1. ۱جهان کرم پادشاه شریعتکه هستت بر اقلیم دین شهر یاری
2. ۲تو آن سرفرازی که فیض بنانتبریزد همی آب ابر بهاری
3. ۳تو آنی که روی قدرت توانیکه پیشانی شیر گردون بخاری
4. ۴تو آن فیض بخشی که در روز جودتچو کان گشت دریا زبس خاکساری
5. ۵فلک از سر صدق تو صبگاهیکند در هوایت چو من جان سپاری
6. ۶مزاج صبازان سبب روح بخش استکه کردست با خلقت آمیزگاری
7. ۷درختان لطف ترا میوه آبینهنگان خشم ترا معده ناری
8. ۸قضا کی شدی ضامن رزق مردم ؟اگر نه کفت را گرفتی بیاری
9. ۹گشایش زجود تو می یابد ارنیعروق امل را ببندد مجاری
10. ۱۰بگاورسۀ مشک بر صفحۀ سیمکند کلک تو هر زمان خرده کاری
11. ۱۱بقای ابد را به محشر همانابمسمار مهرت بود استواری
12. ۱۲خور تیغ زن گرچه هرشب زبأستدرین خاک توده گزیند تواری
13. ۱۳ضمیر تو هر روز گیسو کشانشببازار گیتی برآرد بخواری
14. ۱۴وقار ترا کوه می خوانم انصافازین بیشتر چون بود بردباری
15. ۱۵بسیلاب انعام تو شسته گرددز روی جهان وصمت خاکساری
16. ۱۶قضا را بس است این قدر شغل کورابدیوان حکمت بود پیشکاری
17. ۱۷کسی را که یک ذرّه در سایه گیریزخورشید تابان سرش برگذاری
18. ۱۸سوی مهر اگر بنگرد تیز کینتچو سایه بخاک اندر افتد بزاری
19. ۱۹تو سلطان سیّار کان وجودیچو خورشید ازین روی لندر مداری
20. ۲۰بقدر و بزرگی علی رغم دشمنبحمدالله امروز هریک هزاری
21. ۲۱فلک رفعتا ! پیش صدر توام هیچزبان سخن نیست از شرمساری
22. ۲۲درین چند روز از جفا آن کشیدمکه گر برشمارم تو باور نداری
23. ۲۳چه از خاصۀ خود، چه از خویش و پیوندچه از شرمساری ، چه از سوگواری
24. ۲۴همانا که اندر ازل کار ما راقرار افتادست بر بی قراری
25. ۲۵کسی را که تیره شود آب دولتزآب حیاتش بود ناگواری
26. ۲۶سزاوار آنی و در خورد اینمکه بر ما و بر عجز ما رحمت آری
27. ۲۷از آن می نمائیم بر جرم اقدامکه عفوت زما می کند خواستاری
28. ۲۸غریب و پراکنده و مستمندیمتبه حال و حیران زبد روزگاری
29. ۲۹نباشد ترا ضایع از کردکارتاگر بی کسان را کنی دستیاری
30. ۳۰حقوق قدیمیِ ما خود رها کننه هستیم آخر ترا زینهاری
31. ۳۱چو هرکس رسیدند از دولت توباسب و ستور و مهد و عماری
32. ۳۲اگر خسته یی را زشوق رکابتکند فی المثل آرزوی سواری
33. ۳۳توقّع چنانست کز من دعا گویبحکم کرم این گنه در گذاری
34. ۳۴بر اهل نیشابور فرخنده باداقدوم تو در دولت کامکاری