1. ۱ای دل چو نیست صبر ترا برقرار پایهان بر بساط عشق منه زینهار پای
2. ۲سهلست پایداری تو در مقام وصلچون دست برد هجر به بینی بدار پای
3. ۳پرگار وار سر مبر از دایره برونچون در میان نهادی پرگار وار پای
4. ۴گر بر سر تو تیغ بود فی المثل چو کوهمیدار سخت در غم آن غمگسار پای
5. ۵پرگار از آن بگرد سر خود همی دودکو مینهد بیکسو از پیش یار پای
6. ۶هر دل که یافت در سر آن زلف مدخلیچون شانه بر تراشد از سر هزار پای
7. ۷سروی بود که جای کند برکنار جویگر بر نهد بدیدۀ من آن نگار پای
8. ۸جانا ز عشق قامت تست این که سروراگیرد بناز دست چمن بر کنار پای
9. ۹چشم تو ناتوان و چو یازد به تیغ دستبا او کسی ندارد در این دیار پای
10. ۱۰تا همچو خط بچهرۀ تو سر برآورماز فرق سر کنم چو قلم آشکار پای
11. ۱۱در خدمتت چو سرو بپای ایستم همهور خود بسان گل بودم پر ز خار پای
12. ۱۲باد صبا به پشتی گلزار روی تواندر نهد سبک بسر لاله زار پای
13. ۱۳بلقیس وار پای برهنه ست سرو راتا در نهد ز شرم تو در جویبار پای
14. ۱۴درپای تافکنده یی آن زلف مشکباربر میزنی ز ناز بمشک تتار پای
15. ۱۵تشریف وصلت ار چه نه اندازۀ منستگه گاه رنجه کن بر من سوگوار پای
16. ۱۶زیرا که گرچه جای گهر افسر سرستهم پی نصیب نیست بوقت نثار پای
17. ۱۷گر دست محنت تو گریبان بگیردمدر دامن فراغ کشم مرد وار پای
18. ۱۸نی نی سزای کفش چوپایست، آن سریکو باز گیرد از در صد رکبار پای
19. ۱۹سلطان اهل فضل که خصمش همی نهددر دام حادثه ز سر اختیار پای
20. ۲۰در روی رای او نکشد آفتاب تیغدر پیش حکم او ننهد روزگار پای
21. ۲۱با حلم او نیارد کوه بلند سنگبا عزم او نداد باد بهار پای
22. ۲۲اندیشه در عبارت خطّش چنان رودهمچون کسی که بسته بود درنگار پای
23. ۲۳ای سروری که هر که زمین تو بوسه دادبر بام آسمان نهد از اقتدار پای
24. ۲۴بی دستیاری قلم ناتوان توچتر ملوک را نبود برقرار پای
25. ۲۵چون نرگسش ز دولت تو تاج برسرستآنرا که شد ز گرد درت خاکسار پای
26. ۲۶خود را چو نعل بر رهت افکند ماه نوزان تا ببوسد اسب ترا برگذار پای
27. ۲۷چون سر ز جیب نطق بر آری تو، ناطقهدر دامن سکوت کشد شرمسار پای
28. ۲۸اطراف روم را بنگارد بنقش چینکلک تو چون برون نهد از زنگبار پای
29. ۲۹گر سر برآورد چو کدو با تو بدسگالتیغ قضا قلم کندش چون خیار پای
30. ۳۰در وصف دست تو نتوان رفت سرسریخود چون نهند سرسری اندر بحار پای
31. ۳۱چون گل درد ز جود تو پیراهن حریردرپا چو سرو آنکه ندارد ازار پای
32. ۳۲در گرد عزم تو نرسد برق گرم روور زاتشش بود بمثل چون شرار پای
33. ۳۳ابر از بحار دست تو مایه بکف کندآنگاه برنهد بسر کوهسار پای
34. ۳۴با تند باد قهر تو در عرصۀ وجودکوه بلند را نبود پایدار پای
35. ۳۵دلگرمی پیادۀ شطرنج اگر دهیبا آن پیاده نیز ندارد سوار پای
36. ۳۶دشمن بدان هوس که گریزد سوی عدمهر شب چو شمع سازد درپا فزار پای
37. ۳۷از بهر بخشش تو بیازید شاخ دستوز بهر حاسد تو فرو برد دار پای
38. ۳۸خصم تو سر ندارد و دادی ز دست نیزگرمی نداشتی ز برای فرار پای
39. ۳۹خورشید همچو سایه نهد روی بر زمینتا بر ستانۀ تو نهد روز بار پای
40. ۴۰در عطف دامن کرمت زد چو خاک دستدر سنگ نیز آمدش از اعتقار پای
41. ۴۱در عهد تو هرآنکه بر آرد چو سر و دستاو را به تخته بند کنند استوار پای
42. ۴۲دریا دلا! ز صدر تو محروم مانده امزیرا که نیست عزم مرا دستیار پای
43. ۴۳پیریّ و ضعف بنیت و سرمای بس قوینگذاشتند بر من مدحت نگار پای
44. ۴۴وقت قیام هست عصا دستگیر منبیچاره آنکه او کند از دستوار پای
45. ۴۵زین پیش اگر بهرزه دوی سر سبک بدماکنون همی کشم ز سر اضطرار پای
46. ۴۶آنکو زند ز روی جفا پشت پای منبوسم چو دامنش بلب اعتذار پای
47. ۴۷گر چون عنان فرو نگذاری مرا ز دستهمچون رکاب بوسمت از افتخار پای
48. ۴۸ور دولتیم دست دهد همچو آستینچون دامنت رها نکنم از کنار پای
49. ۴۹از یمن همّت تو برآرم چو مور پراز فرط عجز اگرچه ندارم چو مار پای
50. ۵۰گرچه بدست بوس تو یازد دهان منمن اهل دستبوس نباشم بیار پای
51. ۵۱پای کرم ز کوی تفقّد مگیر بازنتوان گرفت بازخود از خاک خوار پای
52. ۵۲مستغنی است منصب تو از حضور ماطاوس را بجلوه نیاید بکار پای
53. ۵۳سرمای دی رسید کز آسیب صدمتشفارغ کند بر آتش سوزان گداز پای
54. ۵۴بگریزد از هوای خنک خوار خواردستخون گرید از جفای زمین زاز زار پای
55. ۵۵شد برگ و همچو چنگل بازست شاخ از آنکم می نهند مرغان بر شاخسار پای
56. ۵۶از پیر برف خرقه گرفتست از آن شدستپشمینه پوش و منزوی و برد بار پای
57. ۵۷بهمن روانه کرد بر اطراف خیل خویشزان بیم ز دامن او در حصار پای
58. ۵۸پشمینه پوش از پی آن گشت چون بهیکین باد سرد می بشکافد چو نار پای
59. ۵۹چون موی می شکافد پیکان ز مهربرچون سر سزد که موینه سازد شعار پای
60. ۶۰گردد چو روی توز کمان پشت پای آنکورا شود ز ناوک سرعا فکار پای
61. ۶۱چون کبک آنکه موزه ندارد هر آینهدر پای میکشد چو کبوتر ازار پای
62. ۶۲هیزم صفت از آنکه مرا حسّ پای نیستدر آتش تنور نهم خوار خوار پای
63. ۶۳از فتح باب ابر چنان شد گل زمینکاندر خلاب غرق شود تا زهار پای
64. ۶۴بر من بگرید ابر و بخندد بطنز برقچون در میان و حل نهم راهوار پای
65. ۶۵آورد روزگارم در پای و پیش ازینبا من نداشتی بگه کارزار پای
66. ۶۶کار سخن بیک ره در پای و پیش ازینکردم ردیف شعر بدین اعتبار پای
67. ۶۷بر روزگار دست فشانان همی رومبا آنکه در گلست مرا چون چنار پای
68. ۶۸بی پای شعر بنده روان بود خود چو آبواکنون همی دود که شدش بی شمار پای
69. ۶۹کردم نثار پای تو این درّ شاهوارهان بر مزن بدین گهر شاهوار پای
70. ۷۰سر تا قدم در آتش فکرت بسوختمتا ماند همچو شمع ز من یادگار پای
71. ۷۱عالم نماند تا بچنین شعر هر دممبوسند زیر کان معانی گزار پای
72. ۷۲در پیش تو به تیغ ببّرم سر زبانگر زانکه باز پس نهد از ذوالفقار پای
73. ۷۳بر موقف توقّع تشریف مولویافگار شد امید مرا ز انتظار پای
74. ۷۴خواهی که راست گردد پشت دوتای منیک دست خلعتم ده و یک سر چهار پای
75. ۷۵چون باد مرکبی بمن خاک پای بخشتا من بدو در آرم همچون غبار پای
76. ۷۶چون اشتران قافله در صحن بادیههرگز کسی نداشت چنین برقطار پای
77. ۷۷ترسم که چون دراز شد این شعر هیچ کسدر گوش خود رهش ندهد چون هزار پای
78. ۷۸عمرت دراز باد و برین ختم شد سخنبیرون نمی نهم ز ره اختصار پای