1. ۱نیرنگ زن بیاض این رازصورتگری اینچنین کند ساز
2. ۲کان کعبه بی نظیر منظرچون صورت چین بدیع پیکر
3. ۳یعنی لیلی مه حصاریبرج قمر از رخش عماری
4. ۴با شوهر خود چو سرکشی کردپاداش خوشیش ناخوشی کرد
5. ۵بر درج امل نداد دستشوز برج امید پر شکستش
6. ۶با وی ورق مراد نگشادسر بر خط انقیاد ننهاد
7. ۷مسکین زین غم ز پا درافتادبیمار به روی بستر افتاد
8. ۸آن وصل بلای جان او شدسود اندیشی زیان او شد
9. ۹وصلی که در آن نه یار یار استبر عاشق ازان هزار بار است
10. ۱۰از دور بهشت عدن دیدنمیوه ز ریاض او نچیدن
11. ۱۱بر دوزخیان عیش ناخوشباشد بتر از عذاب آتش
12. ۱۲می بود ز خاطر غم اندیشبیماری او زمان زمان بیش
13. ۱۳از تاب تبش که بود سوزانشد رشته نبض او فروزان
14. ۱۴زان گونه که نبض گیر را دستچون نبض ز نبض او همی جست
15. ۱۵انگشت به نبضش ار نهادیچون شمع آتش در آن فتادی
16. ۱۶آمد به سرش طبیب دانابر بردن رنج ها توانا
17. ۱۷بر صحت او دلیل می جستقاروره چو دید دست ازو شست
18. ۱۸گلنار فسرده برگ گشتشقاروره دلیل مرگ گشتش
19. ۱۹چون یک دو سه روز بود رنجهمسکین به شکنج این شکنجه
20. ۲۰ناگاه عنایت ازل دستبگشاد بر او شکنجه بشکست
21. ۲۱از کشمکش نفس رهاندشوز تنگی این قفس جهاندش
22. ۲۲شد مرغش ازین مخیم خاکپروازکنان به عالم پاک
23. ۲۳جان داد به درد و جاودان زیستآن کو ندهد به درد جان کیست
24. ۲۴جانی که به درد برنیایددر قالب مرد درنیاید
25. ۲۵باشی به جهان به درد یکچندوز وی ببری به درد پیوند
26. ۲۶در بودن درد و در سفر دردآوخ ز جهان درد بر درد
27. ۲۷زین درد کسی کنار گیردکو پیشترک ز مرگ میرد
28. ۲۸زین مکمن درد خیز برخیززین دشمن پر ستیز بگریز
29. ۲۹این رومی صبح و زنگی شامطرارانند شوخ و خودکام
30. ۳۰آنت به درست زر فریبدوینت به کف گهر فریبد
31. ۳۱تا گنج ابد ز تو ستاننددر رنج مؤبدت نشانند
32. ۳۲هان تا نخوری فریب ایشانمغرور به زین و زیب ایشان
33. ۳۳لیلی که ز درد و داغ مجنونمی داشت دلی چو غنچه پر خون
34. ۳۴از مردن شو بهانه بر ساختوز خون دل خویشتن بپرداخت
35. ۳۵آهی که به سینه اش گره بوددر خرمن صبر شعله نه بود
36. ۳۶در ماتم شو ز سینه بگشادواندوه نهان به باد بر داد
37. ۳۷در گریه چو دوست دوست گفتیدرها به فراق دوست سفتی
38. ۳۸زان دوست غرض نه شوهرش بودبا خویش خیال دیگرش بود
39. ۳۹عمری به لباس سوگواریبنشست به رسم عده داری
40. ۴۰شب بستر غم فکنده می داشتتا روز به گریه زنده می داشت
41. ۴۱در روز به درد و سوز می بودبا آه جهان فروز می بود
42. ۴۲عشقش به درونه داشت خانهشد ماتم شوهرش بهانه
43. ۴۳عمری به دراز گریه و آهمی کرد و زبان خلق کوتاه