1. ۱چو خیل زنگ بیار استند صفّ جدالسپاه روم هزیمت گرفت هم در حال
2. ۲فلک کلاه زر اندود برگرفت از سرجهان بسفت درافکند عنبرین سربال
3. ۳نگاه کردم و دیدم عروس گردون راشده چمان و خرامان بعزم استقبال
4. ۴فرو گذاشته بر عارض منوّر روزذوابۀ شب تار از برای زیب و جمال
5. ۵فروغ داده بگلگونۀ شفق رخسارخضاب کرده کف دست را عروس مثال
6. ۶بفرق سر بر تاجی نهاده از اکلیلبساق پای وی اندر زماه نو خلخال
7. ۷و شاح عقد ثریّا فکنده در گردوننطاق بسته میان را ز عقدهای لآل
8. ۸همی دوید ز پیش آفتاب مشعله دارهمی چمید ز پس عود سوز باد شمال
9. ۹سماک رامح میرفت دور باش بکفشهاب ثاقب میزد میان راه دوال
10. ۱۰بنغمه زهره از پردۀ سپاهان کردروایت غزلی مطلعش برین منوال
11. ۱۱زهی مبارک طالع خهی همایون فالکه روزنامۀ سعدست و منشاء اقبال
12. ۱۲شبی که منزل شادی دروست میلامیلشبی که جام سعادت در اوست مالامال
13. ۱۳شبی که هست ملاقات عقل و روح در اوشبی که زهره و خورشید را دروست وصال
14. ۱۴بخور جانرا بر مجمر سرور بسوزبسان شکّر و عود آمده صواب و محال
15. ۱۵چو حال چرخم از ینسان مشاهدت افتادبنزد عقل شدم بهر کشف این احوال
16. ۱۶چو باز راندم این ماجرا بنزد خردجواب داد مرا گفت : نیست جای سؤال
17. ۱۷معاینه ست شب قدر عقلی و شرعیبخواه حاجت و زین پس ز دور چرخ منال
18. ۱۸بزرگ عیدی سایه فکنددر رمضانکه پیروی کندش عید غرۀ شوّال
19. ۱۹شب است زنگی آبستن سرور و فرحنشسته بهر ولادت برین شکسته سفال
20. ۲۰شب زفاف امام زمانه خواجۀ ماستکه بهر خدست اوخم گرفت پشت هلال
21. ۲۱زحل زگلشن نیلوفری فرود آیدمحفّه داری او را گرش دهند مثال
22. ۲۲برای عزّت خود خواست آفتاب بسیکه از خضاب کسوفش دهند پیک خال
23. ۲۳بدان امید که مشّاطگی کندمه چرخبگونۀ گل گلگونه داد چندین سال
24. ۲۴ز اجتماع سلیمان شرع با بلقیسرواق صرح ممّرد شدست صفّ نعال
25. ۲۵زمانه یابد ازین اتّصال خوب محلستاره گیرد ازین اقتران میمون فال
26. ۲۶چو شد مصوّرم این حال بهر تهنیتشنبد گزیرم ازین چندبیت و صف الحال
27. ۲۷کشیدم از سر اندیشه پای در دامنبمانده عاجز و حیران بدست خواب و ملال
28. ۲۸بفرّ خواجه از املای طبع هم برفوربدیهه نظمی پرداختم چو آب زلال
29. ۲۹زهی سخای تو بر آز تنگ کرده مجالزهی عطای تو بر ما فراخ کرده منال
30. ۳۰پناه سروری و پشت شرع ، رکن الدّینکه هست کلک و بنانمت بیان سحر حلال
31. ۳۱تویی که نام تو نقشست بر نگین خردتویی که رای تو قطب است و سپهر جلال
32. ۳۲معالی تو برون از تصرّف اوهاممکارم تو فزون از توقّع آمال
33. ۳۳نسیم لطف تو گر بر جهان دمد نفسیشوند قابل جانها هیاکل تمثال
34. ۳۴سموم قهر تو حاشا اگر زبانه زندشوند نطفه دگرباره در رحم اطفال
35. ۳۵زفیض طبع تو کردست بحر استمدادو گرنه جود تواش کرده بود استیصال
36. ۳۶دبیر چرخ ز بدو وجود بنوشتستحسود جاه ترا حرز: ماله من وال
37. ۳۷فلک پیاده شتابد بخوابگاه عدماگر دهند ز دیوان هیبت تو مثال
38. ۳۸شود ستاره بپهلو سوی درت غلطانگرش کنند ز درگاهت امرت استعجال
39. ۳۹چو شاخ صدره زجیب سپهر سربزنداگر بنام تو اندر زمین نهند نهال
40. ۴۰کشد چو آب گریبان نامیه در خاکاگر تو گویی شاخ درخت را که مبال
41. ۴۱به ابر کردم تشبیه دست در بارتخرد نفیر برآورد و گفت: به بسگال
42. ۴۲کجا برابر دریای درفشان باشد ؟کسی که خیره همی بیزد آب در غربال
43. ۴۳زهی زمانه زبأس تو گشته مستشعرخهی سپهر زجاه تو کرده استکمال
44. ۴۴فراغتست ترا از وجود هفت و چهارکه هست ذات تو خود عالمی باستقلال
45. ۴۵نشاند عدل تو ناهید شهره را بر گاوفکند سهم تو بر کوه علّت زلزال
46. ۴۶یتیم ماند جگرگوشۀ صدف زسخاتذلیل گشت ز الفاظ تو سلالۀ نال
47. ۴۷هم از مآثر عدل تو بینم این که همیبرآید از دل شیر سپهر قرن غزال
48. ۴۸بدانک خصم تو روزی نشست بر منبرگمان برد که عدیل تو گشت، اینت محال
49. ۴۹خرد گواه منست اندرین که چون عیسینشد بواسطۀ خر بر آسمان دجّال
50. ۵۰هوای عالم مدح تو چون کنم ؟ کآنجاهمی بسوزد سیمرغ فکر را پروبال
51. ۵۱همیشه تا که سویدا بود محلّ حیاتهمیشه تا که دماغست مستقّر خیال
52. ۵۲مباد ماه جلال ترا افول و محاقمباد مهر بقای ترا کسوف و زوال
53. ۵۳خجسته بادت این اتّصال تا جاویدبکام خویش ممتّع بدین ستوده همال
54. ۵۴زبارگاه تو مصروف باد دست فناز روزگار تو مکفوف باد عین کمال