1. ۱دردانه فروش درج این درجاین گوهر حرف را کند خرج
2. ۲کان از صدف شرف مهین دروان نه صدف از فروغ او پر
3. ۳آن بانوی حجله نکوییوان بانی کاخ خوبرویی
4. ۴آن ماه فلک حصاری از ویوان پر مه و خور عماری از وی
5. ۵شمع حرم بزرگواریسیاره برج نامداری
6. ۶آهوی دمن غزال اطلالپروین عقد هلال خلخال
7. ۷چون گوهر سلک دیگری شدآرایش تاج سروری شد
8. ۸یعنی جفت مهی چو خود طاقمشهور به نیکویی در آفاق
9. ۹پیوسته ز کار خود خجل بودوز عاشق خویش منفعل بود
10. ۱۰ترسید که آن گمانش افتدواندر خاطر چنانش افتد
11. ۱۱کو پشت به دوستار خود کردوان جفت به اختیار خود کرد
12. ۱۲با صحبت وی گرفت آراموز لب شکرش نهاد در کام
13. ۱۳بر گنج مراد دست دادشدر دست کلید آن نهادش
14. ۱۴تدبیر نیافت غیر ازین هیچکان قصه درد پیچ در پیچ
15. ۱۵در طی صحیفه مطولچون زلف سیاه خود مسلسل
16. ۱۶تحریر کند به خون دیدهاز خامه هر مژه چکیده
17. ۱۷عنوان همه درد همچو مضمونارسال کند به سوی مجنون
18. ۱۸این داعیه چون به خاطر آوردآن نامه سینه سوز را کرد
19. ۱۹آغاز به نام ایزد پاکتسکین ده بیدلان غمناک
20. ۲۰از ابروی نیکوان کمان سازوز غمزه خدنگ فتنه انداز
21. ۲۱رخساره شاهد گل آرایمشتاقی جان بلبل افزای
22. ۲۲درمان کن درد دردناکانمرهم نه ریش سینه چاکان
23. ۲۳از برق جمال دین و دل سوزوز صبح وصال دیده افروز
24. ۲۴دیباچه نامه چون رقم زداز صورت حال خویش دم زد
25. ۲۵کین نامه که تازه داستانیستاز دلشده ای به دلستانیست
26. ۲۶آن مانده به کنج نامرادیوین رانده فرس به دشت و وادی
27. ۲۷آن پای به دامن غرامتوین روی به کوچه ملامت
28. ۲۸نی نی غلطم ز بی زبانیپیشش به سخن شکر فشانی
29. ۲۹یعنی ز من به دام بستهنزدیک تو ای ز دام جسته
30. ۳۰ای رفته ز همدمان سوی دشتهمراه تو نی جز آهوی دشت
31. ۳۱از درد تو باشد آهو آگاهباشد ز سه حرف او دو حرف آه
32. ۳۲ای جسته ز محرمان خود دوراز تیزتکیت در حسد گور
33. ۳۳کن تیز سوی من این تک و تازدر گور حسد آتش انداز
34. ۳۴ای اشک فشان به هر گوزنیاز بار دل تو کوه وزنی
35. ۳۵خود را زین وزن اگر رهاندپیدا باشد کزو چه ماند
36. ۳۶ای زاطلس و خز تو را کنارهپهلوی تو خوش به خار و خاره
37. ۳۷از ما کرده کناره چونیافتاده به خار و خاره چونی
38. ۳۸سر با که همی نهی به بالینهمخواب کیی به یک نهالین
39. ۳۹بر مهد شبت که می نهد گاموز شهد لبت که می خورد کام
40. ۴۰بپسوده به دست راحتت کیستمرهم بخش جراحتت کیست
41. ۴۱شبها کف پای تو که بیندخار از کف پای تو که چیند
42. ۴۲خوانت که نهد به چاشت یا شامهمخوان تو کیست جز دد و دام
43. ۴۳با این همه شکر کن که بارینبود چو منت به سینه باری
44. ۴۴باری چه که کوههای اندوههر ذره ازان به جای صد کوه
45. ۴۵پند پدر و جفای مادردرد سر و ماجرای شوهر
46. ۴۶روزان و شبان نیم زمانیدور از نظر نگاهبانی
47. ۴۷چون آه کشم نظر به راهتگوید که برای کیست آهت
48. ۴۸ور گریه کنم ز داغ حرمانگوید که به گریه نیست فرمان
49. ۴۹وز خانه نهم چو پای بیرونگوید که ز در میای بیرون
50. ۵۰ور روی نهم به چشمه آبگوید که ز چشمه روی برتاب
51. ۵۱ور جای کنم به عرصه دشتگوید تا کی چنین توان گشت
52. ۵۲دوران چو گلم به ناز پروردوز خار ستیزه غنچه ام کرد
53. ۵۳شوهر کردن نه کار من بودکاری نه به اختیار من بود
54. ۵۴از مادر و از پدر شد این کارزیشان به دلم خلید این خار
55. ۵۵هر کس که چو گل رخ تو دیده ستیا بوی تو از صبا شنیده ست
56. ۵۶کی دیده به هر کسی کند بازیا صحبت هر خسی کند ساز
57. ۵۷همخوابه من نبوده هرگزسر بر سر من نسوده هرگز
58. ۵۸نی دست که گیرد آستینمنی پای که بسپرد زمینم
59. ۵۹گشته ز من خراب مهجورقانع به نگاهی آن هم از دور
60. ۶۰زین غم روزش شبی ست تاریکزین رنج تنش چو موی بایک
61. ۶۱وز کشمکش غمش ز هر سوینزدیک گسستن است آن موی
62. ۶۲آن موست حجاب را بهانهخوش آنکه بر افتد از میانه
63. ۶۳تاروی تو بی حجاب بینمخورشید تو بی سحاب بینم
64. ۶۴نامه که شد از حجاب بنیادآخر چو به بی حجابی افتاد
65. ۶۵زد خاتم مهر اختتامشاز حلقه میم و السلامش
66. ۶۶پیچید چو درج عیش عاشقاز دست رفیق ناموافق
67. ۶۷بنوشت بر آن ز چشم پرخونکامرزادش خدای بیچون
68. ۶۸کز کلبه غم به کوی هجراندر شهر بلا ز ملک حرمان
69. ۶۹پرسد خبری ز عمر سیریبر شیوه جاندهی دلیری
70. ۷۰وان حرف وفا بدو رساندتا حال اسیر خود بداند