وَلَقَدْ رَحَلْتُ إلَيكُمُ عِيدِيّة ً

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1به سوی شما شتر عیدی‌ای را کوچاندم که به بچه‌های سقط‌شده توجه ندارند.•وَلَقَدْ رَحَلْتُ إلَيكُمُ عِيدِيّةً ⁎ لا يرعوينَ إلى جنينٍ مجهض
2. 2از نقوای حفیر شامگاه فرود آمدند، با شتران سبک‌بار و چرخان در لوی اشیقر.•أصْبَحْنَ مِنْ نَقَوَى حَفِيرٍ دُلَّحاً ⁎ بلوى أشيقرَ جائلاتِ الأعرضِ
3. 3از سماوه نشانه‌ای را پشت سر نهادند، با چشمه‌هایی دور و دورتاز.•وَلَقَدْ عَلَوْنَ مِنَ السّماوَةِ مَعلَماً ⁎ خلجاً مواردهُ بعيدَ المركضِ
4. 4و چون راهنمایان به ناشناخته‌ها خطر کردند، پنج شب پیوسته راندند.•وَإذا الأدِلّةُ خاطَرُوا مَجْهُولَهَا ⁎ مشقوا لياليَ خمسها المستوفضِ
5. 5شب را می‌رفتند و چون فرود آمدند، خیمه در جایی که پایین نیامد بر پا شد.•يسرونَ ليلهمُ فلما غوروا ⁎ خَفقٌ الخِباءُ بمَنْزِلٍ لمْ يُخْفَضِ
6. 6کمان‌های قسی را از سراء ستون خیمه ساختند، و هر شمشیر سپید و نقره‌پوش در نیام.•جَعَلُوا القِسّيِي مِنَ السَّرَاء عِمادَهُ ⁎ وَبكلّ أبيَضَ في الغِمادِ مُفَضَّضِ
7. 7و چون پنج‌روزه از صلصل نزدیک شدند، بامداد به دومه رسیدند، در حالی که سنگ‌ها هنوز گرم نشده بود.•وَإذا قَربْنَ خَوَامِساً منْ صَلْصَلٍ ⁎ صَبّحْنَ دُومَةَ وَالحَصَى لم يَرْمَضِ
8. 8من قصد خلیفه کرده‌ام تا دیدارش کنم و او را شایستهٔ دیدار و درخواست خود می‌بینم.•إنّي لمُعْتَمِدُ الخَلِيفَةِ زَائِراً ⁎ وَأرَاهُ أهْلَ زِيارَتي وَتَعَرّضِي
9. 9پاک‌دل چون کسی نیست که دلش بیمار است؛ من پیرو او هستم و دلم بیمار نیست.•ليسَ البريُّ كمنْ يمرضُ قلبهُ ⁎ فَأنَا المُشايِعُ، قَلْبُهُ لمْ يَمرَضِ
10. 10به توانگری خلیفه اطمینان کردم؛ دریاها به آبگیرهای کم‌آب نمی‌مانند.•فوَثَقتُ، ما سَلِمَ الخَليفَةُ، بالغنى ⁎ ليسَ البحورُ إلى الثمادِ البرضِ
11. 11دریایی که سطل‌های بخشش برایش لبریز است و دریاهای لبریز به سوی او روانند.•بَحْرٌ تَفِيضُ لَهُ سِجَالٌ بالنّدىَ ⁎ وَإلَيْهِ جَارِيَةٌ البُحُورِ الفُيَّضِ
12. 12پروردگارت نیکی وامت را پاداش دهد که او نیکویاور و گشاده‌دست در وام‌پذیری است.•يَجْزِيكَ رُبُّكَ حُسْنَ قَرْضِكَ إنّهُ ⁎ حَسَنُ المَعونَة، وَاسِعُ المُتَقَرَّضِ
13. 13خدا مقدر کرد که خلیفه شوی، بهترین آفریدگان، و تو را پسندید آن که می‌پسندد.•و اللهُ قدرَ أنْ تكونَ خليفةً ⁎ خَيرَ البَرِيّةِ، وَارتَضَاكَ المُرْتَصِي
14. 14ای پسر دلاوران، که اعیاصش در دشت پهناور گرد آمدند.•يا ابنَ الفَوَارِعِ، وَالتَقَتْ أعياصُهُ ⁎ لفا بمتسعِ البطاحِ الأعرضِ
15. 15پروردگارت از بخشش بزرگ خود پادشاهی‌ای به تو داد که بندهای نیزه‌اش نشکسته است.•أعطاكَ ربكَ منْ جظيلِ عطائهِ ⁎ مُلْكاً كُعُوبُ قَنَاتِهِ لمْ تُرْفَضِ
16. 16آیا مرا بازمی‌دارد که به ستمگری بگویم: اگر یار نزدیکی، پس تلخی بچش؟•هلْ يزجرني أنْ أقولَ لظالمٍ ⁎ إنْ كُنْتَ صَاحِبَ خُلّةٍ فتَحَمّضِ
17. 17و چون امیه نسب‌هایش را شمرد، تو برگزیده‌ترین از ناب‌ترین و خالص‌ترین بودی.•و إذا أميةُ حصلتْ أنسابها ⁎ كنتَ المجانِ منَ الصريحِ الأمخضِ