رسمِ دارٍ وقفتُ في طَلَلِهْ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1نشان دیاری که بر ویرانه‌هایش ایستادم، نزدیک بود بامدادان از بزرگی آن بمیرم.•رسمِ دارٍ وقفتُ في طَلَلِهْ ⁎ كدتُ أقضي، الغداةَ من جللهِ
2. 2وحشتناک و تهی که هیچ‌کس را در آن نمی‌بینی، باد خاک متعادل را می‌بافد.•مُوحِشاً، ما ترى به أحَداً ⁎ تنتسجُ الريحُ تربَ معتدلهِ
3. 3و افتاده‌ای از ثمام می‌بینی که مارهای خزنده در تیغه‌هایش‌اند.•وصريعاً منَ الثمام ترى ⁎ عارماتِ المدبِّ في أسلهِ
4. 4میان علیاء و ابش، پیش از من، و غمیم که به کوهش می‌رسد.•بينَ علياءَ وابشٍ، قبلي ⁎ فالغميمُ الذي إلى جبلهِ
5. 5در سرای ام حسین ایستاده‌ام، از بامداد روز تا شامگاه.•واقفاً في ديارٍ أمّ حسينٍ ⁎ من ضُحَى يومه إلى أُصُلِه
6. 6ای دوست من، ام حسین آنگاه که همنشینان به علل او نزدیک می‌شوند...•يا خليليّ، إن أُمّ حسينٍ ⁎ حين يدنو الضجيجُ منَ عللهِ
7. 7باغی است دارای حنوه و خزامی، که بهار از سبل‌هایش در آن بخشنده بود.•روضةٌ ذاتُ حَنوةٍ وخُزَامَى ⁎ جادَ فيها الربيعُ من سبلهِ
8. 8در حالی که آنان با هم در اراک بودند، سواری بر شتر خود پدیدار شد.•بينَما هُنّ بالأراكِ معاً ⁎ إذ بدا راكبٌ على جَمَلِه
9. 9خمیدند و به او گفتند: او را در منزلش گرامی بدار، که حیات باد.•فتأطرنَ، ثمّ قلنَ لها ⁎ أكرِمِيهِ، حُيّيتِ، في نُزُلِه
10. 10پس در نعمت ماندیم و تکیه زدیم و از کوزه‌های آن حلال نوشیدیم.•فَظَلِلْنا بنعمةٍ، واتّكأنا ⁎ وشربنا الحلالَ منْ قللهِ
11. 11من سخن را از برادری که از او آزاری نمی‌ترسم نیز نگه می‌دارم.•قد أصونُ الحديثَ دونَ أخٍ ⁎ لا أخافُ الأذاةَ من قِبَلِه
12. 12نه از کینه و نه از پرهیز، جز آنکه از ترسش بازایستادم.•غيرَ ما بغضةٍ، ولا لاجتنابٍ ⁎ غيرَ أني ألتُ من وجلهِ
13. 13و دوستی که با او صفا کردم و پسندیده بود، و دوستی که از ملال او جدا شدم.•وخليلٍ، صافيتُ مرضياً ⁎ وخليلٍ، فارقتُ منِ مللهِ