1. ۱چو بخت تیرۀ من روشنی نهاد آغازمرا به حضرت صدر جهان کشید نیاز
2. ۲چو بر جناح سفر پای عزم محکم شدگرفت سوی جناب رفیع او پرواز
3. ۳رهی چو زلف بتان زیر پای آوردمدراز و تیره و دلگیر و پرنشیب و فراز
4. ۴به سمّ مرکب راهی نسو چو بیضۀ مرغز نعل چون دم طاوس کشت و سینۀ باز
5. ۵طمع بر اسب رجاتنک میکشید حزامامل همی زد پهلوی حرص را مهماز
6. ۶بدان امید که چون من رسم به حضرت اوکنم فنون سعادت ز خدمتش احراز
7. ۷چو دولت دو جهانی نهاده روی بدوچو وصیت راه نوردش فتاده در تک و تاز
8. ۸فلک دواسبه همی تاخت بر پیم که: بدارنه همره توام آهسته باش و تیز متاز
9. ۹اجل عنان وجودم گرفته بد صد جایاگر نداشتمی از ثنای خواجه جواز
10. ۱۰خدایگان وزیران نظام ملّت و ملککه هست بندۀ حکمش جهان شعبده باز
11. ۱۱به زیر رایت انصاف اوست آن خطّهکه ماه اوست قصب باف و گرک او خرّاز
12. ۱۲ز امتلا چو قناعت، همی زند آروغز خوان جودوی از بس که خورد معدۀ آز
13. ۱۳اگر نبودی بر چرخ وصمت بیدادبه هیچ وصف نگشتی ز درگهش ممتاز
14. ۱۴جهان پناها! از فرّ دولتت امروزدهان عافیه بازست و چشم فتنه فراز
15. ۱۵مجاهزان امل را همی زده منزلشمایل تو تلقّی کند به صد اعزاز
16. ۱۶ز رشک آنکه فلک سجده میبرد پیشتشدست قامت خصمت دوتا چو بانگ نماز
17. ۱۷چو پسته با همه کس دل نمود گیست ترااز آن بود همه سالت ز خنده لبها باز
18. ۱۸ز افتقار حسود تو هست بر همه کسز بهر قرض درستی دهان گشاده چو گاز
19. ۱۹ضعیف کلک تو الحق چه طرفه جانوریستکه با زبان بریده نگه ندارد راز
20. ۲۰روا بود که بنالد به سان بیمارانکه جان همی دهد آنگه که شد سخن پرداز
21. ۲۱کتاب مسطور از سرگذشت او جزویستکه گشت ساخته از عهد قرن اوّل باز
22. ۲۲سر بریده اش آواز میدهد چونستنگفته اند که: ندهد بریده سر آواز؟
23. ۲۳سرش همیشه ز اندیشه باشد اندر پیشچنان کسی که حدیثی بخاطر آرد باز
24. ۲۴همی فشاند اشک و همی سراید شعرفکنده سر ز تحیّر چو عاشقی سرباز
25. ۲۵ولیک آنگهش از سر برون شود سوداکه در برآورد او را انامل تو بناز
26. ۲۶وجود خصم ترا هیچ حاصلی نبوداگر ز پوست برون آید او به سان پیاز
27. ۲۷اگر حقیقت خواهی حیات دشمن توحقیقتست به صد منزلت فرود مجاز
28. ۲۸فلک ز صبح بپرسید، گفت:روشن کنکه در تن قمر آخر ز عشق کیست گداز
29. ۲۹به خنده صبح اشارت به سمّ اسب تو کردکه من چه دانم؟ می دان تو من نیم غماز
30. ۳۰پریر دست تو با چاکرت و اعنی بحرعتاب کرد که هی خیز و جای واپرداز
31. ۳۱تو کیستی که بدین مایه دستگه که تراستبه روز بخشش گویی من و توایم انباز
32. ۳۲دهان بشست بهفت آب و خاک و توبت کردبدست تو که نگوید چنین سخن ها باز
33. ۳۳اگرچه هست درین باب حق بدست کفتبه انتقام چون اویی تو دست کینه میاز
34. ۳۴بر آب چشمش رحمت کن و مبر آبشکه گفته اند: نکویی کن و به آب انداز
35. ۳۵خدایگانا آنم که صبح خاطر منبر آفتاب بخندد چو مردم طنّاز
36. ۳۶فلک ز شرم پر تیر درنهد هرگهکه نوک خامۀ بنده شود مدیح طراز
37. ۳۷ز رقص درشکند سقف این نوا خانهچو جفت ساز کنم کلک خویش را بر ساز
38. ۳۸مرا زمانه به صدر تو وعده ها دادستکنون گهست که آن وعده را کنی انجاز
39. ۳۹عزیز مصر وجودی بضاعت مزجاةز ما قبول کن وکیلمان تمام بساز
40. ۴۰چو مطرح ارچه که افکنده ایم و پی سپریمبه پشتی تو چو مسند شویم سینه فراز
41. ۴۱مرا به شعر مجرّد مدان از آنکه جز اینعروس طبع مرا هست چندگونه جهاز
42. ۴۲ز گفتۀ قدما بیتی از رهی بشنوکه هست تضمین بر آستین شعر طراز
43. ۴۳ادب مگیر و فصاحت مگیر و شعر مگیرنه من غریبم و تو صاحب غریب نواز
44. ۴۴نبود مدح تو، این حسب حال خادم بوداساس مدح ترا باش تا نهم آغاز
45. ۴۵خجسته باد مرا خواجه تاشی اقبالبی من آنکه رسیدم به درگه تو فراز
46. ۴۶دعای شعر برین اختصار خواهم کردکه سنتیست پسندیده در سخن، ایجاز
47. ۴۷دگر چه خواهم؟ کاسباب تو چنان دیدمکه هیچ باقی از آن نیست، جز عمر دراز