1. ۱آن رفته ز قید عقل بیرونکامد روزی به سوی مجنون
2. ۲وز لیلی و عقد او خبر گفتوان شیفته را ز نو برآشفت
3. ۳می خواست ز تار مهربافیآن زخم گذشته را تلافی
4. ۴چون یافت خبر ز مردن شویآورد به سوی کوه و در روی
5. ۵وان گم شده را بجست بسیارچون یافت نشانش آخر کار
6. ۶گفتا که مرا بشارتی هستگویم به تو گر اشارتی هست
7. ۷خاری که فتاده در رهت بودضربت زن جان آگهت بود
8. ۸باد اجلش ز راه برداشتوز وی اثری به راه نگذاشت
9. ۹یعنی زیبا جوان دامادزد گام برون ازین غم آباد
10. ۱۰درد سر خویشتن برون بردزین منزل و عمر با تو بسپرد
11. ۱۱مجنون ز حدیث مردن اووز قصه جان سپردن او
12. ۱۲بر خود پیچید و زار بگریستچون ابر به نوبهار بگریست
13. ۱۳چندان بگریست کان خبرگویاز موجب گریه شد خبرجوی
14. ۱۴گفت ای به میان عاشقان شاهزاسرار نهان عشق آگاه
15. ۱۵چون قصه عقد او شنیدیاز غصه لباس جان دریدی
16. ۱۶از هر مژه سیل خون فشاندیوز چشم زمانه خون چکاندی
17. ۱۷و امروز که ذکر مردنش رفتوافسانه جان سپردنش رفت
18. ۱۸هم گریه زار برگرفتیوین نوحه گری ز سر گرفتی
19. ۱۹با یکدگر این دو حال چون استکز دانش عقل من برون است
20. ۲۰گفتا کان روز گریه زان بودکان عقد مرا گزند جان بود
21. ۲۱آن کز غم جان سرشک نگشادسنگی باشد نه آدمیزد
22. ۲۲وامروز سرشک ازان فشانمکافتاد آتش درون جانم
23. ۲۳کان کو تنها نه سیم و زر باختهر نقد که داشت جمله درباخت
24. ۲۴دل از همه طاق جفت او شدمرغ گل نوشگفت او شد
25. ۲۵همخانه و همسرای او بودروشن نظر از لقای او بود
26. ۲۶محروم ز وصلش اینچنین مردجان از غم عشقش اینچنین برد
27. ۲۷من خسته جگر که با دل تنگدورم ز درش هزار فرسنگ
28. ۲۸گردم هر روز در دیاریباشم هر شب به کنج غاری
29. ۲۹پیوستن ما به هم خیال استنزدیکی ما به هم محال است
30. ۳۰جز اینکه مقیم یک جهانیمدر دایره یک آسمانیم
31. ۳۱ساییم به روی یک زمین پایداریم درون یک زمان جای
32. ۳۲دانی که چگونه زار میرمبر بستر هجر خوار میرم
33. ۳۳در چشم من است آنکه روزیسر بر زندم ز سینه سوزی
34. ۳۴مهجور ز یار و دور از اغیارافتم به میان خاره و خار
35. ۳۵جز آهوی دشت همدمی نهغیر از دد و دام محرمی نه
36. ۳۶در حسرت آن غزال سرمستاز جیب هوس برون کنم دست
37. ۳۷آهویی را کشم در آغوشهویی زنم و ز من رود هوش
38. ۳۸جان همره هوش رخت بنددبر مردن من زمانه خندد
39. ۳۹از مرقد آهوان به زورمآرند به خوابگاه گورم
40. ۴۰زان آهوی شوخ در غرامتمن باشم و گور تا قیامت
41. ۴۱آن را که بود رهی چنین پیشجان و دلی از غم چنین ریش
42. ۴۲چون رفتن دشمنان کند یادحاشا که ز مرگشان شود شاد
43. ۴۳رنجی که به خود نمی پسندمچون بر دگری رسد چه خندم
44. ۴۴این چرخ ستمگر جفاکوشکی نوبت کس کند فراموش
45. ۴۵دی کرد به زخم دشمن آهنگفردا به سبوی من زند سنگ
46. ۴۶شاد از غم کس نزیستن بهبر محنت خود گریستن به
47. ۴۷دانا که بود درین غم آبادآن کز غم کس نمی شود شاد
48. ۴۸این گفت و به خیر باد برخاستوز محنت راه عذر او خواست
49. ۴۹آن سوی قبیله بارگی راندوین با دد و دام خود به جا ماند