1. ۱تا صبا در نقشبندی خامه در عنبر زدستصد هزاران لعبت از جیب زمین سر بر زدست
2. ۲ماه منجوق گل اینک کرد از گلبن طلوعشاه چیر لاله اینک نوبتی بردر ز دست
3. ۳خاک چون طوطی خوش جامه سراندر سر نهادشاخ چون طاوس فردوسی پر اندرپرزدست
4. ۴چشم نرگس نیم خوابست و دهانش پرززردوش پنداری بنام گل همه شب زرزدست
5. ۵از شکوفه شاخ گوئی دست عطار صباکله کافور بر اطراف عود ترزدست
6. ۶یاشبانگاهی اطراف کواکب کلک شبصد هزاران کوکبه بر سقف نیلوفرزدست
7. ۷شد دم باد سحر گاهی زخوشبوئی چنانککس نمیداند که این دم مشک یا عنبرزدست
8. ۸دست بگشاد است پیش سرو آزاده چنارپنجه در خواهد فکندن تا که با او برزدست
9. ۹طره شاخ بنفشه بس پشولیده نموددوش بالاله مگر در بوستان ساغر زدست
10. ۱۰بلبل از شوق رخ گل جامه برخود چاکزدگل بغنچه در تتق برسینه و تن برزدست
11. ۱۱بید پنداری بقصد دشمنان صدر شرقدست نصرت بهر دین برقبضه خنجر زدست
12. ۱۲صدر عالم رکن دین اقضی القضاة شرق و غربآنکه تو عدل عمر درد انش حیدر زدست
13. ۱۳انکه تو تاپشت بهردین ببالش باز داددشمن او پهلوی تیمار بربستر زدست
14. ۱۴عدل او آواز در اقطار شرق و غرب دادفضل اوآواز دراقصای بحر وبرزدست
15. ۱۵خلق و خلعش مایه بخش ماه و خورشید آمدندکلک و طقش کاروان عسکرو شوشتر زدست
16. ۱۶صدر او پایه ورای عالم بالا نهادقدر او خیمه فراز گنبد اخضر زدست
17. ۱۷روز درسش دین شرف زانگوشه مسند گرفتروزوعظش جان علم برذروه منبرزدست
18. ۱۸شرع پیغمبر بجاه او ممکن میشودنزگزاف این تکیه او برجای پیغبر زدست
19. ۱۹نارسیده باهمه مردان بمیدان آمداستنو رسیده با همه شیران بعالم برزدست
20. ۲۰لفظ پاکش ز انخط شبرنگ پنداری درستنقد روشن بر محک تیره شب از اختر زدست
21. ۲۱مسرع عزمش سبق از جنبش از گردون ببردباره حزمش مثل از سداسکندر زدست
22. ۲۲آیت انصاف او خورشید برجبهت نبشترایت اقبال او جبریل بر شهپر زدست
23. ۲۳لطف او را بین که چون در چشم خاک انداخت آبخشم اورا بین که چون در جان آب آذر زدست
24. ۲۴دست رادش صد هزاران رخنه در طوبی فکندلفظ عذبش صد هزاران طعنه بر کوثر زدست
25. ۲۵کلک تیر و تیغ مریخ از چه دارد چرخ انکدشمنش را تیغ برگردن قلم بر سر زدست
26. ۲۶پیش لفظ درفشان و کلک گوهر بار اوگک ازان گرددصدف کولاف ازگوهر زدست
27. ۲۷نکته کان از زبان کلک او بیرون جهدعقل بهر حفط را بر گوشه دفتر زدست
28. ۲۸شعله دان از شعاع رای دهر آرای اوپرتو نوری که چشم چشمه انورزدست
29. ۲۹شادباش ای حاکمی کز عدل تو در عهد توروبه لنگ آستین برروی شیر نرزدست
30. ۳۰ذکر عدلت چارحد عالم سفلی گرفتصیت فضلت پنج نوبت در همه کشور زدست
31. ۳۱افتتاح آن دعای صاعد مسعود دانبامدادان هر نفس کان صبح روشنگر زدست
32. ۳۲نصرت دین حنیفی کن که از کل جهاندست در فتراک اقبال تو دین پرور زدست
33. ۳۳دشمنانت را اجل نزدیک شد اقبال دورزقه روح القدس این فال بر چاکر زدست
34. ۳۴حاسدت از بندگی تو کسی شد گر شدستشاخ وبیخ اندر حریم دولتت زد گر زدست
35. ۳۵گو مشو مغرور اگر چرخش زبهر جاه توگوشمالی دیرتر یا سیلیی کمتر زدست
36. ۳۶از برای نسخت این مدح گوئی آسماناین ورقها رابخط استوا مسطر زدست
37. ۳۷هر یکی بیت از مدیح تو که در نظم آمدستزهره زهرا هزاران بار بر مزمرزدست
38. ۳۸تا شبانگاهان زاجرام کواکب کلک شبصد هزاران کوکبه برسقف نیلوفر زدست
39. ۳۹مسند شرع از شکوه طلعتت خالی مبادکاسمان پشت از برای خدمتت چنبر زدست
40. ۴۰مدت عمر توصد چندانکه گوئی دور چرخثابت وسیار را در ضعف یکدیگر زدست
41. ۴۱تنگ باداروزی خصمت بدانسانکه مگررزق اوراقفل از دست قضا بر در زدست