1. ۱تبارک الله ازین جنبش نسیم صباکه لطف صنعت او از کجاست تابکجا!
2. ۲شدست سبزه همه تن زبان بشکر بهارکه بهر تر بیت از خاک بر گرفت او را
3. ۳بسوی دیده و دل تحفه ها فرستادندمجاهزان طبیعت بدست نشو و نما
4. ۴کشید دست صبا پای آب در زنجیرگرفت پشت زمین روی لاله در دیبا
5. ۵بنیم جرعه که از ساغر هوا بکشیدنهاد خاک همه راز خویش بر صحرا
6. ۶ز بس شکوفه و نسرین و سبزه پنداریکه خواک قابل عکس سپهر شد ز صفا
7. ۷بنفشه همچو شبست و چراغ او لالهسمن سپیده دمست و گل آفتاب لفا
8. ۸بسان پیر مقدم شکوفه اندر پیشرسید و او را خلقی جوانکان زقفا
9. ۹نوای باربدی زیر چنگ بلبل شدچو ساخت نای گلو عندلیب باعنقا
10. ۱۰به زاد مردی از آن سرورا برآمد نامکه با تهی دست او بود بالا
11. ۱۱عبارتیست زنجم و شجر شکوفه و شاخإشارتیست بجسم و روان نسیم و گیا
12. ۱۲رسیدن رمضان در میان فصل ربیعرسوم لهو هدر کرد و کار عیش هبا
13. ۱۳همی بپیچد بر خویشتن بریشم سازکه هیچ کس را در روزه نیست برگ و نوا
14. ۱۴زبس جفاها خون در دل پیاله فسردکه وقت گل ننمودندش إلتفات إصلا
15. ۱۵کنون مغنّی و جنگی کشیده بینی صفچو خواجگان معطّل بکنج مسجد ها
16. ۱۶بجای حلقۀ ابریشمین بکف تسبیحبجای زخمه بدستش دعای تمخیثا
17. ۱۷خموش از آن شد بر بط که از تهی شکمیهمی نجنبد نبضش ز ضعف در اعضا
18. ۱۸نشسته چنگ بزانو، فکنده سر در پیشچو در مقام تشّهد موسوسی بدعا
19. ۱۹کرامت رمضان گر نه خرق عادت کردبرغم انف طبیعت مرا بگو که چرا
20. ۲۰شدست روغن قندیل لاله آب سحابچنانکه آتش شمع شکوفه باد صبا
21. ۲۱چنار و سرو برآورده دست و صف در صفهمی کنند بتکبیر کردن استقصا
22. ۲۲ز بس که بر سرشانابر درهمی باردخیال بسته ام آنرا نماز استسقا
23. ۲۳چو گل زخار همه همنشین او تا دستاگر مکاشف باشد شگفت نیست مرا
24. ۲۴بکار خویش فرو رفت نرگس از حیرتزخواب غفلت بیداریش چو داد قضا
25. ۲۵کبود جامعه و رخسار زرد، نیلوفربهر نمازی غسلی برآورد عمدا
26. ۲۶شکوفه شیبت پر نور می نهد بر خاککه از هواست به پیرانه سرچنین رسوا
27. ۲۷برون فکند زبانرا ز تشنگی سوسنعجب مدار که هم روزه است و هم گرما
28. ۲۸هزار دستان بر عادت سحر خوانانبنیم شب ز سر شاخ برکشید آوا
29. ۲۹زشکل غنچه صبا سفرها گشاید بازچو عندلیب زنده از پی سحور صلا
30. ۳۰تو دل سیاهی لاله ببین بوقت چنینکه یک نفس نکند ساغر شراب رها
31. ۳۱مگر بنفشه بغیبت زبان بگردانیدکه چون دروغ ز نان می کشد زبان دریا
32. ۳۲ز نو رسیدگی ار کل تهتّکی میکردبدست کم عمری یافت مالشی بسزا
33. ۳۳و گر ز ساده دلی غنچه آب گزیدببین که عاقبت کارش آتش است جزا
34. ۳۴بسوز سینه همی گرید ابر و جایش هستکه ابر را ببهاران بس اندکست بقا
35. ۳۵گل ارچه آمد ضحّاک شکل هم گه گاههمی ببارد اشکی ولی بروی و ریا
36. ۳۶زچشم نرگس یک قطره آب اگر بچکیدبس است قطرۀ اشکی زچشم نابینا
37. ۳۷چو روزه داران غنچه دهن ببست ، از آنهمی دمد ز دهانش نسیم مشک خطا
38. ۳۸دوفرّخیست مراو را یکی چو می شکفدیکی چو بوسه دهد بر بساط مولانا
39. ۳۹نظام ملّت اسلام و پشت اهل هنرکه هست سدّۀ او قبلۀ دل دانا
40. ۴۰چو رای خویش بلند و چو نام خود مسعودچو طبع خویش لطیف و چو بخت خود برنا
41. ۴۱هلال دولت او بدر گشته در غرّهکمال دانش او منتهی هم از مبدا
42. ۴۲زتیغ برق شود خسته آبگاه سحاباگر برابری دست او کند بسخا
43. ۴۳همه صواب رود بر زبان او زیراکه لفظ او گهرست و گهر نکرد خطا
44. ۴۴زهی وفاق تو دروازۀحیات ابدزهی خلاف تو دندانۀ کلید فنا
45. ۴۵ز اجتهاد تو ناموس معضلات ضعیفببارگاه تو بازار اهل فضل روا
46. ۴۶بخواب ببیند مغز هوس ترا ماننددر آب جوید چشم فلک ترا همتا
47. ۴۷نبشته آیت بشر تو بر جبین صباحگرفته مایه زکین تو رنگ و روی مسا
48. ۴۸فلک که همچو کمان سر کشیست عادت اوزراست رویی پیش تو کرد پشت دوتا
49. ۴۹نزاید از شب آبستن زمانه مگربعون قابلۀ خاطر تو این ذکا
50. ۵۰اگر نه آتش عزم تواش کند تخلیلشود زجرم زمین بسته تر مسام هوا
51. ۵۱تویی که با شرف نسبت تو از طرفینهمی کنند مباهات آدم و حوّا
52. ۵۲شکفته غنچۀ احسان تو زیاد قبولطراوت گل اخلاق تو زآب حیا
53. ۵۳نبوده عادت امساک جز که در صومتگرفتن تو مگر درس و ان دگرعطا
54. ۵۴گه مناظره با کوه اگر سخن رانیز اعتراض تو مفحم شود معید صدا
55. ۵۵مثل زنند که : شب پرده دار اسرارستچراست از شب خطّ تو رازها پیدا؟
56. ۵۶هنر ز صدمت حرمان درآمدی از پایاگر بدست نکردی زخامۀ تو عصا
57. ۵۷تو پشت شرعی وزان روی پشت تست قویکه پشتی تو کند گاه حکم دست قضا
58. ۵۸اگر زمانه زعدل تو آگهی یابدازین سپس نکند رخت عمر ما یغما
59. ۵۹و گر عروس ضمیرت تتق برانداختزخوابگه بدر افتد بنیم شب حریا
60. ۶۰زنعمت تو تهیگاه آرزو پر شدزبخشش تو تهی شد خزانۀ دریا
61. ۶۱ز جادویّی سر کلک تو یکی اینستکز آب تیره کند عقد لؤلؤ لالا
62. ۶۲از آنک رنگ حسودت گرفت مسکین زرزهیچ گونه تو بروی نمیکنی ابقا
63. ۶۳گشاد تیغ خلاف تو منفذ ارواحبیست دست وفایت کمرگه جوزا
64. ۶۴نمی زلطف تو گر بر پی کمان افتدتشنّج متبدّل شود باسترخا
65. ۶۵بتیغ تیز علاج دماغ دشمن کنکه آب و سبزه نکو باشد از پی سودا
66. ۶۶زبیم حسبت تو نور ماه در این ماهنکرد یارد گلگونه بر گل رعنا
67. ۶۷نشاند عدل تو بر گاو زهره را چون دیدکه می نشد نفسی از خر رباب جئا
68. ۶۸زهی زشرم کله داریت دل بدخواهشکسته بسته و در هم شده چو چین قبا
69. ۶۹مرا دلیست پر از ماجرای گوناگونکه نیست خافی بر رای مولوی مانا
70. ۷۰بجز خموشی رویی دگر نمی بینمکه نیست زهره یکی با دو کردنم یارا
71. ۷۱ولیک با همه هم نکته یی در اندازمبطیبتی ، نه ز روی شکایتی، حاشا
72. ۷۲اگر نه عشق تو جناب صابرم کردیچرا کشیدمی از عمر وزید بارجفا؟
73. ۷۳حقوق بنده همین بس که جمله اشعارشجز این قصیده که در مدحت تو کرد انشا
74. ۷۴دگر قصاید او را هرآنچه یابی هستطراز آن : وله فی مدیحه ایضا
75. ۷۵لباس تربیت من هزار تو بایدکنون که پستۀ طبعم دو مغزه شد بثنا
76. ۷۶عطای عام تو محتاج استماحت نیستکه شرط نست ز خورشید التماس ضیا
77. ۷۷زهی قصیده که معنی آن زلفظ متینبسان نور تجلّیت درکه سینا
78. ۷۸بگوش صخرۀ صمّاش گر فرو خوانمز ذوق چاک زند کوه صدرۀ خارا
79. ۷۹زبان چو پسته ببندم زنطق اگر یک تنبیاورد دوم این زجملۀ شعرا
80. ۸۰هزار سال بمان در پناه صدر جهانخدایگان شریعت شهنشه علما
81. ۸۱مراد هر دو زدیدار یکدگر حاصلچنان کامید خلایق زلطف هردو روا
82. ۸۲رسید روزه و بدخواه را ز اسبابشدو چیز هست مهیّا بفرّ جاه شما
83. ۸۳تنی چو شمع گدازان و زرد و پژمردهدلی چو قندیل آتش گرفته و در وا