1. ۱چون مانع دل رمیده مجنوناز صحبت آن نگار موزون
2. ۲یعنی پدر بزرگوارشآن در همه فن بزرگ کارش
3. ۳سوگند که خورده بود از اولاز قصه بیوه شد مسجل
4. ۴برخاست به مقتضای سوگندمحمل به در خلیفه افکند
5. ۵برخواند به رسم دادخواهیافسانه خویش را کماهی
6. ۶کز عامریان ستیزه خوییدر بیت و غزل بدیهه گویی
7. ۷آشفته سری به زرق و سالوسبدریده لباس نام و ناموس
8. ۸از قاعده ادب فتادهخود را مجنون لقب نهاده
9. ۹افکنده ز روی راز پردهصد پرده ز عشق ساز کرده
10. ۱۰دارم گهری یگانه چون حوراز چشم زد زمانه مستور
11. ۱۱مستوره حجله نکوییمحجوبه ستر خوبرویی
12. ۱۲جز آینه کس ندیده رویشنبسوده به غیر شانه مویش
13. ۱۳آن شیفته رای دیو دیدهرسوا شده دهل دریده
14. ۱۴از بس که زند ز عشق او دمآوازه او گرفت عالم
15. ۱۵در جمله جهان یک انجمن نیستکافسانه سرای این سخن نیست
16. ۱۶نامش که به سان جان نهان بوددر سینه من به جای جان بود
17. ۱۷از بس به غزل سراید آن راپر ساخت ازان همه جهان را
18. ۱۸زآمد شد او به خانه منفرسوده شد آستانه من
19. ۱۹بی حلقه زدن ز در درآیدپایش شکنم به سر درآید
20. ۲۰گر در بندم درآید از بامصبحش رانم قدم زند شام
21. ۲۱همسایه که رنج او کشیده ستهم زآمدنش به جان رسیده ست
22. ۲۲جز تو که رسد به غور من کساز بهر خدا به غور من رس
23. ۲۳حرفی دو به خامه عنایتبنویس به میر آن ولایت
24. ۲۴تا قاعده کرم کند سازوین حادثه از سرم کند باز
25. ۲۵دانست خلیفه شرح حالشبنوشت به وفق آن مثالش
26. ۲۶چون میر ولایت آن رقم خواندمرکب سوی قیس و قوم او راند
27. ۲۷انداخت بساط داوری رازد بانگ سران عامری را
28. ۲۸قیس و پدرش به هم نشستنداعیان قبیله حلقه بستند
29. ۲۹منشور خلیفه کرد بیرونمضمون وی آنکه قیس مجنون
30. ۳۰کز لیلی و عشق او زند لافبیرون ننهد قدم ز انصاف
31. ۳۱زین پس پی کار خود نشیندبر خاک دیار خود نشیند
32. ۳۲لیلی گویان غزل نخواندلیلی جویان جمل نراند
33. ۳۳پا باز کشد ز جست و جویشلب مهر کند ز گفت و گویش
34. ۳۴بر خاک درش وطن نسازدوز ذکر وی انجمن نسازد
35. ۳۵نی بر دمنش ترانه گویدنی با طللش فسانه گوید
36. ۳۶منزل نکند بر آستانشمحفل ننهد ز داستانش
37. ۳۷آتش نزند به عود هستینامش نکند سرود مستی
38. ۳۸ور زانکه خلاف این کند کارباشد به هلاک خود سزاوار
39. ۳۹هر کس که کند به قتلش آهنگبر شیشه هستیش زند سنگ
40. ۴۰بر وی دیت و قصاص نبودسرکوبی عام و خاص نبود
41. ۴۱این واقعه را چو قوم دیدندمضمون مثال را شنیدند
42. ۴۲بر قیس زبان دراز کردندچشم شفقت فراز کردند
43. ۴۳گفتند که غور کار دیدیمنشور خلیفه را شنیدی
44. ۴۴من بعد مجال دم زدن نیستبالاتر ازین سخن سخن نیست
45. ۴۵گر می نشوی بدین سخن راستخونت هدر است و مال یغماست
46. ۴۶بر مادر و بر پدر ببخشایزین شیوه ناصواب باز آی
47. ۴۷لیلی و پدر اگر ستیزندخون تو بدین گنه بریزند
48. ۴۸ما را چه ره ستیزه روییامکان نزاع و کینه جویی
49. ۴۹مجنون ز سماع این ترانهبرداشت نفیر عاشقانه
50. ۵۰از هر مژه خون دل روان کردبر چهره زرد خون فشان کرد
51. ۵۱خود را به زمین خواری افکنددر ورطه خاکساری افکند
52. ۵۲پیچید چو مار زخم خوردهافتاد چو مور نیم مرده
53. ۵۳هوشش ز سر و توان ز تن رفتمصروع آسا ز خویشتن رفت
54. ۵۴گردش همه خلق حلقه بستنددر حلقه ماتمش نشستند
55. ۵۵داور ز غمش نشست در خونشد شیوه داوری دگرگون
56. ۵۶دستور حکومتش شده سستمنشور خلیفه را فرو شست
57. ۵۷کین نامه که زیرکی فروش استقانون معاش اهل هوش است
58. ۵۸جز بر سر عاقلان قلم نیستدیوانه سزای این رقم نیست
59. ۵۹تا دیر فتاده بود بر خاکرخساره نهاده بود بر خاک
60. ۶۰چون بیهشیش ز سر برون شدهوشش به نشید رهنمون شد
61. ۶۱با زخمه عشق ساخت چون چنگشد ساز بدین نشیدش آهنگ
62. ۶۲ما گرم روان راه عشقیمغارت زدگان شاه عشقیم
63. ۶۳جز عشق وظیفه نیست ما راپروای خلیفه نیست ما را
64. ۶۴زان پایه که عشق پای ما بستکوتاه بود خلیفه را دست
65. ۶۵آنجا که حمام ما گریزدشهباز خلیفه پر بریزد
66. ۶۶ما طایر سدره آشیانیمبالای زمین و آسمانیم
67. ۶۷زان دام که عنکبوت سازداز پهلوی ما چه قوت سازد
68. ۶۸لیلی چو درون جان نهد پایدر زاویه دلم کند جای
69. ۶۹گو بند بر او خلیفه ره رابستان ز وی این دو جلوه گه را
70. ۷۰هیهات چه جای این خیال استمهجوری من ز وی محال است
71. ۷۱محوم در وی چو سایه در نوردور است که من ز من شوم دور