1. ۱ای که از هر سر موی تو دلی اندرواستیک سر موی ترا هردو جهان نیم بهاست
2. ۲دهنت یک سر مویسیت و به هنگام سخناثر موی شکافیّ تو در وی پیداست
3. ۳بر سر هر مهی از رشک رخ تو تن ماههمچو موی تو ز باریکی انگشت نماست
4. ۴عکس هر موی از آن زلف سیه پنداریدر دماغ من سرگشته رگی از سوداست
5. ۵کس ز وصل قد و بالای تو بر می‌نخوردمگر آن موی که با قامت تو هم بالاست
6. ۶هیچ باریک نظر فرق میانشان نکندموی فرق تو که با موی میانت همتاست
7. ۷موی گیسوی تو سر تا قدمت می‌پوشدوه که آن شعر سیه بر قد تو چون زیباست
8. ۸گاه بر موی نهی بندی و گویی کمرستگاه بر سرو کشی دیبه و گویی که قباست
9. ۹از میان تو چو مویی نبرد خسته تنمبر کناری ز میان تو چنین مانده چراست؟
10. ۱۰با تو بر موی بود زیستنش چون کمرتهرکه در بند تو شد گرچه زر مستوفاست
11. ۱۱همچو مویم زقفای تو من تافته دلمهر روی تو مرا تا که چو سایه ز قفاست
12. ۱۲بخت من خفته همه زلف تو بیند در خوابموی در خواب چو بینند همه رنج و بلاست
13. ۱۳گر به هر موی چو زلف تو دلی داشتمیکردمی آنهمه در پای تو کانصاف سزاست
14. ۱۴کرد بر موی تو چون شانه دلم دندان تیزهمچو شانه به یکی موی معلّق زیراست
15. ۱۵من ز تو دور و دلم بسته به موی زلفتوه! که کار سر زلفت، ز کجا تا به کجاست
16. ۱۶دل عشّاق به خروار چه بندی در زلفاین همه بار ببستن به یکی موی خطاست
17. ۱۷گر چو موی تو برآیم ز سرای جان چه عجبکه ز سودای تو مغز سر من پُر غوغاست
18. ۱۸گرچه در خون من خسته شدی چون نشتربر سرم حکم تو چون اُستُره بر موی رواست
19. ۱۹لشکر عشق تو گرد دلم ای ترک خطاحلقه در حلقه ز انبوهی چون موی گیاست
20. ۲۰موی زلف تو به دست دل من نرم آمددر سر زلف تو پیچیدن از آتش یاراست
21. ۲۱موی در چشم بود آفت بینایی و بازچشم من خود به خیال سر زلفت بیناست
22. ۲۲هر سر موی تو در دست دلی می‌بینمچه فتاده‌ست مگر بنگه هندو یغماست!
23. ۲۳زان صبا را ز سر زلف تو بیرون شو نیستکه به هر موی ازو بندی بر پای صباست
24. ۲۴گشت خاک در ما آینۀ روی خردزانکه مویی ز سر زلف تو در شانهٔ ماست
25. ۲۵در میان من و تو موی اگر می‌گنجدجز میان تو، پس این رنج دل بنده هباست
26. ۲۶تا به مویی بود آویخته جان در تن منهمچنانست کزان زلف به تاب اندرواست
27. ۲۷نیست از موی تو تا خسته تنم مویی فرقارچه من غمگنم و او ز طرب ناپرواست
28. ۲۸من جداام ز رخ خوب تو زان غمگینمکار مویی که ز روی تو جدا نیست جداست
29. ۲۹مو برآید به کف و موی تو ناید به کفمبا چنین بخت که من دارم و این خو که تراست
30. ۳۰در دل تنگ منش جای بود پیوستهپشت آن موی دراز تو از آن روی دوتاست
31. ۳۱به در خواجه برم موی کشان زلف تراتا که از سر بنهد هرچه ز آیین جفاست
32. ۳۲زآتش چهرۀ تو آمده بر هم مویتچون تن خصم ز تاب سخط مولاناست
33. ۳۳رکن الدین مسعود ، آن خواجه که در نوبت اوجای تشویش خم موی بتان یغماست
34. ۳۴آنکه بی قوّت حکمش بنبرّد موییهمچو شمشیر خطیب ار همه خود تیغ قضاست
35. ۳۵ای چو موی آمده از شخص بزرگی بر سربر بزرگیّ تو موی سر اعدات گواست
36. ۳۶موی پشت بره را شانه ز چنگ گرگستدر جهان تا که ز آوازهٔ عدل تو صداست
37. ۳۷بحر با فسحت صدر تو مضیقی چو مسامچرخ با جاه عریض تو چو مویی پهناست
38. ۳۸دست احداث، چو موی سر زنگی کوتاهکلک رومی تو کرده‌ست، که هندوسیماست
39. ۳۹همچو داء الثّعلب موی فرو ریزاندآتش خشم تو زان شیر که بر اوج سماست
40. ۴۰شکل سوفار نماید ز سر موی به سحرنوک کلکت که ز سر تیزی پیکان آساست
41. ۴۱به سر انگشت لطافت بگشاید طبعتگره از موی، که چون آب روان جان افزاست
42. ۴۲گر چو پرچم همه تن موی شود دشمن توبر سر نیزه کند دست ظفر جایش راست
43. ۴۳زان غباری که ز خیل تو به گردون بر شدآسمان چهرۀ خود را چو سر از موی آراست
44. ۴۴گرچه زان مرتبه یک پوست بیفزود فلکاز خداوندی تو هم سر مویی بنکاست
45. ۴۵اگر از پوست برون آید چون موی سزدهر کرا از کرم و تربیتت نشو و نماست
46. ۴۶پشت پای که زدی از سر خِذلان چون پتک؟که نه موی تن او هم به خلافش برخاست
47. ۴۷بدسگالت چو معزّم ز تو زان شد در خطکه بر اندامش هر موی یکی اژدرهاست
48. ۴۸با تو هر کس که چو سبلت بکشد پای از خطگردنش را چو سر از موی بباید پیراست
49. ۴۹و آنکه با تو نه به اندام بود یک مویشهریکی موی بر اندامش میخی ز عناست
50. ۵۰دل که با مهر تو آمیخته شد چون می و شیرآید از حادثه ها بیرون، چون موی ز ماست
51. ۵۱یک به سر موی بود عمر عدوت از پی آنکه سیه کار در ایّام تو کوتاه بقاست
52. ۵۲سرورا! حال من خستۀ سرگشته چو مویدرهم و تیره ز انواع پریشانی‌هاست
53. ۵۳اثر گرد سپاه حَدَثانست همهاین که پیش از پیری موی سرم زو رسواست
54. ۵۴یک سر موی بر اندام تو گر کژ گرددموی‌ها گردد از آن بیم بر اندامم راست
55. ۵۵آن زبانها همه چون موی کنم در مدحتگر زبان گردد هر مو که مرا بر اعضاست
56. ۵۶گر مرا برکشد از بیخ جفای تو چو مویهم به سر باز آیم، زآنک مرا طبع وفاست
57. ۵۷ور به تیغ از سر خود باز کنی چون مویمهم به پای تو درافتم که دلم مهر تو خواست
58. ۵۸دختر طبعم در موی خزیده‌ست، از آنکزمهریر دم سردم مدد فصل شتاست
59. ۵۹خون همی ریزد سرما که نیازارد مویمگر از هیبت خشمت اثری در سرماست
60. ۶۰دوستان تو همه موینه پوشند کنونموی برکندن از امروز نصیب اعداست
61. ۶۱شد شب تیره چو موی بت من بالاکشروز بیچاره چو روزیّ جهان در کم و کاست
62. ۶۲فصل دی ماه و مرا موی همین بر زنخستپشت گرمی به چنین موی درین فصل کراست!
63. ۶۳محض سودا بود ار موی شکافم به سخنبا چنین فایده کامروز هنر را ز سخاست
64. ۶۴همچو موی مژه از چشم برسته‌ست مراهریکی موی که بر پشت ددی در صحراست
65. ۶۵گر فرشته‌ست چو پروانه به آتش یازدهرکه امروز نه چون دیوچه در مویش جاست
66. ۶۶تن من چون دل عشّاق به مویی گروستجان من همچو سر شمع، به آتش برپاست
67. ۶۷آفتابست یکی وان دگری مویینهبه رخ و زلف بتان میل دل من زینجاست
68. ۶۸همچو سادات روا باشد اگر دارد مویاندرین فصل هرآنکس که ز اصحاب عباست
69. ۶۹زان زنخدانم بر موی چنین لرزانستکاندرین موسم مویینه اعزّالاشیاست
70. ۷۰تا تراش از که کنم استره آسا موییهمه سرمایه‌ام این تیغ زبان برّاست
71. ۷۱همچو مویی ز خمیر آمدم از پوست برونکه نه ما بر سر موییم و نه مو بر سر ماست
72. ۷۲با چنان پوشش اگر روی زمین یخ گیردنیست بر موی تو آسیبی، اگر هست مراست
73. ۷۳پوستینی به چنین شعرم اگر وعده دهیموی اگر زآنکه برآید به چنین وعده رواست
74. ۷۴تن چون موی خود امروز ببینم در مویکه ز خاک در تو چشم مرا کحل جلاست
75. ۷۵اینچنین گرم که این بنده ز سرما آمدگر به مویی بجهد آن همه از انعام شماست
76. ۷۶وجه این موی نباید که بود خطّ و براتپشت گرمی نکند موی که خطّش مبداست
77. ۷۷این همه موی که بر غاشیۀ نظم زدمگر بپوشم به مثل دافع سردیّ هواست
78. ۷۸گرچه این شعر به صورت چوپلاسیست ز مویهر یکی تار از او خوبتر از صد دیباست
79. ۷۹موی بندیست مرصّع به جواهر نظممکه عروس سخن از زیور آن خوب لقاست
80. ۸۰میزند خاطر من موی به تیر و چه عجببه یک اندازی چون تیر فلک بی همتاست
81. ۸۱به سر معنی چون موی رود خاطر منکه ز سر تیزی چون شانه زبان آور خاست
82. ۸۲شعر با شعر به یکجای درون بافته‌امشعر بافیّ برین گونه نه رسم شعر است
83. ۸۳دو سه بیت ارچه که بی موی بود هم بشنوزانکه بی مویی من خود نه به شعر تنهاست
84. ۸۴سخن بنده زنخ باشد و بی موی بهستکه همه کس را سوی زنخ ساده هواست
85. ۸۵ای سرافرازی کز دست نوالت همه سالهمه بی برگان را کار به آیین و نواست
86. ۸۶در جهان طاق ترادانم و بس، کز کرمتمنصب پادشهی جفت نیاز فقراست
87. ۸۷از پی سود بخر ز آنکه عظیم ارزانستهر چه از جنس و متاع هنر و مدح و ثناست
88. ۸۸کار شعر و شعرا زیر میانه‌ست چنانکه نه آوازهٔ تحسین و نه اومید عطاست
89. ۸۹بنده به زین نظری از تو همی دارد چشمگرچه خود میکنی آنچ از تو سزد بی درخواست
90. ۹۰کُدیه وصفیست که خود ذاتی شعرست چنانکهر که را شاعر گفتی تو بگفتی که گداست
91. ۹۱شاهد شعر مرا موی اگر شد بسیارهم بدینش، نکند عیب کسی کو داناست
92. ۹۲گر نترسم ز ملامت عدد موی به سرمعنی انگیزم زیبا که تو گویی عذراست
93. ۹۳گشت چون موی نگارین من این شعر درازهم برین ختم کند نظم که هنگام دعاست
94. ۹۴باد بدخواه ترا ساخته گردن بندیهم از آن موی که او را ز زنخدان برخاست