1. ۱ای دل چو آگهی که فنا در پی بقاستاین آرزو و آز دراز تو بر کجاست؟
2. ۲برهم چه بندی این همه فانی بدست حرص؟چیزی بدست کن که نه آن عرضۀ فناست
3. ۳گاهت چو نرگس است همه چشم بر کلاهگاهی چو غنچه ات همه تن بستۀ قباست
4. ۴در کار خیر، طبع تو چون سنگ ساکنستگندم چو دید سنگ توپ ران چو آسیاست
5. ۵بر ذوق تو ز حرص همه نیشکر نی استدر چشم تو ز بخل همه خاک توتیاست
6. ۶دیوار دیدیی تو ز باغ وجود و بسآگه نیی درو که چه گلهای خوش لقاست
7. ۷سبز و خوشست ظاهر دنیا بچشم توکز شهوت بهیمی عقل تو در غطاست
8. ۸تو فارغی ز رنگ گل و بوی یاسمنتا چون خرت نظر همه بر سبزه و گیاست
9. ۹در خاک دفن کرده ای آن گوهر شریفخاکش ز سر فرو کن و بنگر که کیمیاست
10. ۱۰شرمی بدار تا کنمت نام آدمیکز آدمی شریفترین خاصیت حیاست
11. ۱۱در جمع مال عمر هزینه چه میکنی؟زیرک نباشد آنکه زر افزود و عمر کاست
12. ۱۲از خاک زر همی طلبی تا غنی شویخود فقر مدقعست که نزدیک تو غناست
13. ۱۳دست از طلب بدار اگرت برگ این رهستکان را که راه توشه نه فقرست بی نواست
14. ۱۴نه فقر صورتی که بود همعنان کفربل فقر معنوی که بدو فخر انبیاست
15. ۱۵هرروز در برابر کعبه ست پنج بارآن سینه ای که چار حدش با کلیسیاست
16. ۱۶مشکوة نور حق ز تو کانون شهوتستجام جم از خساست تو ظرف شورباست
17. ۱۷از حور می گریزی و با خوک میچریای خوی تو درشت ندانی که این جفاست
18. ۱۸ترک بدی مقدمۀ فعل نیکی استکاول علاج واجب بیمار احتماست
19. ۱۹خود نفی باطل اول لفظ شهادتستاول اعوذ وانگهی الحمد والضحاست
20. ۲۰اول بشوی دست، پس آنگه نماز کنیعنی بدار دست ز هرچه آن نه یاد ماست
21. ۲۱با علم آشنا شو، وز آب بر سر آیکز آب بر سر آمد ناز علم آشناست
22. ۲۲سدی میان معنی قرآن و جان تستآنرا تنک ترک کن ارت رای التقاست
23. ۲۳هست آن حجاب مستور از چشم ظاهرتچون چشم عقل باز کنی صورتش هواست
24. ۲۴محروم آن گرسنه که بر خوان پادشاهعمری نشسته باشد و گویند ناشتاست
25. ۲۵تو معده از فضول بینباشتی چنانکدر وی نه گنج لقمه و نه جای اشتهاست
26. ۲۶خوبان معنوی بدلی آورند رویکز روشنی چو آینه اش روی در صفاست
27. ۲۷تو در چه طبیعت و ایزد بفضل خویشحبلی فروگذاشته بی حد و منتهاست
28. ۲۸تا دست اندر آن زنی و بر زبر شویتو پشت پای میزنی آن حبل را، خطاست
29. ۲۹چون یاد حق کنی بزبان، دل کجا بود؟وقت حساب زر سخنت را ز جان اداست
30. ۳۰زین باشگونگی که ترا رسم و عادتستخود را چو باشگونه کنی، راه اولیاست
31. ۳۱دلهای مرده زنده نگردد بدان سخنکز جان صدق قالب الفاظ او جداست
32. ۳۲آواز کز دهان به درآید درای راگر مستمع خرست سزاوار آن نداست
33. ۳۳هرچه آمدت به گوش، زبان تو بازگفتدر گنبد دماغ تو آشوب ازآن صداست
34. ۳۴هرچه از زبان رود نرسد بیش تا به گوشدر دل نرفت هر سخنی کآن ز جان نخاست
35. ۳۵تیری که کارگر بود از پس کجا جهد؟آن بازپس جهد که نفوذش به صد بلاست
36. ۳۶زان همچو نای خوی فراگفت کرده ایکاندر دلت سخن اثر جنبش هواست
37. ۳۷هرکو ز صدق دم زند ار یک نفس بودچون صبح روشنی جهانیش در قفاست
38. ۳۸محراب زان به نقش زر اندر گرفته اندباری دل تو داند کش قبله گه کجاست
39. ۳۹آن هم مبارکی ریای نماز تستگر موضع نماز ترا نام بوریاست
40. ۴۰رنج بدی و راحت نیکی به دل رسدوانگه بدان کسی که دل و خاطر تو خواست
41. ۴۱پس واجبت بود که همه نیکویی کنیچون نیکی و بدی را این اولین جزاست
42. ۴۲گر ایمنی به طاعت، امنیست خوفناکور خایفی ز معصیت، این منشأ رجاست
43. ۴۳طاعت که با غرور بود بیخ لعنتستعصیان کزو شکسته شوی تخم اجتباست
44. ۴۴گلبرگ خارپشت بود بی رضای حقآتش گل شکفته بود هر کجا رضاست
45. ۴۵تا با وجود همرهی، از نیست کمتریچون در فنا سلوک کنی، منزلت بقاست
46. ۴۶بر هرچه جز خدای کسی تکیه می کندعصیان محض باشد، ازآن نام او عصاست
47. ۴۷در وادی مقدس اگر آن فرو نهیروشن شود ترا که عصا نیست اژدهاست
48. ۴۸اندر دعای تست خلل ورنه بر درشدست اجابتست که گریبان کش عطاست
49. ۴۹گر باورم نداری، مصداق این سخنآنک: اجیب دعوة داعی اذا دعاست
50. ۵۰آنک: اجیب دعوة داعی اذا دعاستاز بهر آن چنین همه کار توبی نواست
51. ۵۱مشکل تر آنکه خصم و گواهت ز خانه اندکاندام تو یکایک بر فعل تو گواست
52. ۵۲فردا چه سود دارد لاف و دروغ توآنجا که بر تو دست تو باشد گواه راست؟
53. ۵۳بر باد بیش از این مده این عمر نازنینکآن را چو فوت شد، نه تلافی و نه قضاست
54. ۵۴هرچه آن ز عمر خود بتوانی به شب بدزدکاین دزدی چنین به همه مذهبی رواست
55. ۵۵با روزگار عهد تو بستی، نه روزگارپس این نفیر چیست که ایام بیوفاست؟
56. ۵۶نان تو دیر اگر برسد، خلق کشتنی استاز تو نماز فوت شود، گویی از قضاست
57. ۵۷روزی سه چار صبر کن و رنجکی بکشکآن رنج نیست ضایع و آن درد را دواست
58. ۵۸با تیغ آفتاب اگر کوه صبر کردیاقوت و لعل بنگر تا کان چه پربهاست
59. ۵۹شرم آیدت ز معصیت ار من بیان کنمکاندر حق تو لطف ازل را چه اعتناست
60. ۶۰چندین هزار خلق ز بهر سکون تودر جنبشند و آن همه نزد تو خود هباست
61. ۶۱ناساید آسمان و نخسبند اخترانتو بی خبر که این همه آسایش تراست
62. ۶۲خورشید بین که چشم و چراغ وجود اوستبهر مصالح تو شب و روز در عناست
63. ۶۳سقای کوی تست و هم او نان دهد ترااین ابر درفشان که دلش غرقۀ سخاست
64. ۶۴در بحر، تازیانۀ کشتی تو شمالدر بر، نسیم مروحۀ جان تو صباست
65. ۶۵در مطبخ تو چوب خورد تا ابا پزدآتش که از تکبر سرمایۀ اباست
66. ۶۶خاک زمین ز بهر تو بر شاخ می رودتا در دهانت می نهد آن میوه کت هواست
67. ۶۷کوه بلندپایه نگهبان فرش تستدر دامن سکونش از آن پای نارواست
68. ۶۸فرزند صلب کوه که او را به خون دلپرورد زیر دامن خود آنچنان که خواست
69. ۶۹از تحت قُرط حلقه به گوش غلام تستتو خود مدان که آن همه خود چیست یا چراست
70. ۷۰آن دانۀ یتیم، جگرگوشۀ صدفدلبستگیش هم بزن و بچۀ شماست
71. ۷۱شرعست حامی زن و فرزند و مال توطبعت همی کند همه اسباب خانه راست
72. ۷۲در پیش تو به مشعله داری همی رودعقلی که بر ممالک آفاق پادشاست
73. ۷۳بر دیده میکشد علف چارپای توکیخسروِ بهار که لشکرکش نماست
74. ۷۴از بهر خدمتت حیوانات را همههم روی سوی پستی و هم پشتها دوتاست
75. ۷۵ترفیه تست هرچه ز انواع نعمتستتنبیه تست هرچه قلم ابتلاست
76. ۷۶تخویف کردن تو چراغست بر رهتتکلیف کردن تو، کلید در عطاست
77. ۷۷تکلیف کردن تو، کلید در عطاستاین منصب چنین که تو داری دگر کراست؟
78. ۷۸تا چند بر خدایی او اعتراض تو؟کار تو بندگیست، خدایی بدو سزاست
79. ۷۹باترهات حکمت یونان ترا چکار؟بس نیست کت نبی و نبی هردو مقتداست
80. ۸۰آنکس به بارگاه قدم سر برآوردکز جان پاک پیر و آثار مصطفاست
81. ۸۱بی او کسی به حضرت توحید ره نیافتزیرا که خاص حاجب درگاه کبریاست
82. ۸۲هم انبیا علاقۀ فتراک جاه اوهم جبرئیل را به رکاب وی التجاست
83. ۸۳برخواند نقش سکۀ دینار معجزشآنرا که نور باصره در پردۀ عماست
84. ۸۴قرص قمر به کاسۀ گردون فروشکستاز خوان معجزش چو خسیسی نواله خواست
85. ۸۵احوال او نه بر حسب فهم آدمیستمعراج او ورای سلالیم فکرهاست
86. ۸۶هستی کاینات طفیل وجود اوستاز راه صورت ارچه تقدم زمانه راست
87. ۸۷آری وجود نقطه خود از بهر دایره ستگرچه محیط دایره را نقطه ابتداست
88. ۸۸رخسار و قامتش ز طریق مناسبتماه شب چهارده بر خط استواست
89. ۸۹خورشید تیغ آخته، یک مفرد از درشگردون کاسه گردان، در کوی او گداست
90. ۹۰او را جهان پدید و جهان اندر او نهانماند بدان خطی که وجودش ز نقطه خاست
91. ۹۱آن را که خلق و خُلق قسمگاه حق بوداو را چه بیش و کم ز چنین مثنی و ثناست؟
92. ۹۲سرتاسر صحیفۀ ما حرف علتستشین شفاعتش به همه علتی شفاست
93. ۹۳در خانۀ حقایق ار آیی ز در درآیو آن در، در مدینۀ علمست و مرتضاست
94. ۹۴یاران برگزیدۀ او را ز پس ممانخود چون کنند پشت بدانکس که پیشواست
95. ۹۵چون یاد اهل بیت رود بر زبان منگر همدمی من نکند مشک بر خطاست
96. ۹۶یارب امید عفو تو ما را دلیر کردبر هرچه آن رضای ترا عکس اقتضاست
97. ۹۷ما طاقت عتاب نداریم و عاجزیمبا عفوگری هرچه ازین گونه ماجراست