长亭怨慢 — شکوهٔ کوشکِ دراز (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1رفته‌رفته کرکِ خوش‌بوی بید از سرِ شاخه‌ها همه پراکنده شده.•渐吹尽、枝头香絮。
2. 2همه جا خانهٔ مردم است، با درهایی در سبزیِ ژرف.•是处人家，绿深门户。
3. 3کرانه‌های دور پیچ‌وتاب می‌خورند و بادبان‌های شامگاه آشفته به کجا می‌روند؟•远浦萦回，暮帆零乱向何许。
4. 4آدم‌های بسیاری دیده؛ اما چه کسی همانندِ درختِ کوشکِ دراز است؟•阅人多矣，谁得似、长亭树。
5. 5درخت اگر احساسی داشت، نمی‌توانست چنین سبز بماند.•树若有情时，不会得、青青如此。
6. 6شامگاه است.•日暮。
7. 7به شهرِ بلند می‌نگرم و نمی‌بینمش؛ تنها کوه‌های آشفتهٔ بی‌شمار پیداست.•望高城不见，只见乱山无数。
8. 8وِی رفت؛ چگونه سفارشِ یوهوان را فراموش کند؟•韦郎去也，怎忘得、玉环分付。
9. 9نخست اینکه: زود، زود بازگرد، مبادا کاسبرگ‌های سرخ بی‌صاحب بمانند.•第一是、早早归来，怕红萼、无人为主。
10. 10گیرم قیچیِ تیزِ بینگ‌جو را هم داشته باشم، هزار رشتهٔ اندوهِ جدایی را نمی‌توان برید.•算空有并刀，难翦离愁千缕。