1. ۱آن زلف نگر بدان پریشانیوان روی نگر بدان درخشانی
2. ۲زلفی که چو گرد گل برافشاندتو دست زجان و دل برافشانی
3. ۳روئی که کراکند که از دورشمی بینی و وان یکاد میخوانی
4. ۴حسنی بکمال ای دریغ ار بودخوی خوش و ذره مسلمانی
5. ۵او گوید جان، ببر فدای تومن گویم بوسه، هان گرانجانی
6. ۶آخر بشناس وقت هر کارییارب که تو اینقدر نمیدانی
7. ۷گرتن بزنم که این چه، زیبا نیستور دم نزنم که هم سخندانی
8. ۸ای روز وصال تو شتابندهشبهای فراق تو زمستانی
9. ۹گفتی ز تو جان و از لبم بوسیانصاف حریف آب دندانی
10. ۱۰گر جان ببری ز من روا دارمآنی که مرا تو جان و جانانی
11. ۱۱من از تو بخون دیده گریانمسودم چه ازین که ماه خندانی
12. ۱۲عشق و رخ تو چو بلبل است و گلغم با دل من چو بوم و ویرانی
13. ۱۳در چشم امید من شکستی خارپس من چکنم که تو گلستانی
14. ۱۴درستی عهد بس کمان سختیدر تنگی خو فراخ میدانی
15. ۱۵رویم ز غمت برنگ که گشتستبر من بدو جو که سرو بستانی
16. ۱۶روئی که جهان همه بدو دیدمبی جرم چرا ز من بگردانی
17. ۱۷سبحان الله ببخت کور ماچونانکه نخواستیم چونانی
18. ۱۸بر من متغیر از چه رو گشتیتو هم بدل قوام دین مانی
19. ۱۹حری که نبیندش جهان مانندصدری که نیاردش فلک ثانی
20. ۲۰ای مرکز جود و عالم معنیوی صورت لطف و فر یزدانی
21. ۲۱در برج شرف هزار خورشیدیبر شاخ کرم هزار دستانی
22. ۲۲از حکم ورای سیر گردونیدر قدر فراز اوج کیوانی
23. ۲۳آثار خصایل تو قدوسیاخلاق شمایل تو روحانی
24. ۲۴از روی کمال جوهر عقلیوز راه نهاد عالم جانی
25. ۲۵یک ساعت خرج جود تو نبودمجموع جهان نباتی و کانی
26. ۲۶لفظست مروت و تو معنائیدعویست بزرگی و تو برهانی
27. ۲۷هم چشم و چراغ خانه صاعدهم پشت و پناه آل نعمانی
28. ۲۸در علم چو بر دور پایابیدر حلم چو کوه ثابت ارکانی
29. ۲۹نه در تو کدورتیست ترکیبینه در تو کثافتیست جسمانی
30. ۳۰از نعمت تست هر شبان روزیدر اند هزار خانه مهمانی
31. ۳۱با این همه منصب این تواضع بیننبود ز گزاف فیض ربانی
32. ۳۲سوسن اگر از مدیحت اندیشدیابد ز حواس نطق سحبانی
33. ۳۳گر خشم تو بر فلک زند شعلهگردد بره سپهر بریانی
34. ۳۴ور عدل تو بر فلک زند بانگیمهتاب کند ز بیم کتانی
35. ۳۵وقتی که تو زین عزم بربندیمنسوب شود فلک بکسلانی
36. ۳۶جائی که لطافت تو تریاکستاز زهر چه آید؟ آب حیوانی
37. ۳۷چون دست تو در سخا زرافشاندنه باد خزان نه ابر نیسانی
38. ۳۸از بهر صلاح عالم بالاگر بر نگری بسقف ایوانی
39. ۳۹خورشید بری شود ز غمازیمریخ حذر کند ز فتانی
40. ۴۰بدخواه تو هر که هست گومیباشبالله که کم از سگی است کهدانی
41. ۴۱بادند همه فدای تو یک یکگرچه نکنند سگ بقربانی
42. ۴۲ای خواجه خواجگان علی الاطلاقبر جمله عراقی و خراسانی
43. ۴۳دادم بده از تو داد میخواهمزیرا که بر اهل علم سلطانی
44. ۴۴تا چند قفا خورم زهر ناکسآخر نه تو حاکم سپاهانی
45. ۴۵تا چند بپیش طعنه خاموشیتا چند بزیر پتک سندانی
46. ۴۶بر من چو تو سر گران کنی لاشکافسوس کنندم انسی و جانی
47. ۴۷مرگیست مرا که هر کسم پرسدکآخر تو چرا حریف حرمانی
48. ۴۸نه با خود اضافتی توانم کردکز من خللی فتاد طغیانی
49. ۴۹نه بر کرمت حواله شاید کردکانجا سببی برفت سهوانی
50. ۵۰نه روی سخن نه برگ خاموشیمسدود شده طریق عقلانی
51. ۵۱بر مرد چو روزگار شد تیرهآنجا ناید بکار لقمانی
52. ۵۲تدبیر صلاح کار من سهلستدانی چه کنی؟ سری بجنبانی
53. ۵۳بد نام مکن مرا که زشت آیدبر دوش ملک ردای شیطانی
54. ۵۴گر بی گنهم تو مرد انصافیور با گنهم تو اهل احسانی
55. ۵۵دانی که مرا ز روزگار تواندیشه نبود این پریشانی
56. ۵۶گر از تو کسی علی المثل پرسداز راه فضول طبع انسانی
57. ۵۷گوید که فلان چه جرم کرد آخرکز نزد خودش بقهر میرانی
58. ۵۸آخر بچه حرف بر نهی انگشتترسم که درین «ازین» جواب درمانی
59. ۵۹ز اول ز چه بی سوابق خدمتبودیم بدان کرامت ارزانی
60. ۶۰وانگه ز چه بی شوایب تهمتماندیم درین مقام حیرانی
61. ۶۱گر اهل نیم چرام پروردیور اهل بدم چرا پشیمانی
62. ۶۲واجب نکند ز بیخ بر کندنشاخی که بدست خویش بنشانی
63. ۶۳انگار که من خود از در اینمانصاف بده تو لایق آنی؟
64. ۶۴من خود کیم و زمن چه میآیدتا خاطر خود بدان برنجانی
65. ۶۵خود گیر که من جنایتی کردمیا از سر قصد یا ز نادانی
66. ۶۶معصوم نیند آدمی از سهوبا آنکه نرفت و هم تو میدانی
67. ۶۷در حلم و کرم چه فایدت باشدگر خود نبود جنایت جانی
68. ۶۸ور باز نمیتوانمش دادنسیمی که ببردم از تو پنهانی
69. ۶۹عمری که بخرج مدحتت کردمتو نیزش باز داد نتوانی
70. ۷۰ابروی ترا گره نمی زیبدبگشای پس این گره ز پیشانی
71. ۷۱از دولت تو بساکسان هستنددر حشمت و نعمت و تن آسانی
72. ۷۲عیبست کز آن میانه من باشمبا این همه رنج و نابسامانی
73. ۷۳والله که مبارکم دران خدمتدانی تو که نیست لاف و لامانی
74. ۷۴زاول که رسیده ام بدینحضرتاز بهر مراسم ثنا خوانی
75. ۷۵هر چند که بود بر فلک جاهتامروز ببین هزار چندانی
76. ۷۶نه هر که جنیبتی خرد تازیبیرون کند از طویله پالانی
77. ۷۷گر اطلس زینتست کسوتراپشمینه نکوست روز بارانی
78. ۷۸من گرچه نیم سزای استیفادانم بپسندیم بدربانی
79. ۷۹فی الجمله رضات گشته مقصودمبی ملتمسات آبی و نانی
80. ۸۰نی نی بخدا اگر عمل جویماینم هم از احمقی و نادانی
81. ۸۱گر رای عنایتیست برهان بستا بو کم ازین شماته برهانی
82. ۸۲ور قصد عقوبتیست فرمان دهنه پادشهی بتیز فرمانی؟
83. ۸۳زین پس نه اگر عنایتی بینملا شک منم و عصای و انبانی
84. ۸۴هر چند صحیح لفظ انبانستلیکن بضرورة گفته شد بانی
85. ۸۵تا گردد شب زچرخ روزافزونچون گردد آفتاب میزانی
86. ۸۶تا ضد فنا بقاست در عالمتو باقی مان ز عالم فانی
87. ۸۷عمر تو ز عمر نوح افزون باددر دولت و ملکت سلیمانی
88. ۸۸تازه بسخات شاخ دانائیزنده ببقات روح انسانی