1. ۱جوانی به بر جامه خسرویرخش نسخه خامه مانوی
2. ۲همی شد ز خواب سحر خاستهپی عیدگه رفتن آراسته
3. ۳ز آغاز چون صبح دولت نویدبپوشید دراعه ای بس سفید
4. ۴به بالای دراعه صبح رنگزمرد قبایی به بر کرد تنگ
5. ۵چو ماه از شفق کرد بر خود تمامفراز قبا حله لعل فام
6. ۶ز آیینه دار آنگه آیینه جستکز آیینه شد کار خودبین درست
7. ۷بدانسان خوش آمد جمال خودشکه پر شد ضمیر از خیال خودش
8. ۸به خود گفت من شاه و شهزاده امز شهزادگان نادر افتاده ام
9. ۹ز مه تا به ماهی که باشد چو منسزاوار شاهی که باشد چو من
10. ۱۰بگفت این و بر بارگی شد سوارسپاه از قفایش هزاران هزار
11. ۱۱قدم نانهاده به میدان عیدشد از لغزش رخش قربان عید
12. ۱۲به جانش خدنگ هلاک اوفتادز تیری که خود زد به خاک اوفتاد
13. ۱۳خوش آن کس که بینایی از سر گرفتنظر همچو دیده ز خود برگرفت
14. ۱۴همه نیک را دید و بد را ندیدبد و نیک بگذار خود را ندید
15. ۱۵بیا ساقیا آن بلورینه جامکه از روشنی باشد آیینه فام
16. ۱۶بده تا علی رغم هر خودنمانماید خرد عیب ما را به ما
17. ۱۷بیا مطربا در نوا مو شکافوز آن مو که بشکافتی پرده باف
18. ۱۸که تا پرده بر چشم خود گستریمچو خودبین حریفان به خود ننگریم