1. ۱مسکین پدرش خبر چو زان یافتچون باد به سوی او عنان تافت
2. ۲مهر پدری ز دل زدش جوشوز مهر کشیدش اندر آغوش
3. ۳کای جان پدر چه حال داریرو بهر چه در وبال داری
4. ۴امروز شنیده ام که جاییدادی دل خود به دلربایی
5. ۵در خطه این خط مجازینیکو هنریست عشقبازی
6. ۶لیکن همه کس به آن سزا نیستهر منظر خوب دلگشا نیست
7. ۷معشوق نکو سرشت بایداین کار ز اصل زشت ناید
8. ۸لیلی که به چشم تو عزیز استنسبت به تو کمترین کنیز است
9. ۹در مذهب عقل نیست چیزیمشعوف شدن به هر کنیزی
10. ۱۰تو خضروشی به سربلندیخضرای دمن وی از نژندی
11. ۱۱عالم هم خاک پای خضر استخضرای دمن چه جای خضر است
12. ۱۲بردار خدای را دل از ویپیوند امید بگسل از وی
13. ۱۳او خس تو گلی نه تازه سرویاو زاغ تو نازنین تذروی
14. ۱۴با خس گل و سرو را چه نسبتبا زاغ تذرو را چه نسبت
15. ۱۵مپسند نصیب خود ازین باغیک لاله کزو به دل نهی داغ
16. ۱۶باغیست پر از گل و ریاحینریحان می بوی و لاله می چین
17. ۱۷صد دسته به دست خویش می بنددلبسته شدن به لاله ای چند
18. ۱۸وین نیز مقرر است و معلومکان حی که به لیلی اند موسوم
19. ۱۹با ما همه بر سر نزاع اندسر باز...ن ز اجتماع اند
20. ۲۰هستیم به هم چو آتش و آباز صحبت یکدگر عنان تاب
21. ۲۱داریم درین نشیمن جنگصد تیغ به خون یکدگر رنگ
22. ۲۲با آن که به دشمنی ستیزدخود گو که ز دوستی چه خیزد
23. ۲۳مجنون به پدر درین نصایحگفت ای به زبان مهر ناصح
24. ۲۴هر نکته حکمتی که گفتیهر در نصیحتی که سفتی
25. ۲۵نقش دل نکته دان من شدآویزه گوش جان من شد
26. ۲۶با تو نه دل عتاب دارملیکن همه را جواب دارم
27. ۲۷گفتی که شدی ز عشق مفتونوز جذبه عاشقی دگرگون
28. ۲۸آری نزنم نفس ز انکارعشق است مرا درین جهان کار
29. ۲۹حاشا که ازین ره ایستم منجز زنده به عشق نیستم من
30. ۳۰هر کس که نه راه عشق ورزددر مذهب من جوی نیرزد
31. ۳۱عشق است خلاصی دل مرداز گردش چرخ باژگون گرد
32. ۳۲گفتی که به دلبری نشایدهر بت که نه ز اصل پاک زاید
33. ۳۳خوبان که سرشته ز آب و خاکندگر پاک دلی ز اصل پاکند
34. ۳۴حسن ازل است اصل ایشانعیش ابد است وصل ایشان
35. ۳۵آیینه نور ذوالجلالندعنوان صحیفه جمالند
36. ۳۶بر آب وگل ار نتابد آن نوریک تن نشود به حسن مشهور
37. ۳۷نه ذوق دهد نه دل ربایدنی تن کاهد نه جان فزاید
38. ۳۸گفتی لیلی به حسن بالاستلیکن به نسب فروتر از ماست
39. ۳۹عاشق به نسب چه کار داردکز هر چه نه عشق عار دارد
40. ۴۰هر کس که بود فتاده عشقفرزند دل است و زاده عشق
41. ۴۱از نسبت آب و گل بریدهدر روضه جان و دل چریده
42. ۴۲مادر نشناسد و پدر نیزوز عیب رهیده وز هنر نیز
43. ۴۳گفتی که بکش سر از هوایشاندیشه تهی کن از وفایش
44. ۴۴ترک غم عشق کار من نیستوین کار به اختیار من نیست
45. ۴۵حرفی دو سه از وفا سرشتندبر صفحه جان من نوشتند
46. ۴۶از ناخن اگر چه جان خراشمآن حرف وفا چه سان تراشم
47. ۴۷هر حرف صواب کش نگارندحک کردن آن خطا شمارند
48. ۴۸گفتی نسزد نصیبه کساز گلشن دهر یک گل و بس
49. ۴۹لیلی که نسیم اوست طیبمبس باشد ازین چمن نصیبم
50. ۵۰او جان من است و من تن او رااو هست مرا بس و من او را
51. ۵۱گر دور ز یکدگر بکاهیمکام دگر از جهان نخواهیم
52. ۵۲خاطر به هم است شاد ما راشادی دگر مباد ما را
53. ۵۳گفتی که به کین آن قبیلهداریم هزار کید و حیله
54. ۵۴ما را که ز مهر سینه چاک استاز کینه دیگران چه باک است
55. ۵۵لیلی چو ز مهر من زند دماز کین قبیله کی خورم غم
56. ۵۶من خود ز همه جهان به تنگمبا هر که نه او بود به جنگم
57. ۵۷از صلح منش اگر بود ننگآغاز کنم به خویش هم جنگ
58. ۵۸بیچاره پدر چو قیس را دیدوز روی سخنان عشق بشنید
59. ۵۹دانست که کار قیس سخت استدر سیل بلا فتاده رخت است
60. ۶۰دربست زبان ز گفتن پندبگسست ز بند پند پیوند
61. ۶۱انداخت ز فرط نیکخواهیکارش به عنایت الهی