1. ۱روی یارم ز آفتاب اکنون نکوتر می‌شودتا به گرد ماه از مشک چنبر می‌شود
2. ۲مرکز شمشاد او از لعل و یاقوت آمده‌ستپر او ز دیبای او از مشک و عنبر می‌شود
3. ۳خانه دل از رخ خوبش شود روشن همیعالم جان از سر زلفش معطر می‌شود
4. ۴سرو بین کز رشک قدش کشتی‌اش بر خشک ماندگل نگر کز شرم رویش در عرق تر می‌شود
5. ۵هرکه او با حلقه زلف وی اندر حلقه شداز میان جان و دل چون حلقه بر در می‌شود
6. ۶در دو عالم سایه بر خورشید هرگز نفکندهرکه را سودای او یک ذره در سر می‌شود
7. ۷جان به طوع دل فدای خاک پایش کرده‌امنیست درخوردش ولی دستم بدین در می‌شود
8. ۸گرچه لعلش همچو عیشم تلخ می‌راند سخنچونکه بر شکر گذر یابد چو شکر می‌شود
9. ۹گفت لعل او کنم از وصل کارت همچو زراینچنین ساده نی‌ام کم (که‌م‌؟) عشوه باور می‌شود
10. ۱۰هر متاعی کان مرا باشد ز جنس جان و دلدر بهای یک نظر در کار دلبر می‌شود
11. ۱۱عیدی از من شعر می‌خواهد که بهر تهنیتسوی صدر خواجه هر هفت کشور می‌شود
12. ۱۲صدر عالم رکن دین اقضی القضاة شرق و غربآنکه چرخش بنده و ایام چاکر می‌شود
13. ۱۳صدق بوبکریش جفت عدل فاروقی شده‌ستشرم عثمانیش یار علم حیدر می‌شود
14. ۱۴آسمان از قدر جاه او بلندی می‌بردو آفتاب از نور رای او منور می‌شود
15. ۱۵دست او گاه سخاوت شرم طوبی می‌دهدلفظ او وقت عذوبت رشک کوثر می‌شود
16. ۱۶سروری را سروری از وی به حاصل آمده‌ستآرزو را آرزو از وی میسر می‌شود
17. ۱۷توشه جان از حدیثش نیک فربه شد ولیکیسه کان از سخایش سخت لاغر می‌شود
18. ۱۸عقل در سودای جاه او ز خود بیگانه شدوهم در دریای علمش شناور می‌شود
19. ۱۹صدر شرع از فرجاه او مزین شد چنانکنوک کلک از رشح خلق او معتبر می‌شود
20. ۲۰حکم و حلمش هم‌رکاب با دو خاک کند از صفتلطف و عنفش هم‌عنان آب و آذر می‌شود
21. ۲۱مشتری تا گشت صاحب طالع مسعود اونزد دانا کنیت او سعد اکبر می‌شود
22. ۲۲در رکاب خدمتش گردون پیاپی می‌دودبا قضای آسمان حکمش برابر می‌شود
23. ۲۳بحر چون خوانم مر او را چون به گاه مکرمتهر سر انگشتی ازو صد بحر اخضر می‌شود
24. ۲۴عدل او آسایش مظلوم و ظالم می‌دهدمدح او آرایش دیوان و دفتر می‌شود
25. ۲۵از بنانش هر کسی جز بحر شادی می‌کندوز سخایش هرکس جز کان توانگر می‌شود
26. ۲۶مشکل شرع از بنان او همه حل‌کرده شدروزی خلق از سر کلکش مقدر می‌شود
27. ۲۷آفتاب از شرم رای او شبانگاهان بینتا چه سرگردان و حیران سوی خاور می‌شود
28. ۲۸باد خلق او مگر بگذشت بر خاک تبتخون از آن در ناف آهو مشک اذفر می‌شود
29. ۲۹پیش لفظ او صدف چون من همه تن گوش شدلاجرم در سینه او قطره گوهر می‌شود
30. ۳۰ابر را گویند کز تأثیر جذب آفتابچون بخار از روی دریا بر فلک بر می‌شود
31. ۳۱نزد من تحقیقش آن باشد که هنگام سخاآفتاب از شرم رایش زیر چادر می‌شود
32. ۳۲قول صدق او چو قرآن‌ست و قرآن گه‌گهیظاهر اندر بند سیم و حلقه زر می‌شود
33. ۳۳روز درس او ملک گردد چو سوسن دَه‌زبانگاه وعظ او فلک نُه‌پایه منبر می‌شود
34. ۳۴مدت عمرش بخواهد ماند تا دور زمانبا قضا از غیب این معنی برابر می‌شود
35. ۳۵اعتدال عدل او برداشت علت‌ها چنانکخانه‌بیمار بیزار از مزوّر می‌شود
36. ۳۶هرچه اندر حُقهٔ سینه کسی تضمین کندجمله در آیینهٔ طبعش مصوّر می‌شود
37. ۳۷نصرت ایزد به هر حالی قرین جاه اوستلاجرم بر کافهٔ خصمان مظفّر می‌شود
38. ۳۸ای ترا گشته مسلم منصبی کز روی شرعهرکه گردد منکر حکم تو کافر می‌شود
39. ۳۹تیغ کوه و تیغ خورشید ایمنند از یکدگرتا میان هردو انصاف تو داور می‌شود
40. ۴۰دست کوته‌کرد مقناطیس ز‌آهن تا بدیدکز چگونه عدل تو خصم ستمگر می‌شود
41. ۴۱اندر ایام تو ظالم می‌بترسد آنچنانکباز در زیر زِره نزد کبوتر می‌شود
42. ۴۲بانگ بر ظالم چنان زد هیبت انصاف توکز نهیبش کهربا که را مسخّر می‌شود
43. ۴۳بخل و ظلم از شرم جود و بیم عدلت در جهانآن چو سیمرغ این دگر کبریت احمر می‌شود
44. ۴۴چرخ بربسته‌ست در عهدت در‌ِ ظلم و ستماز کواکب زان قبل گردون مسمر می‌شود
45. ۴۵آسمان در پیش حُکمت حلقه‌در‌گوش آمده‌ستو آفتاب از بهر جودت کیمیاگر می‌شود
46. ۴۶ذره پیش لطف تو گردد گران‌سایه چو کوهکوه با حلم تو چون ذره سبک‌سر می‌شود
47. ۴۷هرکه چون سوسن به مدح تو زبان تر می‌کنددر زمان او را زبان پر زر چو عبهر می‌شود
48. ۴۸از تو چشم ِ فضل روشن‌گشت و جان علم شادکیست کاندر عهد تو نه علم‌پرور می‌شود
49. ۴۹خصم تو گر از تو بر گردون گریزد فی‌المثلاز نهیب تو دو نیمه چون دو پیکر می‌شود
50. ۵۰تیغ از ننگ عدوی تو برآسوده‌ست از آنکخود نفَس در حنجر خصم تو خنجر می‌شود
51. ۵۱معنی مدحت ندارد هیچ پایانی پدیداین ز عجز ماست گر لفظی مکرّر می‌شود
52. ۵۲مدح چون تو فاضلی آسان توان گفتن از آنکخود زبان ِ کلک در مدحت سخنور می‌شود
53. ۵۳تا چو تو در هر بهاری ابر گوهر می‌دهدتا چو من در هر خزانی باد زرگر می‌شود
54. ۵۴این نفاذ حُکم تا روز قضا پاینده بادکز تو روز ِ بدعت و شُبهت مکدّر می‌شود
55. ۵۵بر تو عید فطر بادا خرم و میمون که خودمرگ اعدای تو همچون عید دیگر می‌شود
56. ۵۶موسی بادت قوام الدین همیشه پیش روتا چو هارون قوّت پشت برادر می‌شود