1. ۱بنا میزد! بنا میزد !زهی گیتی بتو خرّمندیده دیدۀ افلاک مانند تو در عالم
2. ۲زشرم بیت معمورت، طبایع منحرف ارکانزرشک سقف مرفوعت، شده هفت آسمان درهم
3. ۳زشاخت سرزنش دیده، نهال سدره و طوبیز حوضت در خوی خجلت، زهاب کوثر و زمزم
4. ۴فراز اصل بنیاد تو پنهان خانۀ قارونفرود سقف ایوانت، وثاق عیسی مریم
5. ۵زوایای تو ظاهر کرده لطف خاطر مانیستون های تو برخود بسته زور با زوی رستم
6. ۶فلک با زیردستانت، گه و بیگاه هم زانوزحل با پاسبانت، شب و شبگیر ها هم دم
7. ۷جهان از فتنه پرطوفان و وضعت کشتی عصمتزمین از زخم مالامال و شکلت حقّۀ مرهم
8. ۸دلی کز گردش گردون، درو صد چونه غم باشدچو دم زد در هوای تو، بخاصیّت شود بی غم
9. ۹نه در اطراف ارکانت مجال پستی و سستینه بر رخسار ایوانت غبار اشهب وادهم
10. ۱۰نبات صحن بستانت، بسان نیشکر شیرینحروف ونقش دیوارت، بشکل اجزاء او معجم
11. ۱۱دماغی کو ببوید از سپر غمهای خوشبویتپس گوش افکند حالی، حدیث غم چو اسپرغم
12. ۱۲دونده، در چمن هایت، فلک همچو صبا و الهزده در رستنیهایت، ستاره چنگ چون شنبم
13. ۱۳ازآن مسجود شد آدم، مر ارواح ملایک راکزین بخت آشیان برند خاک طینت آدم
14. ۱۴وطن در سایه ات کر دست نور دیدۀ دولتازین شد طاق ایوانت چو ابروی بتان باخم
15. ۱۵مربّع هیأتت آمد، نگین حلقۀ گردونبرو القاب خاص خواجه همچون نقش برخاتم
16. ۱۶جهان دانش و معنی، وزیر مشرق و مغربنظام الدّین و الدّنیا، همایون صاحب اعظم
17. ۱۷محمّدآنکه در مهرش، چنان شد ملک دل بستهکه اندر میم نامش گشت میم مملکت مد غم
18. ۱۸از الفاظ شکر ریزش دهان آرزو شیرینز القاب همایونش، لباس سروری معلم
19. ۱۹کمال جود او پوشد در آتش کسوت اطلسفروغ رای او سازد، زخشت پخته جام جم
20. ۲۰شود دندان اجرامش ، شکسته در دهن یک یکاگر روزی دهان صبح بی یادش بر آرد دم
21. ۲۱همی سازد فلک از بهر خیل بندگان اوزماه چارده طاسک، ز زلف تیره شب پرچم
22. ۲۲زهی اجرام علوی را، فروغ رای تو صیقلزهی اسرار گردونرا، ضمیر پاک تو محرم
23. ۲۳زنفخ صورکی گردد چراغ اختران کشته ؟اگر رایت بود معمار این پیروزه گون طارم
24. ۲۴گر ابر تیره دل خواهد که با دستت زند پهلوچنان دانم که اندر مغز او سوداست مستحکم
25. ۲۵که دریا باهمه فسحت، که او دارد، درین سودافراوان غوطۀ خود داد و عشری زو نیامد هم
26. ۲۶تعالی الله! چه کلکست این؟ که همچو مرغکی داناهمی پوید بفرق سر، معاش عالمی دردم
27. ۲۷همه راز فلک پیدا، از آن خاموشی پی کردههمه کار جهان مضبوط، از آن نی پارۀ ملهم
28. ۲۸دوشق از بهر آن آمد زبان او که تا بخشدیکی مردوستانرا نوش و دیگر دشمنان راسم
29. ۲۹برد زوپشت دشمن کسر چون جزما دهد نوکشلب امّید را فتح و کنار آرزو راضم
30. ۳۰بپاسخ دادن سائل صربر او چنان دلکشکه در یک پرده برسازی مجاور گشته زیروبم
31. ۳۱جهان صدرا که داند کرد جز دریا چون تو ؟بناهایی چنین زیبا، عماراتی چنین معظم
32. ۳۲چو رای عالم آرایت، نهادش روشن و عالیچو حزم پای برجایت، اساسش ثابت ومحکم
33. ۳۳از اقبال تو چون کعبه، جهات او همه قبلهزدیدار تو چون جنّت، درو دیوار او خرّم
34. ۳۴خرد بر صورتش عاشق، کرم در ساحتش ساکنزبان از نعمت او قاصر ،سخن ز وصف اومعجم
35. ۳۵همی تا گردش افلاک دارد خلق عالم راگه از او اومید در شادی ، گهی از بیم در ماتم
36. ۳۶در این معمور چندان باد عمر دیرباز توکه گر از مدّت گیتی، نباشد بیش ، نبودکم