1. ۱ای خاک تو تاج سربلندانمجنون تو عقل هوشمندان
2. ۲محجوب تو را نهار لیلیمکشوف تو را سها سهیلی
3. ۳خورشید ز توست روشنی گیربی روشنی تو چشمه قیر
4. ۴بر چشمه قیر اگر بتابیگیرد فلکش به آفتابی
5. ۵ای دست مقربان آگاهاز دامن عزت تو کوتاه
6. ۶در راه تو عقل فکرت اندیشصد سال اگر قدم نهد پیش
7. ۷ناآمده از تو رهنماییدور است که ره برد به جایی
8. ۸هر رو که در آشنایی توستاز پرتو رهنمایی توست
9. ۹ای هستی بخش هر چه هست استکس بی تو ز نیستی نرسته ست
10. ۱۰فرمان تو را درازدستیبر عالم نیستی و هستی
11. ۱۱خود را ز تو نیست هست دیدههست از تو به نیستی رسیده
12. ۱۲جز تو همه سرفکنده توهر نیست چو هست بنده تو
13. ۱۳ای از خم کاف و حلقه نونصد نقش بدیع داده بیرون
14. ۱۴آن نور که از شکاف کاف استپیدا کن قاف تا به قاف است
15. ۱۵بی نقطه نون نگشته دایربر مرکز هستی این دوایر
16. ۱۶هر بحر کرم که صرف کردیاز چشمه این دو حرف کردی
17. ۱۷ای در یکی و یگانگی فردبا تو نفس از یگانگی سرد
18. ۱۸پاکی ز توهم دویی تودر حکم خرد همین تویی تو
19. ۱۹رقام ازل به کلک تقدیرقسام ابد به تیغ تدبیر
20. ۲۰دیباچه نویس دفتر عقلرخشانی بخش گوهر عقل
21. ۲۱پرگار زن محیط افلاکبر مرکز تنگ عرصه خاک
22. ۲۲کاشانه فروز شب سیاهاناز مشعل نور صبحگاهان
23. ۲۳دراعه طراز کوه و صحرااز سبزی حله های خضرا
24. ۲۴بر قامت شاهدان نوروزبی رشته قبا و پیرهن دوز
25. ۲۵شیرازه کن جریده گلدمساز جریده خوان بلبل
26. ۲۶از کیسه غنچه بند فرسایدر کاسه لاله مشک تر سای
27. ۲۷رخساره نگار هر نگاریناوک زن هر درون فگاری
28. ۲۸یاریگر هر ز یار ماندههمراه هر از دیار رانده
29. ۲۹تسکین ده درد بی قرارانمرهم نه داغ دلفگاران
30. ۳۰شورابه گشای چشمه چشمصفرا شکن زبانه خشم
31. ۳۱دباغ ادیم لاجوردیصباغ خزان چهره زردی
32. ۳۲از طلعت دلبران طنازبر طلعت خویش برقع انداز
33. ۳۳خارافکن راه سست رایانخارا کن سد تیز پایان
34. ۳۴عصیان کاه جنایت آمرزاول گیر نهایت آمرز
35. ۳۵بگذشت ز حد جنایت منتا خود چه شود نهایت من
36. ۳۶گر بگدازی گناهکارمور بنوازی امیدوارم
37. ۳۷بنگر به امیدواری منبگذر ز گناهکاری من
38. ۳۸هر چیز که خواهم از تو دارموین نیز که خواهم از تو دارم
39. ۳۹مهر کهن مرا نوی دهدر خواهش خود دلی قوی ده
40. ۴۰روزی که قوی نهاد بودمبیرون ز طریق داد بودم
41. ۴۱کارم نه به وفق عقل و دین بودرویم نه به شارع یقین بود
42. ۴۲و امروز که رو به ره نهادموز دل گره گنه گشادم
43. ۴۳در دست نماند قوت کاروز پای برفت زور رفتار
44. ۴۴بر سستی و پیریم ببخشایبر عجز و فقیریم ببخشای
45. ۴۵بنشسته به فرق من سفیدیبرفیست ز ابر ناامیدی
46. ۴۶زین برف فسرده گشت روزمزان آتش آه می فروزم
47. ۴۷هر برف که بر زمین نشیندبهر گل و یاسمین نشیند
48. ۴۸زین برف که بر گلم نشسته ستبس خار که بر دلم شکسته ست
49. ۴۹خاری که شکست در دل منروزی که برآید از گل من
50. ۵۰خواهم که کند به سویت آهنگدر دامن رحمتت زند چنگ
51. ۵۱باشد به چو من شکسته راییزین چنگ زدن رسد نوایی