ما بَالُ جَهْلِكَ بَعدَ الحِلمِ وَالدِّينِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چرا پس از بردباری و دین، دوباره نادانی تو برگشته است، حال آن که پیری تو را فرا گرفته و وقتش نیست؟•ما بَالُ جَهْلِكَ بَعدَ الحِلمِ وَالدِّينِ ⁎ وَقَدْ عَلاكَ مَشِيبٌ حِينَ لا حِينَ
2. 2زیبارویان را وصالی است که آن را نمی‌برم، هرچند وعده‌هایشان پیمان‌شکنی و دورنگی است.•للغَانِيَاتِ وِصَالٌ لَسْتُ قَاطِعَهُ ⁎ عَلى مَوَاعِدَ مِنْ خُلفٍ وَتَلْوِينِ
3. 3من از باورکردن سخن‌چینان دربارهٔ خودمان می‌ترسم، یا از آن که گمراهی به جدایی بگوید: برو.•إنّي لأرْهَبُ تَصْدِيقَ الوُشَاةِ بِنَا ⁎ أوْ أنْ يَقُولَ غَوِيُّ للنّوَى بِيني
4. 4چه چیز تو را از سرایی برمی‌انگیزد که بادهای تند و گوناگون هر بامداد بر آن می‌وزند؟•ماذا يهيجكَ منْ دارٍ تباكرها ⁎ أرواحُ مخترقٍ هوجُ الأفانين
5. 5آیا جز گودال دور خیمه که دگرگون شده، یا جز ماده‌کبوتر خاکستری میان سنگ‌ها، چیزی در خانه‌هایشان هست؟•هلْ غيرُ نؤيٍ محيلٍ في منازلهمْ ⁎ أو غيرُ أورقَ بينَ المثلِ الجونِ
6. 6گاوان وحشی خالدار با شکوه در آن راه می‌روند، مانند هیربدانی که به کلیسای زُون حج می‌کنند.•يمشي بها البقرُ الموسيُّ أكرمهُ ⁎ مَشْيَ الهزَابِذِ حَجّوا بِيعةِ الزُّونِ
7. 7مجاشع نِی‌های میان‌تهی است که شکستگاه‌هایشان تهی است، دل‌هایشان از بردباری و دین خالی است.•مُجاشِعٌ قَصَبٌ جُوفٌ مَكَاسِرُهُ ⁎ صِفْرُ القُلُوبِ منَ الأحلامِ وَالدِّينِ
8. 8پس از همسایه‌شان ریش‌های خود را می‌افشانند؛ خدا در آن ریش‌ها برکت ندهد.•ينفشونَ لحاهمْ بعدَ جارهمُ ⁎ لا بَارَكَ الله في تِلْكَ العَثَانِينِ
9. 9قریش گفت، و همسایگان را حرمتی است: حواری کجاست، ای تف‌ریخته‌شدهٔ اسبان!•قالَتْ قُرَيشٌ، وَللجيرَانِ مَحْرَمةٌ: ⁎ أينَ الحَوَارِيُّ يا فَيْشَ البَرَاذِينِ
10. 10به حق یربوع را می‌خوانم و جایی مرا بالا می‌برد که دست‌های مالک از من کوتاه است.•بِالحَقّ أنْدُبُ يَرْبوعاً وَتَرْفَعُني ⁎ بحيثُ تقصرُ أيدي مالكٍ دوني
11. 11تا زنده‌ام، از نادانی گمراهان که پشت سرم هستند هراسی نداشته باشید؛ مرا و ایشان را رها کنید.•لا ترهبنَّ ورائي ما حييتُ لكمْ ⁎ جهلَ الغواةِ وخلوهمْ وخلوني
12. 12اگر در طهیه خرد بود، در برابر آنچه من به سویش تیر می‌انداختم و او به سوی من، معترض نمی‌شدند.•لَوْ في طُهَيّةَ أحْلامٌ لَمَا اعتَرَضُوا ⁎ دونَ الذي كنتُ أرميهِ ويرميني
13. 13ما کسانی هستیم که در روز ذی نجب رسیدیم، و اسبان چنان می‌تاختند که گرگان.•نحنُ الذينَ لحقنا يومَ ذي نجبٍ ⁎ وَالخَيْلُ ضَابِعَةٌ مثلُ السّرَاحينِ
14. 14طهیه شب را چون دیوانه‌ای در بند به صبح رساند، که آهسته و بی‌بند می‌رفت.•أمستْ طهيةُ كالمجنونِ في قرنٍ ⁎ و كانَ يمشي بطيئاً غيرَ مقرونِ
15. 15نزد من پزشکی هست و داغگاه‌هایش را نگه می‌دارم؛ طهیه را از بیماری دیوانگان داغ می‌نهد.•عندي طبيبٌ وقد أحمي مواسمهُ ⁎ يَكوي طُهَيّةَ مِنْ داء المَجَانِينِ
16. 16عقبه را چه شده که خضّاف است و مرا عیب می‌گیرد؟ ای بسا مرد فتق‌دار و ناتوان از میثا.•مَا بَالُ عُقْبَةَ خَضّافاً يُعَيّبُني ⁎ يا ربَّ آدرَ منْ ميثاَ مأفونِ
17. 17ای عقبه، من از قومی‌ام که بر تو نعمت و فضلی دارند که منتی بر آن نیست.•يا عقبَ إني منَ القومِ الذينَ لهمْ ⁎ نعمى عليكَ وفضلٌ غيرُ ممنونِ