1. ۱ای ز انعام های گوناگونکرده جودت بر اهل فضل اسباغ
2. ۲نیست بر چهرۀ عروس سخنجز ز خطّ مسلسلت اصداغ
3. ۳تا برو موکب تو پی سپردهمه دل روی گشت لالۀ راغ
4. ۴تا که گوید دعای دولت توگشت سوسن همه زبان در باغ
5. ۵سرفرازا ز حال مرکب خویشلاغی آورده ام ظریف و چه لاغ
6. ۶دارم اسبی کش استخوان در پوستهست چون در جوال هیزم تاغ
7. ۷قطرۀ خون از او بصد نشتربر نیارد ز لاغری برّاغ
8. ۸کوب خورده ز پهلویش مهمازسوخته بر سرین او دل داغ
9. ۹خشک ریشش چو شمع تو بر توحشو پشتش فتیله همچو چراغ
10. ۱۰زان گشاده دست مهرۀ پشتشکه عصبهاش سست شد چو کناغ
11. ۱۱موی بروی نرسته جز که نمدپوست بروی نمانده جز که جناغ
12. ۱۲گشته از خرقهای گوناگونپشت ریشش چو کلبۀ صبّاغ
13. ۱۳کرده باکاهلی ز یک منزلخبر نتن متن خویش ابلاغ
14. ۱۴گر بدار الجلود برگذردبگریزد ز گند او دبّاغ
15. ۱۵نیست یک لحظه فارغ و خالیشکم و پشت او ز استفراغ
16. ۱۶تختۀ گردنش کند ایمنمرد را از گرفت و گیر الاغ
17. ۱۷من چو مرهم نشسته بر سر ریشهمچو محدث فراز بیت فراغ
18. ۱۸میروم مفرد و سلیمان واربر سرم صف کشیده باشه وزاغ
19. ۱۹چند باشد نشسته بر مرداربلبل مدحت تو همچو کلاغ
20. ۲۰رحمتی کن که در مقاساتشکیسۀ صبر کرده ام افراغ
21. ۲۱گر زتو مرکبی دگر طلبمکه شدستم عظیم گنده دماغ
22. ۲۲این توقّع زمن بدیع مدارکه شدستم عظیم کنده دماغ