1. ۱نی باد و ز باد گرم روترنی سیل و ز سیل تیزدوتر
2. ۲ننهاده هنوز چشم بر همپیوست چو کعبه رو به زمزم
3. ۳دامن ز غبار ره برافشانداشتر به کنار چشمه خواباند
4. ۴چون خضر به چشمه سار پیوستخورد آبی و خضروار بنشست
5. ۵لیلی گفتش که از کجاییکاید ز تو بوی آشنایی
6. ۶گفتا که ز خاک پاک نجدمکحل بصر است خاک نجدم
7. ۷زان خاک سرشته شد گل منزان گل شگفد چو گل دل من
8. ۸لیلی گفتا که تلخکامیمجنون لقبی و قیس نامی
9. ۹سرگشته در آن دیار گرددغمدیده و سوگوار گردد
10. ۱۰هیچت به وی آشناییی هستامکان زبان گشاییی هست
11. ۱۱گفتا بلی آشنای اویمسر در کنف وفای اویم
12. ۱۲بسته کمرم به دوستداریشبگشاده زبان به غمگساریش
13. ۱۳هر جا باشم دعاش گویمتسکین دل از خداش جویم
14. ۱۴لیلی گفتا که در چه کار استگفتا که ز درد عشق زار است
15. ۱۵همواره ز مردمان رمیدهبا وحش رمیده آرمیده
16. ۱۶گه قافیه خوان فراز سنگیسنگ از جگرش گرفته رنگی
17. ۱۷گه زمزمه گو به کنج غاریبر چهره او غم غباری
18. ۱۸لیلی گفتا که ای خردمنددانی که به عشق کیست در بند
19. ۱۹گفتا آری به یاد لیلیهر دم راند ز دیده سیلی
20. ۲۰لیلی جویان به پای خیزدلیلی گویان سرشک ریزد
21. ۲۱از هر چه نهد فلک به خوانشاین نام بود غذای جانش
22. ۲۲او را به زبان همین رود نامواو را ز زبان همین بود کام
23. ۲۳لیلی ز مژه سرشک خون ریختو اسرار نهان ز دل برون ریخت
24. ۲۴گفتا که منم مراد جانشوان نام من است بر زبانش
25. ۲۵از درد من است سینه اش داغوز یاد من است خاطرش باغ
26. ۲۶سرمایه سوز او منم منروشن کن روز او منم من
27. ۲۷من نیز به جان خراب اویمبر آتش غم کباب اویم
28. ۲۸واو بی خبر از خرابی منغافل ز جگرکبابی من
29. ۲۹جانم به فدات اگر توانیکز من خبری به وی رسانی
30. ۳۰درجی دارم به خون نوشتهبیرون و درون به خون سرشته
31. ۳۱خواهم ببری ز روی یاریآن را و به دست او سپاری
32. ۳۲آیین وفا گری کنی سازوآری سوی من جواب آن باز
33. ۳۳دردی ببری و داغی آریشمعی بدهی چراغی آری
34. ۳۴برخاست به پای آن جوانمردکای مجنون را دل از تو پر درد
35. ۳۵منت دارم به جان بکوشمکالای تو را به جان فروشم
36. ۳۶هر حرفی ازان به چشم مجنونجانیست به قدر بلکه افزون
37. ۳۷لطفی به ازین همی ندانمکین ملطفه را به وی رسانم
38. ۳۸شد لیلی را درون ز غم شادوان نامه ز جیب خویش بگشاد
39. ۳۹پیچید در آن به آرزوییبرگ کاهی و تار مویی
40. ۴۰یعنی زان روز کز تو فردمچون مو زارم چو کاه زردم
41. ۴۱وانگاه آن را به نامه بر دادبا دلبر نامور فرستاد
42. ۴۲چون نامه بر آن گرفته برجستبر ناقه رهنورد بنشست
43. ۴۳شد راحله تاز راه مجنونمایل به قرارگاه مجنون
44. ۴۴آنجا چو رسید بی کم و کاستبسیار دوید از چپ و راست
45. ۴۵از وی اثری نیافت آنجازین غم جگرش شکافت آنجا
46. ۴۶زد گام به سایه گاه سنگیکاساید ازان طلب درنگی
47. ۴۷دیدش که چو مستی اوفتادهدستور خرد ز دست داده
48. ۴۸در خواب نه لیک چشم بستهبیدار ولی ز خویش رسته
49. ۴۹جسمش اینجا و جان دگر جایپیدا اینجا نهادن گر جای
50. ۵۰از گردش ماه و مهر بیرونوز دایره سپهر بیرون
51. ۵۱از دعوی عاشقی بریدهوز معشوقی عنان کشیده
52. ۵۲مستغرق بحر عشق گشتهوز هر چه نه عشق در گذشته
53. ۵۳قاصد هر چند حیله انگیختتا بود که به وی تواند آمیخت
54. ۵۴آن حیله نداشت هیچ سودشاز بانگ بلند آزمودش
55. ۵۵برداشت چو حادیان نواییدر کوه فکند ازان صدایی
56. ۵۶لیلی گویان حدی همی کردوان دلشده را ندا همی کرد
57. ۵۷کرد آن اثری در او سرانجاموآمد به خود از سماع آن نام
58. ۵۸گفتا تو کیی و این چه نام استزین نام مراد تو کدام است
59. ۵۹گفتا که منم رسول لیلیخاص نظر قبول لیلی
60. ۶۰لیلی که بود انیس جانتبینایی چشم خونفشانت
61. ۶۱گفتا که ره ادب نجستهوز مشک و گلاب لب نشسته
62. ۶۲هر دم به زبان چه آری این نامگستاخ چرا شماری این نام
63. ۶۳زد لاف که من زبان اویمگویا شده ترجمان اویم
64. ۶۴اینک به کف نیازم اکنوناز وی رقمی چو در مکنون
65. ۶۵خیز و بستان که نامه اوستیک رشح ز نوک خامه اوست
66. ۶۶مجنون چو شنید نام نامهپا ساخت ز فرق سر چو خامه
67. ۶۷پیشش ز سر نیاز بنشستوان حرف وفا گرفتش از دست
68. ۶۸چون بر سر نامه نام او دیدبوسید و به چشم خویش مالید
69. ۶۹زد نکهت وصل بر دماغشبنشاند نسیم آن چراغش
70. ۷۰افتاد ز عقل و هوش رفتهخاصیت چشم و گوش رفته
71. ۷۱آمد چو ز بی خودی به خود بازاین نغمه شوق کرد آغاز
72. ۷۲کین نامه ز غنچه مراد استزو در دل تنگ صد گشاد است
73. ۷۳از خوان وفاست یک نوالهگشته به من گدا حواله
74. ۷۴سربسته چو ناف مشکبار استگویی که ز چین زلف یار است
75. ۷۵تعویذ دل رمیدگان استطومار بلاکشیدگان است
76. ۷۶حرزیست به بازوی ارادتمرقوم به خامه سعادت
77. ۷۷وان دم که گشاد نامه را سرسر برزد ازو نوای دیگر
78. ۷۸کین نامه نه نامه نوبهاریستاز باغ امل بنفشه زاریست
79. ۷۹نقشیست به کلک دلنوازیآرایش لوح چاره سازی
80. ۸۰دلکش رقمیست نو رسیدهبر صفحه آرزو کشیده
81. ۸۱صفهاش کشیده عنبرین مورره ساخته بر زمین کافور
82. ۸۲هر موری ازان به سوی خانهبرده دل بی دلان چو دانه
83. ۸۳زان نامه دلنواز هر حرفبود از می ذوق و حال یک ظرف
84. ۸۴هر جرعه می کزان بخوردیاز جا جستی و رقص کردی
85. ۸۵خطهاش نمودی آشکاراچون سلسله های مشک سارا
86. ۸۶هر سلسله ای ازان سلاسلزنجیر نه هزار عاقل
87. ۸۷از خواندن نامه چون بپرداختدر گردن جای حمایلش ساخت
88. ۸۸قاصد چو بدید آن به پا خواستزو کرد جواب نامه درخواست
89. ۸۹گفتا که جواب چون نویسمبر چهره مگر به خون نویسم
90. ۹۰از کاغذ و خامه ام تهی مشتکاغذ ریگ است و خامه انگشت
91. ۹۱قاصد به شتر نشست حالیشد مرحله کوب آن حوالی
92. ۹۲از هر طرفی به جهد بشتافتشب را به یکی قبیله ره یافت
93. ۹۳کار وی ازان قبیله شد راستچون صبح علم کشید برخاست
94. ۹۴شد بر ره آمدن عنان تابوآورد پی دبیری اسباب
95. ۹۵لیلی چو ز مشکبوی نامهشد غالیه بند جیب جامه
96. ۹۶قاصد جویان ز خیمه برخاستقد کرد پی برون شدن راست
97. ۹۷با یک دو کنیز گام برداشتچون کبک دری خرام برداشت
98. ۹۸بودش خیمه به مرغزارینزدیک به خیمه چشمه ساری
99. ۹۹جو کرده بر آب سیمگون طشتآبشخور تشنگان آن دشت
100. ۱۰۰آمد به کنار چشمه و جستاز هر چه نه یار دست خود شست
101. ۱۰۱بنشست ولی ز خود نه آگاهبنهاد چو چشمه چشم بر راه
102. ۱۰۲تا بو که کسی ز ره درآیداز دست وی آن غرض برآید
103. ۱۰۳ناگاه بدید کز غباریآمد بیرون شتر سواری