1. ۱خیرمقدم، زکجا پرسمت ای باد شمال ؟کش خرامیدی، چونیّ و چه داری احوال؟
2. ۲ناتوان شکل همی بینم و گرد آلودتدم برافتاده و سست از اثر استعجال
3. ۳از قدوم تو بیا سود دل ما باریتو برآسودی از کلفت حطّ و ترحال
4. ۴مسرعی چون تو سبک پای ندیدم هرگزکه نه آسایش تن دانی و نه رنج کلال
5. ۵تر مزاجیّ وز تخلیط نباشی خالیسبب اینست که بیمار شوی هر سر سال
6. ۶گرچه بر سفت کشی هودج خاتون سخناز تو بی زورتر انصاف ندیدم حمّال
7. ۷زلف معشوقم نیروی تو دادست آریبوی خوش قوّت بیمار دهد در همه حال
8. ۸شعر رکن الدّین دانم چو ترا همره بودمنزلت بود همه ره بسرآب زلال
9. ۹چه دوی گرد گلستان؟ چه روی بر گل و مشک؟خود بروخاک سرکوی وی اندر خود مال
10. ۱۰در سرت عزم تماشای عروسیست مگرکآستین کرده یی از عطر چنین مالامال
11. ۱۱نه عروسی تنها، بلکه جهانی مه رویدوخته نوک قلمشان ز حریری سربال
12. ۱۲جلوه دادند مرا از تتق مشک سیاهدخترانی بصفت غیرت ربّات حجال
13. ۱۳سی و شش حوری سر برزده از پیرهنیهمه سیمین تن و شکر سخن و مشکین خال
14. ۱۴شد گهر ریزروان از چپ و از راست چو بستمردم دیدۀ من با صورش عقد وصال
15. ۱۵دل بنظّاره برین منظره دیده دویدجان خود از پیش همی رفت ره استقبال
16. ۱۶بسرانگشت ادب معجرشان بگشادملعبتان دیدم سرتا قدم از لطف و جمال
17. ۱۷خواهرانی همه بر یک قد و یک اندازهکه سعادت همه از دیدنشان گیرد فال
18. ۱۸نو عروسانی دوشیزه و پاکیزه که بودزهره شان گوی گریبان ومه نو خلخال
19. ۱۹نور تحقیق درفشان ز معانیّ دقیقهمچو خورشید که ایما کند از جرم هلال
20. ۲۰دست ادراک چو یا زید بدیشان فکرتخود چه گویم که چها کردند از غنچ و دلال
21. ۲۱جامه شان ترگشت از بس که نهادم برچشمخود بود آفت خوبان همه از عین کمال
22. ۲۲شادباش ای بسخن قدوه ارباب هنرکه حرامست بجز بر قلمت سحر حلال
23. ۲۳گر تو دعوی داری شعر تو معنی دارستدعوی فضل ترا معنی یارست و همال
24. ۲۴در نگارستان دیدی شکرستان مضمرخط و معنیّ ترا دیدم هم زان منوال
25. ۲۵تا ز انوار ضمیر تو قلاوز نبردبیشخون معانی نرود خیل خیال
26. ۲۶مردم چشم منی، زانکه ترا نادیدههمه عالم بتو می بینم ای خوب خصال
27. ۲۷گر کسی شعر تو بر صورت بی جان خواندجانور گردد از خاصیت او تمثال
28. ۲۸تا فرورفت بگنج سخنت پای نظرمردم چشم غنی گشت ز بس عقد لال
29. ۲۹منزل روح از آنست سواد خط توکه سواد خط تو از شب قدرست مثال
30. ۳۰قلمت می کند احیای شب قدر از آنهمه کامیش بدادست خدای متعال
31. ۳۱گاه بر یک قدم استاده بود چون اوتادگاه در سجده همی گرید همچون ابدال
32. ۳۲لاجرم گشت روان آب ینا بیع حکماز زبان گهر افشان وی انگام مقال
33. ۳۳مدح اگر در خور معنیّ تو می باید گفتپس روا دار گر از عجز شود ناطقه لال
34. ۳۴چون معانیّ تو از حد کمال افزونستمن تجاوز ز حد خویش کنم اینت محال
35. ۳۵شعر من گر بسوی حضرت تو دیر رسیداندرین عذر مرا نیک فراخست مجال
36. ۳۶کز بلندیّ مقام تو چو پرواز گرفتدر هوا سوخته شد مرغ سخن را پر و بال
37. ۳۷هر که او جست مرا، مقصد او مدح تو بودکز پی کسب سعادات کنند استکمال
38. ۳۸عذر تقصیر بتطویل سخن چون خواهم؟کآن مرا رنگ ملالت دهد و بوی ملال
39. ۳۹آمدم با سخنی چند کز آن پر شده امتا کنم سینه تهی با تو ازین حسب الحال
40. ۴۰می دهد دست فلک نعمت اصحاب یمینبگروهی که ندانند یمین را ز شمال
41. ۴۱و آنکه او را ز خری توبره باید بر سرفلکش لعل بدامن دهد و زر بجوال
42. ۴۲بکه نالم ز کسانی که ز فراط طمعبگدایان نگذارند گداییّ و سؤال؟
43. ۴۳نان خود می خورم و مدحتشان می گویمپس هم ایشان را از من طمع افتد بمنال
44. ۴۴با چنین رونق بازار سخن وای برآنکبر سز بیتی یک روز نوشتست که قال
45. ۴۵ای برادر چو فتادیم بدوری که درونیست ممدوحی کز ما بخرد مدح بمال
46. ۴۶خود بیا تا پس از این مدحت خود می گوییمچون ز ممدوح توقّع نبود جود و نوال
47. ۴۷هجو را نیز اگر وقتی تأثیری بوداین زمانش اثری نیست بجز و زور و وبال
48. ۴۸کآنکه بی عرض بود گردهمش صددشنامآنش خوشتر که ستانم من از و یک مثقال