1. ۱کوه بلاشدست ز رنج جرب تنمبیچاره من که کوه بناخن همی کنم
2. ۲رگهای من چو چنگ برون آمده ز پوستپس من بناخنان خود آن رگ همی زنم
3. ۳چون چوب خرگهست برو برپشیزهاانگشتهای کژ شده چون درهم افکنم
4. ۴از بهر آنکه نیست گهرهای من خوشابهردم هزار دانۀ نا سفته بشکنم
5. ۵چشمیست بازمانده درو قطرۀ سرشکزاندام خسته، موضع هر چشم سوزنم
6. ۶شخصم چو رشته ییست که گوهر دروکشندوانگه چه هر زمانش بسوزن بیازنم
7. ۷رگهای خون فسرده بر اندام زرد منگویی زریر تعبیه در شاخ روینم
8. ۸جوجو چو خوشه کردمش از زخم ناخناناین تن که دانه دانه برآمد چو خرمنم
9. ۹در خشک ریش اگر تو ببینی تن مراماند بدان که زنگ برآورده آهنم
10. ۱۰هستم میان فروشده ز اسیب کوبهاکز دست خویش زخم خورنده چو هاونم
11. ۱۱کان گهر تن من و انگشت تیشه اماندام من چو زرّ و محکّست ناخنم
12. ۱۲بسطیست در کفم که در و گنج قبض نیستزان در گهر فشانی چون ابر بهمنم
13. ۱۳پر ارزنست دستم و با بسطتی چنیناز دست در نیفتد یک دانه ارزنم
14. ۱۴یکباره را زهای نهانم برون فتادبراندرون ز بس که گشادست روزنم
15. ۱۵گه چون سفن بدانۀ گوهر مرصّعمگاهی ز خون دل چو بلور ملوّنم
16. ۱۶اندام من ز رخنه مشبّک نمایدتگرنه ز خشک ریش بروپرده ها تنم
17. ۱۷چون مار ارقشست تن من ز نقطه هااز بس نشان آبله بر پشت و گردنم
18. ۱۸زرد و گداختست تنم زانکه همچو شمعزرداب می رود ز گریبان بدامنم
19. ۱۹آکنده ام بگوهر و آراسته بلعلآری عجب مدار که دریا و معدنم
20. ۲۰با آسمان جربا پهلو همی زنمکرد از طریق عدوی بیداد بر تنم
21. ۲۱زانگشت من چراغ توان برفروختنکز گونه گون طلاچو فتیله مدهنّم
22. ۲۲گاورسۀ زرم اثر خرد کاریستکاکنون بچرب دستی باری معیّنم
23. ۲۳ابریست دست من که برو تعبیه ست درمن روز و شب در آن که کجا برپراکنم
24. ۲۴از سوز سینه جوش برآورده ام از آنکبفکند دست درد بیک ره نهنبنم
25. ۲۵بر روی آب شکل حباب ار ندیده ییدر آبله ببین تن چون آب روشنم
26. ۲۶بشکافتست پوست بر اندام من چوناراز بس که من بدانۀ لعلش بیاگنم
27. ۲۷شد رخنه رخنه چون هدف تیر شخص منبا آنکه ناخنست بیکبار جوشنم
28. ۲۸گریده همچو شمعم و سوزنده چون چراغکزپای تا بسر همه درموم و روغنم
29. ۲۹برگ چنار دیدی شبنم بر او زدهدستم ببین اگر بودت برگ دیدنم
30. ۳۰عجم و نقط ز زیبق و شنگرف زد مراگردون که کرد چوی الف کوفیان تنم
31. ۳۱وین طرفه تر که نقطه یکی ده فزون شودهرگه کزان یکی بسر انگشت حک کنم
32. ۳۲هر دوستی که بود، بدین علت از برمپهلو تهی همی کند اکنون چو دشمنم
33. ۳۳آنجا که شاعران همه خارند پشت پایمن پشت دست خارم ، یارب چه کودنم !
34. ۳۴از بس که بود در غم سوراخ لاجرمگشتست پر ز سوراخ این مرده شیونم
35. ۳۵برمن ز آه و ناله ی من هرشبی چون منگرید بخون دل در و دیوار مسکنم
36. ۳۶در خون خویشتن شده چون لعل و لاله امدر خود زبان نهاده چو شمع و چو سوسنم
37. ۳۷اجزای ذات من همه بیرون شد از مسامگر آدمی ز پوست برون آید آن منم
38. ۳۸سرگشته از تحمّل اعبا دردهابر دل نهاده سنگ و دو تا چون فلاخنم
39. ۳۹از بس که باد افسون بر خود همی دممبرباد داده عمرتر از باد بیزنم
40. ۴۰من خاک پای صدر جهانم عجب مدارچون آسمان اگر بکواکب مزیّنم