1. ۱سکندر که صیتش جهان را گرفتبسیط زمین و زمان را گرفت
2. ۲چو گرد جهان گشتن آغاز کردبه کشورگشایی سفر ساز کرد
3. ۳ز دیدار او مادرش ماند بازبر او گشت ایام دوری دراز
4. ۴تراشید مشکین رقم خامه ایخراشید مشحون به غم نامه ای
5. ۵سر نامه نام خداوند پاکفرحبخش دلهای اندوهناک
6. ۶فرازنده افسر سرکشانفروزنده طلعت مهوشان
7. ۷به صبح آور شام هر شب نشینحرارت بر هر دل آتشین
8. ۸وز آن پس ز مادر هزاران سپاسبر اسکندر آن بنده حق شناس
9. ۹ضعیفی به تأیید یزدان قویرسوم کرم را ز رایش نوی
10. ۱۰به اعزاز ایزد عزیز جهانبه تعلیم او واقف هر نهان
11. ۱۱به خود پست وز لطف او سربلندبه خود نیست وز هستیش بهره مند
12. ۱۲بر او باد کز حد خود نگذردبه جز راه اهل خرد نسپرد
13. ۱۳به جز حکمت مرد آگاه نیستکه بیرون ز حکم خرد راه نیست
14. ۱۴خیال بزرگی به خود گو مبندکه بر خاک خواری فتد خودپسند
15. ۱۵به چشم خود آن به که باشد ذلیلکه هست این صفت بر عزیزی دلیل
16. ۱۶چرا دل نهد کس بر آن ملک و مالکه خواهد گرفتن به زودی زوال
17. ۱۷سوی خویش گو بخل را ره مدهکه دست گشاده ست از بسته به
18. ۱۸کف بسته مشت است و آید درشتز دارنده بر روی خواهنده مشت
19. ۱۹دل اهل حاجت جراحت بودبراو دست بگشاده راحت بود
20. ۲۰مکن عجب را گو به دل آشیانکه دین را گزند است و جان را زیان
21. ۲۱بود روز اقبال را عجب شبز اقبالیان عجب باشد عجب
22. ۲۲بسا مرد کو دم ز تدبیر زدولی بر خود از عجب خود تیر زد