1. ۱بیاع متاع هوشیاریرقاص سماع بی قراری
2. ۲ویرانه نشین کوه اندوهدیوانه سوار قله کوه
3. ۳گنجور خزانه های افلاسرنجور فسانه های وسواس
4. ۴آسوده سایه مغیلانسرگشته وادی ذلیلان
5. ۵دمساز مغنیان فریادهمراز مجردان آزاد
6. ۶همگردن آهوان صحراهمشیون بلبلان شیدا
7. ۷تاراج رسیده شه عشقنعلین دریده ره عشق
8. ۸سنگ افکن شیشه خانه عقلبر هم زن دام و دانه عقل
9. ۹با گور و گوزن همطویلهبا دیو و پری ز یک قبیله
10. ۱۰یعنی مجنون اسیر لیلیشوریده دار و گیر لیلی
11. ۱۱چون از خود و قوم خود بگردیدوز قاعده خرد بگردید
12. ۱۲بر بستر شب نیارمیدیچون روز شدی کسش ندیدی
13. ۱۳سر رشته عهد پاره کردیوز همعهدان کناره کردی
14. ۱۴هر یاری را که دیدی از دوراز یاری او رمیدی از دور
15. ۱۵هر خویشی را که آمدی پیشدور افکندی ز خویشی خویش
16. ۱۶چون قوم وی این صفت بدیدنددر طعنه وی زبان کشیدند
17. ۱۷کو را ز میان ما چه حال استکز قوم خودش چنین ملال است
18. ۱۸تیغی نه به مرحمت کشیده ستوز ما صله رحم بریده ست
19. ۱۹چون هاله به گرد او نشستندپیرامن ماه حلقه بستند
20. ۲۰دیدند دلیل و نبض جستندوز خامشیش زبان بشستند
21. ۲۱نگشاد گره ز پرده رازوز پرده برون نداد آواز
22. ۲۲یاری بودش در آن قبیلهقایم به مساعی جمیله
23. ۲۳شیرین کاری سخن گزاریدر پرده عشق رازداری
24. ۲۴گفتند بدو که قیس هر چندکرده ست چو نی ره نفس بند
25. ۲۵در وی دردم دم وفاییباشد که برون دهد صدایی
26. ۲۶افتاد پی تفحص حالروزی دو سه قیس را ز دنبال
27. ۲۷وآخر گفتش که ای برادردارم ز غمت دلی پر آذر
28. ۲۸داغ غم تو بسوخت جانمزد شعله ز مغز استخوانم
29. ۲۹پیوند وفا بریدنت چیستوز صحبت من رمیدنت چیست
30. ۳۰زین پیش به هم حریف بودیمچون لام و الف الیف بودیم
31. ۳۱انصاف بده که آن کجا رفتآن قاعده چون شد و چرا رفت
32. ۳۲بنشین نفسی که راز گوییماحوال گذشته باز جوییم
33. ۳۳یار ار نه به راز لب گشایدبوی یاری ز وی نیاید
34. ۳۴در خلوت دوستان دمسازمعماری دوستان کند راز
35. ۳۵مجنون چو شنید این ترانهزد ناله و آه عاشقانه
36. ۳۶گفت ای دیرینه همدم منواندر هر راز محرم من
37. ۳۷کاریم به سر فتاده دشواردر ورطه مردنم ازان کار
38. ۳۸کاری نه که بار رنج و اندوهصد بار فزون گران تر از کوه
39. ۳۹این بار اگر نیفتد از پشتدانم به یقین که خواهدم کشت
40. ۴۰پرسید که آن کدام بار استوان بر دلت از کدام یار است
41. ۴۱گفتا غم لیلی و بیفتاداز گفتن نام آن پریزاد
42. ۴۲هم چشم ز کار رفت و هم گوشهم لب ز حدیث گشته خاموش
43. ۴۳دست از دو جهان فشاند تا دیرنی مرده نه زنده ماند تادیر
44. ۴۴آن یار چو دید حال او رادر عشق و وفا کمال او را
45. ۴۵دانست که کار و بار او چیستمعشوقه کدام و یار او کیست
46. ۴۶ز آشفتگیش بسی بیاشفتوان راز نهان به دیگران گفت
47. ۴۷مقصود وی آنکه آن غم و رنجگردد ز دواگران دواسنج