ۲۳بگستاخی آنگه که گه گه فلکدهد بوسه سّم سمند ترا
24. ۲۴خیالی کژ از صورت ماه نوهمی گردد اندر دلش دایما
25. ۲۵که اندر ترفّع هلاکش کندبنعل سم اسب تو اقتدا
26. ۲۶زهی نعت حلمت ززین الحصیزهی وصف بأست شدید القوی
27. ۲۷یکی داستانست ما را درازبری از دروغ و جدا ز افترا
28. ۲۸از آنها که در غیبت خواجه رفتدرین شهر خاصه بر اصحابنا
29. ۲۹چه از پادشاه و چه از زیر دستچه از پیشکار و چه از پیشوا
30. ۳۰اگر سمع عالی نگردد ملولمفصّل بگویم همه ز ابتدا
31. ۳۱نخستین بتاراج بردند دستز غارت شدند اغبیا اغنیا
32. ۳۲بخواندند جاسوا خلال الدیّارمحابا نبد هیچ بر اولیا
33. ۳۳نهان خانه ها بی دیانت شدندبه نااهل کردند امانت ادا
34. ۳۴حدیثش ز ده دسته سنجاب بودکرا مایه بد دستهٔ گندنا
35. ۳۵کشیدند زرها و کردند پسز زرّ کشیده کلاه و قبا
36. ۳۶چو راز دل عاشق از اشک شددفائن هویدا ز ستر خفا
37. ۳۷فزلزلت الارض زلرالهاواخرجت الارض اثقالها
38. ۳۸چو از غارت رخت فارغ شدندببردند خانه باعیانها
39. ۳۹همه قابل نقل و تحویل گشتسرای و دکان ها و خان و بنا
40. ۴۰بسا خاندانهای پیر قدیمکه بودش عصای ستون متّکا
41. ۴۱که از اوج چرخش بیک دستبردفکندند ناگه بتحت الثّری
42. ۴۲چنان شد پراکنده از هم که نیزنکردند با هم دو خشت التقا
43. ۴۳چو دندان پر از رخنه دیوار لیکخلالی نکرده بدو در رها
44. ۴۴شده خیره چون ناکسی بر طباعخلل بر خللها فنا بر فنا
45. ۴۵اذّا دکّت الارض منشور خاکبر ایوانها نقش نطوی السمّا
46. ۴۶لب بام کرده زمین بوس درستونها ز ضجرت برفته زجا
47. ۴۷قواعد زخانه نشینی ملولبیک ره شده در جوار جلا
48. ۴۸ز خامی شده خشتها خر سواربیفتاده از قالب انزوا
49. ۴۹به تنگ آمده آجر اندر نهفتتفرّج گزیده به صحن فضا
50. ۵۰وطن کرده بدرود خاک دمنبپشت خران رفته با روستا
51. ۵۱مساکن چو سکّان شده منزعجکه چونین همی کرد وقت اقتضا
52. ۵۲ز سودای سیم و زر اندوختنشده مغز قومی پر از کیمیا
53. ۵۳دگرباره آن ضربهای عنیفوزان قسمت زرّ بی منتها
54. ۵۴تهی دست چون سر و در تخته بنددرم دار چون سکّه خورده قفا
55. ۵۵چو دوک این یکی ریسمان در گلوچو چرخ آن یکی کنده بر دست و پا
56. ۵۶یکی برکشیده رک از تن چو چنگیکی کعب سوراخ کرده چو نا
57. ۵۷یکی کرده پیرایه از زن برونیکی کرده پیراهن از تن جدا
58. ۵۸یکی چوب بر سر که بفروش هینیکی در شکنجه که بشتاب ها
59. ۵۹کشیدند از چشم نرگس برونزری رسته کان بد بمهر خدا
60. ۶۰بیفسرد در ناخن غنچه خونکه بود از شکنجه تنش در عنا
61. ۶۱زن پارسا چون گل پارسیبرون اوفتاده ز پرده سرا
62. ۶۲به مجمع ز بهر دو سه خرده زرشخوده رخان و دریده وطا
63. ۶۳همی کرد دندان کنان زیر چوبشکوفه ز خود سیم خود را جدا
64. ۶۴سر آزاد از آن قوم سوسن برستبه زخم زبان و به طال البقا
65. ۶۵توانگر که بد ساخته چون ربابهمه ساز و اسباب عیش از غنا
66. ۶۶همش در جهان نام و آوازه بودهمش دستگاهی به ساز و نوا
67. ۶۷هم او را خزینه همش پرده دارهمش کاسه بود و همش گردنا
68. ۶۸گه او را مغمّز وشاق چگلگهی ترجمانش نگار خطا
69. ۶۹خرش را ز ابریشم افسار و تنگسرش را کنار بتان تکیه جا
70. ۷۰نخستش کشیدند در چار میخبدادند پس گوشمالش سزا
71. ۷۱ببستند دست و زدندش به چوبکه هان! تا چه داری بیاور هلا
72. ۷۲خروشید بسیار و سودی نداشتبجز نقد موزون که می کرد ادا
73. ۷۳کنون خانه و دست و کاسه تهیفرا داشته پنجه همچون گدا
74. ۷۴ضعیفی که چون سوزن تنگ عیشز دامن درازی بد اندر عنا
75. ۷۵هم اسباب رزقش گره بر گرههم ابواب دخل وی از تنگنا
76. ۷۶تن آهنین کرده چون ریسمانز سعی و تکاپوی بی انتها
77. ۷۷بدان تا دو سه خرقه آرد بهمبه سر می دویدی در اطرافها
78. ۷۸گرفتند زارش به گیسو کشانبسفتند گوشش به دست جفا
79. ۷۹کشیدندش از جامه بیرون چنانکه بروی نماندند یکرشته تا
80. ۸۰وزان شیون خانه ها سوز نوکه بد خانه پرداز تر از وبا
81. ۸۱مساجد شده خنق پارگینمنابر شده هیزم شوربا
82. ۸۲کجا اهل قبله به وی مژههمی خاک رفتندش از بوریا
83. ۸۳کنون بینی آنرا بروز سپیدملا از نجاست چو کنج خلا
84. ۸۴سگ مرده افتاده در موضعیکه بد جای پیشانی اولیا
85. ۸۵بصفّ خران گشته آراستهمساجد که بد خانۀ اتقیا
86. ۸۶چو اوتاد در سجده افتاد سقفچو ابدال گشته ستونها دوتا
87. ۸۷امامان چو قندیل آویختهچو سجّاد افکنده محرابها
88. ۸۸مناره همی زد کله بر زمینکه باخاک کردند یکسان مرا
89. ۸۹بتعجیل گهواره را مادرانبرون برده از خانه با صد بکا
90. ۹۰شده همنشین سگ کوی خویشعروسان پاکیزه با کدخدا
91. ۹۱یکی زار و گریان که ، واخان و مان!یکی نوحه گر ، کآه !رسواییا!
92. ۹۲بسا روی پوشیده کو نامدیزخانه برون روز سور و عزا
93. ۹۳کنون از سر عجز و بیچارگیگرفتست بیگانه را آشنا
94. ۹۴ز بی خانگی خفته در مسجدیزن پیر با دختر پارسا
95. ۹۵وزان نازنینان که آواره انددر اطراف گیتی بسا و بسا
96. ۹۶بیاروی و خندق نگه کن ببینکه چون باشگونه ست این ماجرا
97. ۹۷ز خندق تنم زنده در زیر خاکز بار و سر مردگان بر هوا
98. ۹۸نه بر طفل رحمت نه از پیر شرمنه آزرم خلق و نه روی و ریا
99. ۹۹نه کس را پژوهش که این را چه جرمنه کس را دلیری که گوید : چرا؟
100. ۱۰۰تعصّب گری نیست، انصاف کومسلمانی و پس بدینها رضا؟
101. ۱۰۱تعصّب چه باشد ؟ که این رسم و راهندارند ابخازیان هم روا
102. ۱۰۲چنین رسم و آیین و پس لاف آنکه هستیم اما امّت مصطفی؟
103. ۱۰۳چه تأویل براین چنینها نهندقیامت نخواهد بدن گوییا
104. ۱۰۴بلایی که ما را ز هجرت رسیدبگویم که موجب چه بود اوّلا
105. ۱۰۵هرآنکس که کفران نعمت کندبحرمان ازو می شود مبتلا
106. ۱۰۶بسی سالها بود کآسوده بودسپاهان باقبال و جاه شما
107. ۱۰۷نه از باد گل را پراکندگینه بر سایه از تیغ مهر اعتدا
108. ۱۰۸نه بی خطبۀ بلبلان در چمنشدی محرم غنچه باد صبا
109. ۱۰۹نه شمشیر کردی ز روی ادببرهنه تن خویشتن بر ملا
110. ۱۱۰ز کوتاه دستی در آن روزگارنبد جاذبه در تن کهربا
111. ۱۱۱درو دعوی روز روشن نشدمگر کز دو صبحش بد اوّل گوا
112. ۱۱۲نه با حاکمان نسبت قصد و میلنه بر قاضیان و صمت ارتشا
113. ۱۱۳قلم گرچه بیمار بود و ضعیفهمی از مزوّر نمود احتما
114. ۱۱۴هرآنکس که تلبیس کردی چوشامچو صبحش به تشهیر بودی جزا
115. ۱۱۵زر ارچه دو روییست در طبع اوبکتمان شهادت نکردی ادا
116. ۱۱۶بسان ترازو شدی سنگساربزر هرکه مایل شدی از هوا
117. ۱۱۷ندانست کسی قدر این موهبتبنشناخت کس کنه این اعتنا
118. ۱۱۸چو شاکر نبودیم از آن لاجرماسیر امیری شدیم از قضا
119. ۱۱۹خرابی کن و خام چون طبع میجگر سوز و زر بر چو نرد دغا
120. ۱۲۰همه کندن و کشتن و سوختننه ترس از خدا و نه از کس حیا
121. ۱۲۱بجرم یزیدی زر این مباحبوزر مخالف دم آن هبا
122. ۱۲۲مدارس چو رسم کرم مندرسمکارم سیه رو چو دست قضا
123. ۱۲۳درخت هنر همچو شاخ گوزنفرمانده بی برگ و نشو و نما
124. ۱۲۴گرانمایه را کار در انحطاطفرو مایه را پایه در ارتقا
125. ۱۲۵همه ملک موقوف و موقوف ملکهمه ده کیا آن و ده بی کیا
126. ۱۲۶چو روز قیامت گریزان شدهپدر از پسر ، اقربا ز اقربا
127. ۱۲۷نه کس را گناهی بجز زندگینه کس را پناهی بجز اختفا
128. ۱۲۸همه خسته و مرهم از دست دورهمه غرق و بیگانه از آشنا
129. ۱۲۹نه برگ خموشی نه یارای گفتنه پایان خوف و نه بوی رجا
130. ۱۳۰چو یارای مسعود صاعد نبودچه گفتیم؟ بوالقاسم بوالعلا
131. ۱۳۱زکفران نعمت مثل زد خدایبقرآن در ، از حال شهر سبا
132. ۱۳۲یکی شهر بود آن بر آراستهخوش و ایمن ، از مال و نعمت ملا
133. ۱۳۳دو بستان زیباش از چپ و راستپر از گونه گون ساز و برگ نوا
134. ۱۳۴زهاب وی از کوثر و سلسبیلمریضش نسیم و درستش هوا
135. ۱۳۵زلالش رحیق و نبانش شکرنهال وی از سدرة المنتهی
136. ۱۳۶گل و سوسن او ز اخلاق نغزبرو میوۀ او زبرّو عطا
137. ۱۳۷لقب یافته بلدة طیّبهو ربّ غفور اندرو مقتدا
138. ۱۳۸چو اعراض کردند از شکر حقیکی جانور کرد ایزد فرا
139. ۱۳۹که ناگه بدندان خبث و فسادبسیل العرم دادشان بر فنا
140. ۱۴۰دو بستانشان شد دو بستان بدلپر از حنظل تلخ و خار گیا
141. ۱۴۱درختش همه خار چشم و جگرنباتش همه تخم جور و جفا
142. ۱۴۲نه در چشمه آب و نه در ابر نمنه بر شاخها گل ، نه گل را روا
143. ۱۴۳نه در زیر سایه ، نه از بر ثمرنه بوی وفا و نه رنگ صفا
144. ۱۴۴ز نام سپاهان قیاس ار کنیمسبا خود بود نیمۀ شهر ما
145. ۱۴۵بحمدالله آن دور جور سدومنهان گشت در پرده انقضا
146. ۱۴۶فکندند در بستگیها کلیدنهادند بر خستگیها دوا
147. ۱۴۷لقای تو شد بستگان را نجاتحدیث تو شد خستگان را شفا
148. ۱۴۸ز فرّ قدومت بگردون رسیدز دیوار و در : مرحبا ! مرحبا!
149. ۱۴۹بلی مه زند طبل زیر گلیمچو خورشید تابان شود در غطا
150. ۱۵۰سلیمان چو انگشتری گم کندشود دیو بر آدمی پادشا
151. ۱۵۱پرستند گوساله را قوم اوچو موسی بحضرت کند التجا
152. ۱۵۲چو خورشید تابنده غایب شودشگفتی نباشد ظهور سها
153. ۱۵۳نپاید کنون چشم بندیّ خصمچو شد دست کلک تو مشکل گشا
154. ۱۵۴خیالات جادو بود باد پاکچو انداخت از دست موسی عصا
155. ۱۵۵فراق تو هرچند ما را سپردبچنگال شیرو دم اژدها
156. ۱۵۶چو روی تو دیدیم این گفته ایم :لقد احسن الله فیماضی
157. ۱۵۷نه مدح تو بود اینکه منظوم شدولکن شکونا الی المشتکی
158. ۱۵۸بغربال فکرت ببیز این سخنکه یابی درو خردۀ کیمیا
159. ۱۵۹برآرد بسی گوهر شب چراغازین بحر غوّاص ذهن و ذکا
160. ۱۶۰نگردد بایطا معیب این سخنکه نظمیست بر گونه گون ماجرا
161. ۱۶۱رهی را چنان کز تو زیبد بدارچو دانی که هستش بتو انتما
162. ۱۶۲مکدّر نگشتش به عهد درازز باد مخالف زلال صفا
163. ۱۶۳ترا رسم تشریف و ما را مدیحفراوان همی کرد باید قضا
164. ۱۶۴بقیتم لشمل العلی ناظماًسجیس اللیالی برغم العدی
165. ۱۶۵رفیع النداء حلیف الندیرحیب الفناء مهیب السطی
166. ۱۶۶چو خرگه زدی خصم را بر زمینچو خیمه بکش دامن کبریا
167. ۱۶۷زدون همّتی گر زر انداخت خصمتو جز نام نیکو مکن اقتنا
168. ۱۶۸زفرزند و جاه و جوانیّ و مالممتّع بمان تا بیوم الجزا